STATUTY GENERALNE

ZGROMADZENIE W KOŚCIELE
(Konstytucja 2)

01.    Zgromadzenie Najświętszego Odkupiciela (C.Ss.R.) łączy kapłanów, diakonów i braci, którzy w bratniej jedności, tak w domu, jak i poza nim, współdziałają w pełnieniu tej samej misji.

Redemptoryści, chociaż idą za wzorem Chrystusa prowadzącego życie ukryte, dążą do tego, by stać się zaczynem Ewangelii dla świata:

- czy to oddając się przepowiadaniu zbawienia i sprawowaniu liturgii;

- czy to podejmując inne, ściśle apostolskie dzieła;

- czy też wykonując prace techniczne i zawodowe.

02.    Zgromadzenie może przyjmować oblatów zarówno duchownych, jak i świeckich. Niech ich traktuje i formuje jako stałych lub okresowych współpracowników naszego apostolatu.

(Wice)prowincje określają dokładniej konkretne formy przynależności oblatów do naszego Zgromadzenia (por. 085).

03.    Zgromadzenie rządzi się zarówno powszechnym prawem Kościoła, jak i prawem partykularnym, które zawiera się w Konstytucjach, zatwierdzonych przez Stolicę Apostolską, jak również w Statutach generalnych i normach Dyrektoriów, wypracowanych przez Kapitułę generalną oraz w Statutach (wice) prowincjalnych, uchwalonych przez Kapituły (wice)prowincjalne.

Dyrektorium Kapituł ma moc prawną. Natomiast Dyrektorium Przełożonych posiada moc prawną jedynie w wykazie kompetencji oraz tam, gdzie się odwołuje do prawa powszechnego lub partykularnego. W tym przypadku moc wiążąca wynika z prawa, do którego się odwołuje.

04.    Zgromadzeniu przysługuje przywilej egzempcji; poszczególne jednak wspólnoty faktycznie i prawnie stanowią część Kościoła miejscowego i mają udział w jego dobrodziejstwach, pomyślnościach, trudnościach, prześladowaniach i udrękach. Dlatego mają obowiązek zaradzania potrzebom ludu Bożego i włączenia się wszystkimi siłami we współpracę z Kościołem miejscowym zgodnie z całokształtem planów duszpasterskich, zachowując specyfikę własną Zgromadzenia (por. 18, 66, 135).1

05.    Współbracia winni czcić Najświętszego Odkupiciela, od którego Zgromadzenie bierze swoje imię; Najświętszą Maryję Pannę pod wezwaniem Niepokalanie Poczętej, jako pierwszorzędną Patronkę Zgromadzenia i pod tytułem Matki Bożej Nieustającej Pomocy, szerzenie kultu której Stolica Apostolska powierzyła Zgromadzeniu; świętego Józefa; świętych Apostołów; świętego Alfonsa, Założyciela oraz wzór i ojca wszystkich współbraci; świętego Klemensa, znakomitego krzewiciela Zgromadzenia; świętego Gerarda, który jest wzorem szczególnie dla braci, świętego Jana Nepomucena Neumanna, wzór gorliwości pasterskiej oraz błogosławionego Piotra Dondersa, oddanego posłudze misyjnej dla zbawienia całego człowieka.

06.    Godło Zgromadzenia tworzą: krzyż z włócznią i gąbką ustawione na trzech pagórkach, monogramy imion Jezusa i Maryi po bokach krzyża; nad krzyżem promieniujące oko; u samej góry korona. Wokół godła napis: „Copiosa Apud Eum Redemptio" (Obfite u Niego Odkupienie - por. Ps 129, 7).

07.    Używanie naszego ubioru zakonnego, dokładniej określą Statuty (wice)prowincjalne z zachowaniem 45,4°.

08.    Współbracia będą mieli szacunek dla kontemplacyjnego apostolstwa Sióstr Zakonu Najświętszego Odkupiciela, które, dzieląc z nami wspólny początek i cel, uczestniczą w posłudze Zgromadzenia. Dlatego będą regularnie powiadamiane o naszych pracach, aby przez ich duchową pomoc słowo Boże rozpowszechniało się i było poznawane. My również winniśmy być gotowi wspomagać je w duchu braterstwa.

