Redemptorist

Struktury
Zgromadzenia Najwiętszego Odkupiciela

Zgromadzenie Najświętszego Odkupiciela zostało zapoczątkowane w Królestwie Neapolitańskim, na południu Włoch. Nasz Założyciel, Święty Alfons Liguori, zgromadził grupę ludzi – kapłanów i braci – do życia we wspólnocie według rad ewangelicznych, aby wspólnie pracować jako misjonarze. Dlatego pierwszą i podstawową strukturą Zgromadzenia jest wspólnota apostolska: grupa misjonarzy Redemptorystów, którzy żyją razem, wspólnie się modlą i wspólnie naradzają, w jedności ze sobą pracują i cierpią, razem przeżywają sukcesy i klęski, łączą dobra materialne w służbie Ewangelii. Na czele każdej wspólnoty stoi przełożony miejscowy, osoba wyznaczona do kierowania i spełniania posługi rządzenia dla dobra wspólnego, w sprawowaniu tych funkcji pomaga mu wikariusz i grupa radnych zwana radą.

Wspólnoty miejscowe łączą się w Prowincje, Wiceprowincje, Regie i Misje. Nie mniej jednak, Zgromadzenie nie może być rozumiane jako konfederacja Jednostek, lecz jako jeden organizm, powołany do realizacji tej samej misji, w ramach zdrowego napięcia pomiędzy troskami wspólnot miejscowych czy regionalnych, a powszechną misją Zgromadzenia.

Dlatego Prowincja jest organiczną Jednostką Zgromadzenia, w skład której wchodzi więcej wspólnot określonego geograficznego terytorium, pod tym samym Przełożonym, któremu pomaga rada zwyczajna i nadzwyczajna. Rady te mają właściwe sobie kompetencje. Struktura Prowincji istnieje po to, by poprzez swoje różne posługi i dary mogła skutecznie realizować cel Zgromadzenia we wspólnocie z innymi Jednostkami Instytutu i pod władzą Zarządu Generalnego. W kierowaniu Prowincją, Kapituła Prowincjalna stanowi podstawowy organ zarządu. Jest ona moralną osobą kolegialną, składającą się z przedstawicieli wszystkich współbraci. Zadaniem Kapituły Prowincjalnej jest ciągła troska o przystosowaną odnowę życia apostolskiego i Zarządu Prowincji.

Wiceprowincja obejmuje również więcej wspólnot, nie cieszy się jednak pełną autonomią. Wiceprowincje ustanawia się i eryguje dla służenia Kościołowi szczególnie tam, gdzie się on znajduje w warunkach misyjnych. Wiceprowincja wywodzi się z Prowincji i jest przez nią wspomagana tak personalnie, jak i finansowo. Wiceprowincja posiada tę samą strukturę, te same instytucje i te same uprawnienia co do sposobu powoływania na urzędy, jak Prowincja. Aby Wiceprowincja mogła skutecznie prowadzić swój apostolat, ma prawo do odpowiedniej wolności i władzy przystosowania sposobu swego życia do własnych, specjalnych potrzeb misyjnych.

Prowincje i Wiceprowincje, za aprobatą Zarządu Generalnego, mogą ustanawiać Regie i Misje, tam gdzie odczuwa się brak sił misyjnych. Są one Jednostkami o mniejszej liczbie wspólnot oraz członków, mają mniejszą autonomię i w dużej mierze oraz bardziej bezpośrednio zależą od Zarządu Prowincji czy Wiceprowincji pochodzenia. Na czele Regii czy Misji stoi Przełożony sprawujący władzę, w łączności z Przełożonym Prowincjalnym i jego Radnymi. W razie konieczności, niektóre Regie ustanawiane są bezpośrednio przez Radę Generalną, a nie przez określone Prowincje czy Wiceprowincje i od niej też zależą.

Zgromadzenie, w ramach półkuli i kontynentów, posiada także szerszą organizację. W Zgromadzeniu istnieje sześć Większych Regionów: Europa Południowa, Europa Północna, Północna Ameryka, Ameryka Łacińska, Azja-Oceania i Afryka. Wewnątrz tych Większych Regionów istnieją pod-Regiony czyli Mniejsze Regiony; jak np.: Europa Wschodnia, a w Ameryce Łacińskiej: Cono Sur, Brazylia i Cono Norte. Pozwala to na prowadzenie misyjnej działalności w większej solidarności oraz ze skuteczniejszym użyciem środków ekonomicznych i personalnych.

Kapituła Generalna oraz Zarząd Generalny mają w Zgromadzeniu charakter uniwersalny.

