Współpraca pomiędzy
Redemptorystami i Świeckimi

Począwszy od wieku XVIII, kiedy to O. Alfons de Liguori chodził po ulicach Neapolu, misjonarze-redemptoryści i świeccy zaangażowani w duszpasterstwie razem się modlili i pracowali na misjach. Obecnie jednak dzieje się coś nowego.

Na całym świecie, świeccy i Redemptoryści jednoczą siły w pracy nad poszukiwaniem nowych form przepowiadania Dobrej Nowiny i sposobów pomagania ubogim.

• W Kolumbii, Redemptoryści i świeccy katechiści mieszkają w zwykłych barakach pośród ubogiego ludu, aby naprawdę zrozumieć ich ciężkie położenie w codziennej walce o życie, oraz pomagać potrzebującym rodzinom
• W Irlandii, dzielni młodzi świeccy i odważni starzy Redemptoryści łączą się wspólnie dla przepowiadania misii w Belfaście, wnosząc nadzieję do dzielnic zniszczonych z powodu przemocy.
• Na Filipinach, świeccy i wędrowni Misjonarze-Redemptoryści pozostawiają swój dom oraz swoich przyjaciół, czasami na całe miesiące, aby tworzyć chrześcijańskie wspólnoty, pośród ludzi pozostawionych na marginesie życia.
• W Kanadzie, żonaci i samotni mężczyźni wspólnie z Redemptorystami utworzyli ekipy misyjne, celem dotarcia do opuszczonych katolików przebywających na odosobnionych terenach kraju.
• W Stanach Zjednoczonych, Redemptoryści wraz z woluntariuszami wywodzącymi się spośród dojrzałej młodzieży wychodzą naprzeciw setek głodujących czy bezdomnych osób w Filadelfii, na Karaibach, w Appalachia.
• We Włoszech, Redemptoryści i świeccy katechiści tworzą duszpasterskie ekipy, aby pomagać innym młodym, którzy są opuszczeni, źle traktowani, czy schodzą na bezdroża.
• W Afryce, Redemptoryści i świeccy katechiści organizują nocne spotkania, aby odpowiadać na pytania osób szukających nadziei i światła w swoim życiu.

To tylko niektóre przykłady nowej dynamicznej współpracy w uczestnictwie naszej ewangelizacyjnej misji. Jak powiedział jeden z brazylijskich Redemptorystów: „Jest to nasienie nowego modelu Kościoła, nasienie posiane przez Założyciela Najświętszego Odkupiciela”.

Testament Świętego Alfonsa

Alfons Maria de Liguori, był w dziedzinie duszpasterstwa wyrozumiały, praktyczny i twórczy. Chciał ryzykować i eksperymentować nowe sposoby dotarcia aż do ludzi pozostawionych na marginesie życia.

Jego najważniejszym priorytetem było niesienie Dobrej Nowiny tym, którzy byli pomijani i zapominani przez Kościół Instytucjonalny, którzy utracili nadzieję i zostali pozbawieni wszelkiej pomocy. Podobnie jak Jezus, który nie przesiadywał w synagogach w oczekiwaniu na przyjście słuchaczy, Święty Alfons nie ograniczał się do miejsc i do tradycyjnych form posługi duszpasterskiej. Zrezygnował z wygód i zabezpieczeń, a to po to, żeby „szukać i zbawiać to co zginęło” ( Łk 19,10).

Konkretnym przykładem kreatywności i wyrozumiałości Alfonsa jest jego traktowanie świeckich. Założyciel Redemptorystów wyprzedził w tej dziedzinie swoje czasy:

• Kaplice Wieczorowe

  Aby móc ewangelizować w najuboższych środowiskach, na peryferiach Neapolu, Alfons otoczył się świeckimi współpracownikami. Powołał do istnienia w tym celu ruch formacji wspólnot chrześcijańskich, który nazwał „Kaplicami Wieczorowymi”. Przy pomocy jednego ze świeckich konsekrowanych imieniem Piotr, formował świeckich, zwykłych pracowników, na katechistów, kaznodziejów i kierowników wspólno

• Szkoła formacji dla kobiet

  Alfons docenił rolę kobiet, w czasie kiedy w Kościele Instytucjonalnym kobiety świeckie miały niewiele do powiedzenia i ich miejsce było bardzo ograniczone. I dlatego otworzył dla nich szkołę formacji, i jedną z nich wybrał do kierowania nią.

• Codzienne wspólne rozmyślania

  Alfons nalegał na to, żeby członkowie redemptorystowskich wspólnot regularnie modlili się razem ze świeckimi. Dwa razy dziennie Redemptoryści mieli obowiązek gromadzić się w kościele na rozmyślanie razem z wiernymi. Praktyka ta nie była czymś powszechnym wśród zakonników i świeckich w XVIII wieku; był to odważny pomysł, który miał wpływ na odnowienie sposobu modlenia się przez chrześcijan we wspólnotach lokalnych.

Na szczęście, obecnie, Redemptoryści powracają do praktyki twórczej współpracy ze świeckimi.

W roku 1991, Kapituła Generalna Redemptorystów poświęciła cały dział swego Końcowego Dokumentu „Współpraca ze świeckimi, w celu dopuszczenia ich do uczestnictwa w naszej misji” i wprowadziła nową postać „Świeckiego Misjonarza Najświętszego Odkupiciela, jako współpracownika i uczestnika życia apostolskiego Zgromadzenia Redemptorystów”. W tym samym dokumencie wyrażona jest prośba, żeby wspólnoty Redemptorystów w ten sposób otworzyły się na świeckich, aby ci mogli mieć większe uczestnictwo w doświadczeniach naszego życia, w naszej pracy i duchowości” (Kapituła Generalna, Dokument Końcowy, Nr. 60).

Świeccy liderzy uczestniczą w Międzynarodowych i Regionalnych Komisjach, studiujących i popierających skuteczny apostolat świeckiego Redemptorysty. Wspólnie opracowujemy programy formacji i przygotowania do tej współpracy. Wspólnie poszukujemy nowych form uczestniczenia w naszej duchowości poprzez regularne spotykanie się na modlitwach i wspólne przebywanie we wspólnocie.

Wielo kulturowa ekipa złożona z mężczyzn i kobiet, będących w różnym wieku i różnej pozycji społecznej jednoczy wysiłki w realizacji redemptorystowskiej misji. Różnorodność ta stanowi wielką siłę świadczącą o żywotności redemptorystowskiego charyzmatu dziś.

Pewna świecka kobieta z Dominikany w ten sposób się wyraża, kiedy mówi o swojej postawie nadziei w naszą posługę współpracy:

„Kiedy Redemptoryści przybyli na naszą wyspę, obudziliśmy się jakbyśmy byli uśpionym wulkanem. Pomogli mi stać się liderem siebie samej i mojego ludu. Jestem bardzo zadowolona z przynależności do tej rodziny, rodziny otwartej na zmiany, rodziny, która jest w drodze, dziękuję Bogu za Świętego Alfonsa. Myślę, że jest zadowolony, widząc jak rozwija się jego dzieło”.