Przy Kurii generalnej ma być specjalny sekretariat do spraw Sióstr redemptorystek.

ROZDZIAŁ I
MISYJNE DZIEŁO ZGROMADZENIA
(Konstytucje 3 - 20)

Art. 1. Adresaci ewangelizacji
(Konstytucje 3-5)

09.    Kryterium:

a. Współbracia winni pilnie wyszukiwać ludzi bardziej pozbawionych pomocy duchowej, zwłaszcza ubogich, słabszych i uciśnionych, zgodnie z zasadami ustalonymi przez Kapituły (wice)prowincjalne, biorąc pod uwagę zróżnicowane warunki danego terytorium i współpracę pastoralną.

b. Redemptorystom nie godzi się pomijać wołania biednych i uciśnionych, owszem - powinni szukać sposobów spieszenia im z pomocą, by oni własnymi siłami mogli   przezwyciężyć dręcząca ich niedolę. W przepowiada­niu słowa Bożego nigdy nie może zabraknąć tego istotnego elementu Ewangelii.

010.   Wierni, którym Kościół jeszcze nie mógł zapewnić wystarczająco środków zbawienia.

Za takich uważane mogą być te grupy, które, czy to z braku kapłanów, czy to z racji szczególnych warunków życia społecznego, są opuszczone pod względem duchowym, jak np.:

- chłopi w niektórych krajach;

- wielu z licznych emigrantów, wygnańcy, uchodźcy i im podobni;

- mieszkający lub pracujący w wielkich skupiskach miejskich;

- ci, którzy „ze względu na rasę lub kolor skóry uważają się za niesprawiedliwie pozbawionych zasadniczych praw przysługujących innym obywatelom".2

011.   Ci, którzy nigdy nie słyszeli przepowiadania Kościoła.

a. Zgromadzenie uznaje, że największym dziełem apostolskiej miłości i zasadniczą misją Kościoła jest przepowiadanie Ewangelii narodom, które nie znają Chrystusowego Orędzia i Jego zbawczego miłosierdzia. Kościół rozumie, że w tej dziedzinie misyjnej ma jeszcze wiele do zrobienia.3

Zgromadzenie nasze, już włączone w tę pierwszorzędną misję Kościoła, stara się jeszcze bardziej ją rozwinąć.4

Spełniając życzenie Kościoła, poszczególne (wice)prowincje powinny zastanawiać się, czy przystąpić do współpracy personalnej lub materialnej z prowincjami, które już pracują na misjach, czy też założyć nowe i własne misje.

b. Redemptoryści podejmujący tego rodzaju apostolat idą w sposób szczególny za Najświętszym Odkupicielem i spełniają zamiar swego świętego Założyciela, który usilnie zachęcał swoich synów, by rozwijali w sobie „prawdziwego ducha poświęcenia się pracy pośród niewiernych" i chciał, by się ślubem zobowiązali „do udania się na misje wśród niewiernych".5

c. Ponieważ głębsze przyjęcie pełnego życia chrześcijańskiego zależy od wewnętrznej współpracy pomiędzy ludami wezwanymi do wiary i misjonarzami, dlatego współbracia, którzy maja rozpocząć pracę na nowym terytorium, powinni przyswoić sobie wiedzę misjologiczną. Niech się starają poznać język, kulturę, religię i obyczaje danego ludu.6

Niech bardzo cenią i organicznie włączają w życie wiary to wszystko, cokolwiek dobrego i prawdziwego znajduje się w tradycji ludów, by powstał Kościół rzeczywiście rodzimy, który by równocześnie stał się znakiem Kościoła powszechnego.

Celem przekazania bogactw, w które obfituje religijna tradycja Kościoła, będą się starali rozkrzewiać również nasze Zgromadzenie, by ono tam, gdzie pracuje, mogło należycie służyć ludowi, dostosowując się do jego mentalności i natury.7

Misjonarze, którzy przybyli z innego kraju, niech pamiętają, że zostali wezwani do pomocy danemu ludowi, tak, by kiedy czas nadejdzie, kierowani duchem miłości i wyrzeczenia, chętnie ustąpili duchowieństwu miejscowemu.

d. Dla osiągnięcia jak najlepszej współpracy Przełożeni Zgromadzenia podpiszą z Ordynariuszem miejscowym umowę dotyczącą wzajemnych uprawnień i zobowiązań.8 W tym również celu sporządzi się wykaz dóbr Zgromadzenia i diecezji.