Kapituła Generalna zwyczajna, zwoływana co sześć lat przez Przełożonego Generalnego, stanowi podstawowy, a zarazem reprezentatywny i odpowiedzialny za życie apostolskie Zgromadzenia, organ. Zadaniem Kapituły Generalnej jest troska o życie apostolskie całego Instytutu, o umacnianie więzów łączących poszczególne jego części oraz przystosowanie do potrzeb Kościoła i ludzi wszystkich instytucji i norm regulujących jego życie. Kapituła Generalna uważnie bada misję Zgromadzenia zgodnie z duchem Założyciela i jego zdrowymi tradycjami.

Zarząd Generalny tworzy Przełożony Generalny oraz Radni Generalni, spośród których jeden jest Wikariuszem Generalnym (drugi co do funkcji), wszyscy oni są odpowiedzialni za rządy całym Zgromadzeniem. Obecnie jest 6 Radnych Generalnych, każdy z nich przypada na jeden z Większych Regionów. Natomiast w całości tworzą Radę Generalną, która jest trwałym organem kierowniczym i wykonawczym. Zarząd Generalny inspiruje i animuje nieustanną odnowę poprzez regularną obecność w poszczególnych Jednostkach, w których skutecznie sprawuje swoje przewodzenie.

Rada Generalna wspomagana jest przez czterech Urzędników Wyższych Kurii Generalnej: Prokuratora Generalnego, Ekonoma Generalnego, Sekretarza Generalnego i Postulatora Generalnego, jak również przez innych urzędników, takich jak: Archiwistę Generalnego, Kronikarza Generalnego, Dyrektora Biura Komunikacji, a także tłumaczy i sekretarzy.

Inne jeszcze posługi spełniają: Archiwa Generalne, Instytut Historyczny, Akademia Alfonsjańska, Redemptorystowskie Centrum Duchowości, Colleggio Maggiore Wyższych Studiów, Sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy (kościół Świętego Alfonsa), a także różne Sekretariaty i Komisje Generalne, ustanawiane według konkretnych potrzeb i specyficznych sytuacji.

Na XXIII Kapitule Generalnej, w 2003 roku, uznano restukturyzację Zgromadzenia za najważniejsze zadania obecnego sześciolecia (okres trwający przez 6 lat). W tym okresie Zarząd Generalny i Komisja Restrukturyzacji, powołana specjalnie do tego celu, razem z poszczególnymi Jednostkami Zgromadzenia, zajmą się wyzwaniami wynikającymi z tego zadania. Realizacja restrukturyzacji zawiera w sobie wiele elementów, co do których trzeba podejmować decyzje, najważniejszą jednak troską jest misja Zgromadzenia. Wszystkie struktury mają się przyczyniać do ożywienia i zdynamizowania misjonarzy. Zgromadzenie nie może zamknąć się w środowiskach i strukturach, w których nasze działanie nie miałoby już misyjnego charakteru. Dlatego też powinno nieustannie dostosowywać swoje struktury i instytucje do aktualnych potrzeb, otwierając równocześnie nowe drogi, dzięki którym z większą skutecznością będzie można odpowiedzieć na naglące potrzeby misjonarskie oraz lepiej włączyć się w służbę misji Kościoła, pozostając zawsze wierni charyzmatowi i powołaniu do głoszenia Ewangelii ubogim i najbardziej opuszczonym, gdziekolwiek się oni znajdują.

*************************

Jednostki
Zgromadzenia Najwiętszego Odkupiciela
2009

Kliknąć na nazwę wybranej Jednostki,
aby wejść na mapę wskazującą miejsce,
gdzie znajdują się wspólnoty tej Jednostki.

0000     Zarząd Generalny
               Kuria Generalna
              Archiwa Generalne
               Instytut Histoczny
              Wspólnota Świętego Alfonsa
            Akademia Alfonsjańska
              Collegio Maggiore
            Sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy

0011      Region Europa Południe
0060         Regia Belgia Południe
0100         Prowincja Rzymska
0200         Prowincja Neapolitańska
1500         Prowincja Madrycka
1800         Prowincja Strasburska
3300           Prowincja Lizbońska
3402          Regia Wietnamczyków
4400           Prowincja Lyon-Paryż

0012      Region Europa Północ
0500         Prowincja Wiedeńska
0502         Regia Kopenhaga
0800         Prowincja Monachijska
1100         Prowincja Londyńska
1300         Prowincja Dublin
1600         Prowincja Praska
1603         Wiceprowincja Bratysławska
1604         Wiceprowincja Michałowie
1700          Prowincja Warszawska
1704         Regia Sanctus Gerardus
4200        Prowincja Lwowska
4201         Misja Prokopiewska
5000         Prowincja Sanctus Clemens