012.   Nie uznający za „Ewangelię" przepowiadania Kościoła.

Istnieją ludzie lub grupy ludzi „pośród których Kościół już rozwinął swoją działalność", ale którzy lekceważą Chrystusa lub też oddalili się od Kościoła.9

Ateizm, który w wielu krajach ogarnia bardzo szeroko życie oraz instytucje, powinien być dla naszych współbraci przedmiotem poważnych studiów i badań we wszystkich swoich aspektach, również pozytywnych, by tak mogli się przyczynić do rozwoju autentycznej wiary chrześcijańskiej (por. 014 b).

013.   Ponoszący duchowe szkody z powodu podziału Kościoła.

Współbracia powinni popierać to, co mogłoby się przyczynić do zjednoczenia wszystkich wierzących w Chrystusa. Dotyczy to wszystkich redemptorystów, którzy pełnią swoje zadanie w naszym „pluralistycznym" społeczeństwie, ale szczególnie tych, którzy poświęcają się bezpośrednio działalności ekumenicznej.10

To zadanie wymaga od misjonarzy prawdziwego wyrzeczenia, pokory i łagodności w służbie oraz braterskiego ducha wzajemnej tolerancji. Tym skuteczniej będą popierać jedność pośród chrześcijan, im szczerzej będą żyć według Ewangelii.

014.   Wierni, wezwani do ciągłego nawracania się.

a. Misyjne zadanie Zgromadzenia wśród wiernych pozostaje zawsze aktualne, gdyż wierzącym Kościół winien głosić nieustannie wiarę i pokutę.11

Należy ponadto budzić wśród wiernych powołania misyjne, by dzieło Zgromadzenia mogło się wszędzie rozwijać.

b. Sposób głoszenia misji wierzącym naszych czasów winien mieć przede wszystkim na celu nawrócenie do wiary, gdyż wierni podlegają obecnie ogólniejszemu kryzysowi wiary. Dzisiejsze środowisko społeczne, pluralistyczne kulturowo, nie może się już nazywać chrześcijańskim i swymi strukturami nie daje oparcia wierze.12

Nowe jednak warunki, które mają wpływ na życie zakonne, przyczyniają się do jego oczyszczenia i jeszcze żywszego przylgnięcia do wiary.

c. Współbracia niech pouczają świeckich wiernych o ich własnym powołaniu w Kościele, by wiedzeni duchem Ewangelii stali się jakby zaczynem, przyczyniającym się od wewnątrz do uświęcenia świata.13

Winni uaktywniać działalność apostolską ludu Bożego, ponieważ apostolstwo świeckich ma swój własny i konieczny udział w misji Kościoła. Kościół bowiem nie żyje w pełni i nie jest doskonałym znakiem Chrystusa wśród ludzi, jeśli nie istnieje w nim i nie działa prawdziwy laikat.14

d. Młodzież, która ma bardzo wielkie znaczenie w dzisiejszym społeczeństwie, będzie otaczana szczególną miłością współbraci, zwłaszcza tych, którzy zajmują się duszpasterstwem parafialnym, by młodzi stali się rzeczywiście nowymi ludźmi i twórcami nowej ludzkości. Będą u nich wzbudzać i pielęgnować zapał misyjny, aby wyrastali spośród nich przyszli głosiciele Ewangelii.15

015.   Duszpasterska posługa kapłanom.

Kapłani oddani zwyczajnej pracy duszpasterskiej są z natury rzeczy wychowawcami wiary. Nikomu jednak nie wolno zapominać o trudnościach, z jakimi borykają się kapłani w obecnych warunkach życia.

Nowe przeszkody na drodze wiary, pozorna bezskuteczność kapłańskiej pracy, gorzkie osamotnienie, którego doświadczają, mogą stanowić dla nich niebezpieczeństwo zniechęcenia.16

Dlatego nasi misjonarze winni otaczać kapłanów specjalną troską poprzez ludzkie kontakty i wszelkie dostępne im środki, umacniając ich wiarę i krzepiąc nadzieję we współczesnej sytuacji duszpasterskiej.

Art. 2. Niektóre formy działalności misyjnej
(Konstytucje 13-16)

016.   Zasada ogólna.

Formy działalności apostolskiej, o których będzie mowa w następnych Statutach, tam gdzie okazują się skuteczne, powinny być wytrwale i pieczołowicie utrzymywane, a zarazem niestrudzenie przystosowywane do potrzeb duszpasterskich.

017.   Misje ludowe

a. Kościół, święty i równocześnie potrzebujący oczyszczenia, obejmujący także grzeszników, ciągle kroczy drogą pokuty i odnowy.17

Historia wykazuje, że misje były bardzo ważnym środkiem do osiągnięcia tego celu. One bowiem, jako nadzwyczajne posługiwanie duszpasterskie, zwiastują zbawienie i nawołują do nawrócenia (przepowiadanie kerygmatyczne), kontynuując Odkupienie, które Syn Boży nieustannie sprawuje w świecie przez swoich pracowników.

b. Dla utrwalenia owoców misji usilnie poleca się przeprowadzić odnowę ducha, czyli tzw. „renowację misji", co stanowi charakterystyczny rys Zgromadzenia.

018.   Duszpasterstwo parafialne

Współbracia, którym powierzono ten rodzaj pracy, powinni z wielką gorliwością spełniać obowiązki parafialne, świadomi, że im głębiej będą działać w duchu misyjnym, tym bardziej będą prowadzić jakby nieustanną misję.

019.   Katechizacja

Katechizacja zmierza do tego, aby wiara w sercach ludzkich, oświecona nauczaniem, stawała się żywą, świadomą i czynną. Dlatego współbracia w swojej działalności duszpasterskiej, wykonywanej w jakiejkolwiek formie, niech ze wszystkich sił starają się ją rozwijać, współpracując z ustanowionymi w tym celu Instytutami katechetycznymi.18

020.   Rekolekcje.

Redemptoryści będą głosić rekolekcje dla kapłanów, kleryków, osób zakonnych i świeckich tak we własnych domach, jak i gdzie indziej. Przez prawdziwie kościelną działalność niech się przyczyniają do tego, by wierni głębiej wnikali w tajemnice zbawienia i stawali się prawdziwie misjonarzami.

Świeckich należy pouczać zwłaszcza o ich roli w Kościele i uświadamiać o ich chrześcijańskiej odpowiedzialności za braci (por. 014, c-d).

021.   Popieranie sprawiedliwości i postępu społecznego.

Głosząc Ewangelię należy zawsze pamiętać, że Kościół został posłany, aby wyzwolić i zbawić całego człowieka, a wszystkich ludzi i cały świat przemienić w Chrystusie. Dlatego redemptoryści będą również tworzyć dzieła popierające postęp w dziedzinie humanistycznej i społecznej, zwłaszcza w krajach, które wchodzą na drogę rozwoju.19

Niech to czynią w różny sposób, zależnie od miejsca i zgodnie z wymaganiami ewangelizacji, ściśle współpracując z zespołami i instytucjami ustanowionymi w tym celu.

Określą to bliżej Statuty (wice)prowincjalne, mając na względzie misyjny charyzmat Zgromadzenia w Kościele.

022.   Apostolstwo przez środki społecznego przekazu.

Środki społecznego przekazu bardzo się przyczyniają do szerzenia i ugruntowania Królestwa Bożego. Dlatego Zgromadzenie w szerokiej mierze je przyjmuje i wykorzystuje w pracy duszpasterskiej przez publikacje popularne lub naukowe, przez działalność artystyczną i środki audiowizualne.20

Kapituły będą się zastanawiać jak prowadzić apostolstwo za pomocą tych środków, a Zarządy (wice)prowincjalne stworzą możliwości, by przygotować do tej pracy odpowiednio uzdolnionych współbraci.

023.   Studium teologii moralnej i pastoralnej.

Zgodnie z życzeniem Kościoła współbracia będą oddawać się studiom nauk teologicznych i humanistycznych, aby ludowi Bożemu zapewnić w życiu codziennym środki niezbędne do zbawienia.

Zgodnie z historią i charakterem Zgromadzenia współbracia poświęcać się będę szczególnie studium teologii moralnej i pastoralnej, jak również teologii życia wewnętrznego.21

W tym celu została założona w Rzymie Akademia Alfonsjańska, którą całe Zgromadzenie winno utrzymywać i popierać, a której zadanie ściśle odpowiada celowi Zgromadzenia.

024.   Kierownictwo duchowe

Charyzmat kierownictwa duchowego, którym szczególnie wyróżniał się św. Alfons i który cieszył się w naszej tradycji wielkim uznaniem, jest szczególnie ważny w naszych czasach, kiedy człowiek nieustannie stawia sobie różnorodne pytania.22

W tej posłudze należy wynajdywać nowe formy, które by odpowiadały mentalności współczesnych ludzi, np. poradnie, odpowiedzi w czasopismach i inne. Gdzie te formy już istnieją, niech współbracia starają się je wykorzystać, wnosząc w ich rozwój swój specyficzny udział.23

Art. 3. Przystosowywania metod apostolskich
(Konstytucje 17-19)

025.   a. Z i nicjatywy i pod kierunkiem Przełożonego (wice)prowincji i przy współpracy odpowiednich sekretariatów, należy organizować zebrania (wice)prowincjalne współbraci na tematy teologiczne, pastoralne i inne oraz dla omówienia przystosowania metod apostolskich. Tego rodzaju zebrania powinny się odbywać regularnie i stale (por. 126; 0114; 0155).

b. Poleca się, by dla rozwoju dzieła apostolskiego, Zarząd (wice)prowincji łącznie z sekretariatem życia apostolskiego powoływał określone zespoły współbraci, przeznaczone do wypróbowania nowych form działalności misyjnej. Próby te winny być podejmowane przy współpracy z Kościołem miejscowym (por. 36-38; 045; 049).

ROZDZIAŁ II
ŻYCIE WSPÓLNOTOWE
(Konstytucje: 21-45)

Art. 1. Znaczenie wspólnoty

026.   Do wspólnoty, o której mowa w 22, należą również ci, którzy wyjątkowo, zmuszeni koniecznością pracy apostolskiej i na polecenie samej wspólnoty, żyjąc samotnie, wykonują wspólne dzieło.

027.   Zarówno Przełożeni, jak i sami współbracia, winni czuwać nad tym, aby w ustalonych terminach zbierali się razem z różnych domów, dla ożywienia ducha braterskiej współpracy. Jest to szczególnie ważne dla tych współbraci, którzy na polecenie samej wspólnoty, trwając w wewnętrznej z nią łączności, żyją i działają poza nią.

Art. 2. Wspólnota modlitwy

028.   a. Ponieważ misterium Eucharystii wyraża i kształtuje wspólnotę, dlatego usilnie się poleca, aby ją koncelebrować lub sprawować wspólnotowo.

Ponadto niech przywiązuję wielkie znaczenie do codziennej rozmowy z Chrystusem Panem w czasie dziękczynienia po komunii świętej, nawiedzania i w osobistym kulcie Najświętszej Eucharystii.

b. Nadto „ponieważ Liturgia Godzin jest głosem Kościoła, który publicznie wielbi Boga" (SC 99), należy się starać, aby przynajmniej pewną jej część odprawiano wspólnie (por. 30).

c. Statuty (wice)prowincjalne zgodnie z 30, rozstrzygną ile razy w ciągu dnia należy się gromadzić na wspólnotową modlitwę.

029.   Zwykle co miesiąc przez jeden dzień i w każdym roku przez osiem dni oddadzą się intensywnej, wewnętrznej rozmowie z Bogiem, odprawiając rekolekcje. Określą to dokładniej Statuty (wice)prowincjalne.

Art. 3. Wspólnota braterska

030.   Administracyjna struktura wspólnoty powinna nieustannie służyć duchowi jedności i braterstwa, który winien mieć prymat w życiu wspólnotowym redemptorystów.24

Dlatego wspólnota ma być tak zorganizowana, by coraz bardziej przyczyniała się do zachowania i rozwoju tego ducha. Dotyczy to szczególnie wspólnot liczniejszych.

031.   Wszyscy współbracia niech się starają o to, by zawsze byli wierni rozlicznym wymaganiom miłości, które sprzyjają rozwojowi ludzkiej i chrześcijańskiej dojrzałości. Są nimi: wzajemne poszanowanie i pomoc; troska pełna dyskrecji okazywana współbraciom borykającym się z różnymi trudnościami i kłopotami; gotowość do przyjmowania współbraci będących w podróży; duch braterskiej służby; uczestniczenie w pracach domowych i tym podobne.

032.   Bardzo wielką wagę będą przywiązywać do tzw. „braterskiego upomnienia" (por. Mt 18, 15), ponieważ ono pomaga w rozwoju i strzeże wspólnoty, która w sposób szczególny opiera się na relacjach osobowych i ewangelicznej przyjaźni (por. 34).

033.   Niech wszystkim leży na sercu, by współbracia rozpoczynający właściwe Zgromadzeniu posługiwanie byli ściśle włączeni w życie i działanie wspólnoty.

034.   Współbracia słabszego zdrowia i starsi wiekiem, którzy niejednokrotnie czują się przygnębieni swoją samotnością, winni być otoczeni zawsze szczególną troską i pomocą, zwłaszcza gdy zbliża się ostatnia godzina ich życia.

Współbracia zaś chorzy, starsi i udręczeni kłopotami niech podejmą wezwanie Chrystusa do przyjęcia stanu swego życia z prawdziwą wiarą. Ich życie modlitwy, doświadczenie, posługi, do których jeszcze są zdolni, mogą być źródłem natchnienia dla młodszych.

035.   Krewni współbraci, zwłaszcza ich rodzice oraz współpracownicy i dobrodzieje Zgromadzenia są złączeni z naszą rodziną zakonną. Z tego tytułu zasługują na szczególny szacunek i miłość zwłaszcza wtedy, gdy są w trudnościach i kłopotach.

036.   Nasza miłość winna obejmować również zmarłych współbraci i dobrodziejów.

Statuty (wice)prowincjalne określą modlitwy za zmarłych. Zarząd generalny poda do wiadomości (wice)prowincji nazwiska zmarłych członków Zgromadzenia.

Modlitwy za zmarłego Przełożonego generalnego, również emeryta, ustali Zarząd generalny.

Art. 4. Wspólnota pracy

037.   Przełożony każdej wspólnoty jako animator ciągłego przystosowania, w określonym czasie, zgodnie ze Statutami (wice)prowincjalnymi, będzie organizował zebrania współbraci, których celem ma być badanie, rozważanie i zgłębianie zagadnień teologicznych, pastoralnych i tym podobnych, które w szczególniejszy sposób dotyczą ich działalności. Tak umocnią się w nadziei powołania i odnowią w swoim posługiwaniu apostolskim (por.38;73;90;103;136;139; 048).

Na tych zebraniach dokształcających powinno się zawsze uwzględniać problemy Kościoła miejscowego i całokształt jego duszpasterstwa (por. 18; 135; 04).

Krytyczna ocena wykonanej pracy apostolskiej lub, co pewien czas-życia wspólnotowego, pomoże tym lepiej rozumieć plany Boże i przyczynić się skuteczniej do wzrostu Kościoła.

Art. 5. Wspólnota nawrócenia

038.   Współbracia dla postępu duchowego i naprawy błędów oraz uchybień, w czasie określonym przez Statuty (wice)prowincjalne, częściej w ciągu roku, będą dokonywać rewizji życia przez jakieś wspólnotowe ćwiczenia. Rozważą wtedy w jaki sposób wykonują swe obowiązki i jak zachowują Konstytucje i Statuty, odnoszące się zwłaszcza do miłości braterskiej i misjonarskiej.

Gdy odprawia się rekolekcje miesięczne wspólnie, dobrze będzie włączyć w nie taką rewizję.

039.   Statuty (wice)prowincjalne określają wspólnotowe ćwiczenia pokutne na jeden lub drugi dzień tygodnia i na pewne okresy roku liturgicznego.25

040.   Nasi kapłani zatwierdzeni do spowiadania przez jednego z Przełożonych Zgromadzenia, tym samym są zatwierdzeni dla wszystkich wspólnot Zgromadzenia i poszczególnych współbraci, chyba że własny lub inny kompetentny Przełożony zakres tej jurysdykcji wyraźnie ograniczy.

Każdemu spowiednikowi zatwierdzonemu przez jakiegokolwiek Ordynariusza udziela się jurysdykcji do spowiadania współbraci, którzy o to proszą.

Art. 6. Wspólnota uporządkowana

041.   Przepisy dotyczące prawidłowego zorganizowania wspólnot odnoszą się zwłaszcza do:

a. kontaktów z ludźmi, jak np.: wychodzenie z domu, odwiedzanie krewnych, znajomych, itp.;

b. warunków sprzyjających studiom, wspólnej modlitwie, wytchnieniu i rozwojowi osobowości, jak np. milczenie i porządek dnia.

Statuty (wice)prowincjalne określą, co z tych i podobnych spraw zostawić poszczególnym wspólnotom miejscowym, a o czym ma zadecydować Rada (wice)prowincjalna (por 137 b).

ROZDZIAŁ III
WSPÓLNOTA APOSTOLSKA ODDANA CHRYSTUSOWI ODKUPICIELOWI
(Konstytucje: 46-76)

Art. 1. Czystość

042.   Współbracia starający się żyć wiernie w czystości niech nie liczą zbytnio na własne siły, a zawierzą słowu Pana, ufni w Jego pomoc i opiekę Najświętszej Maryi Dziewicy nieustannie nas wspomagającej.

Art. 2. Ubóstwo

043.   Prawo własne Zgromadzenia, o którym jest mowa w 68, zawiera się w Dekrecie Piusa X „Ut tollatur" z dnia 31 sierpnia 1909 roku oraz Benedykta XV z dnia 7 maja 1918.

044.   Dobrowolne oddanie wszystkich dóbr wspólnocie cudownie sprzyja duchowi współuczestnictwa i łączności, szczególnie z ludźmi prostymi i ubogimi. Na wzór bowiem Chrystusa, który oddał nam wszystko, ubóstwo wymaga współuczestnictwa.

Dlatego wszyscy, jako członkowie Instytutu przeznaczonego do ewangelizowania ubogich, niech się wyróżniają wielka wrażliwością na przejawy ubóstwa w świecie i trudne problemy społeczne, które przeżywają prawie wszyscy ludzie.

Każdy rodzaj ubóstwa: materialnego, moralnego i duchowego winien pobudzać ich gorliwość apostolską. Słuszne dążenia ubogich niech się staną ich własnymi dążeniami.

045.   W pewnych przypadkach współbracia mogą za zgodą wspólnoty włączyć się w życie ludzi ubogich, którzy znajdują się w bardziej upokarzających warunkach, dzieląc z nimi prawdziwie biedę i niepewność jutra.

W tej sprawie, stosownie do potrzeb każdej (wice)prowincji, można podejmować odpowiednie doświadczenia, które ukazują i rozwijają ludzką i chrześcijańską dojrzałość pracownika apostolskiego.

046.   1°  Wspólnota zobowiązana jest zaradzić wszystkim  koniecznym potrzebom współbraci, co dokładniej określą Statuty (wice)prowincjalne.

2°   Aby życie wspólnotowe współbraci odpowiadało mentalności danego okręgu oraz aby było skutecznym świadectwem ubóstwa i solidarności z ubogimi, Statuty (wice)prowincjalne powinny ustalić w tej sprawie konkretne normy, odnoszące się szczególnie do:

a. zależności w używaniu dóbr materialnych w codziennym życiu oraz pozwoleń, o które winno się prosić;

b. stylu życia (standard, niveau) tak indywidualnego, jak wspólnotowego, uwzględniając warunki miejsca;

c. okresowej kontroli ubóstwa dla doskonalenia jego praktyki;

d. nowych sposobów wyrażania ubóstwa i podejmowania za nie osobistej odpowiedzialności.

047.   W tym celu można udzielać współbraciom na stałe, z racji ich urzędu lub konieczności, pewnej sumy pieniędzy ustalonej przez dekrety (wice)prowincjalne, byle tylko ich przeznaczenie było określone i Przełożonemu zdawało się sprawę z ich użytku, aby w ten sposób uniknąć nawet pozoru pekulium.

Art. 3. Posłuszeństwo

048.   a. Współbracia świadomie posłuszni, niech podejmują współodpowiedzialność za wynajdowanie środków służących kontynuacji misji Zgromadzenia w zależności od miejscowych warunków.

b. Jeśli jakaś sprawa została przez wspólnotę postanowiona, niech wszyscy wspólnym wysiłkiem i wielkodusznie przyłączą się do jej wykonania.

049.   Duch Święty rozdziela dary i charyzmaty potrzebne do apostolatu (por. 1 Kor 12, 1-30). Z przyjęcia tych charyzmatów dla każdego ze współbraci wynika prawo i obowiązek, aby ich używać na korzyść wspólnoty kościelnej (tamże: 12, 7), w łączności ze współbraćmi, przede wszystkim z Przełożonymi (tamże: 12, 28). Do Przełożonych należy osąd o prawdziwej naturze i właściwym używaniu darów, nie po to, aby Ducha gasić, lecz wszystko wypróbować, a co jest dobre, zachować (por. 1 Tes 5, 19-22; 1 J 4, 1-7). Niech współbracia pamiętają, że „większe dary" (1 Kor 12, 31) prowadzą do miłości jako „drogi jeszcze doskonalszej" (tamże: 13, 1).

ROZDZIAŁ IV
FORMACJA WSPÓLNOTY APOSTOLSKIEJ
(Konstytucje: 77-90)

Art. 1. Selekcja i rozpoznawanie powołań

050.   Każda (wice)prowincja powoła instytucje konieczne do budzenia, wyszukiwania i rozwijania powołań. Powinno się to dokonywać zawsze w szczerej współpracy z tymi, którym w Kościele powszechnym, a szczególnie w diecezjach czy regionach, zostało powierzone owo specjalne duszpasterstwo.26

051.   Powinno się mieć jasne rozeznanie co do zdatności kandydatów do życia w Zgromadzeniu. Dlatego należy starannie badać:

a. zdrowie fizyczne i psychiczne kandydatów, odpowiednie do naszego życia apostolskiego, jak również ich zdolność włączenia się w życie społeczne. Niekiedy nie wystarczy osąd oparty o zasady ogólne, lecz trzeba to potwierdzić solidnymi badaniami specjalistów;27

b. dobre obyczaje kandydatów, ich wrodzone zdolności oraz środowisko rodzinne;

c. intelektualną zdolność kandydatów do wypełniania dzieł naszego apostolatu;

d. przymioty umysłu i serca, którymi winni odznaczać się kandydaci, by mogli poświęcić się całkowicie Bogu i ludziom we wspólnotowym życiu Zgromadzenia.

052.   By bardziej po ludzku i realnie dopomóc młodym do podjęcia dobrowolnej decyzji, należy wynajdywać nowe metody rozwijania powołań, które by kształtowały i umacniały odpowiednią dojrzałość kandydatów.28

Należy też uwzględnić instytucje oraz różne inicjatywy dotyczące tzw. powołań spóźnionych.

053.   W tych (wice)prowincjach, które w celu rozwijania rodzących się powołań prowadzą szkoły średnie (klasyczne lub inne) dla chłopców i młodzieży, wychowankowie winni poprzez szczególną formację ludzką i religijną osiągnąć taką dojrzałość i taki poziom ludzkiej kultury, które stanowiłyby trwałą podstawę umacniania i rozwoju ich wiary oraz pójścia szlachetnie i z czystym sercem za Chrystusem Odkupicielem.29

Wychowankowie, o ile to być może, winni prowadzić życie podobne do życia swoich rówieśników z racji odpowiedniego do­świadczenia spraw ludzkich i obcowania z własną rodziną.

Powinni posiąść taką kulturę humanistyczną i takie wykształcenie, z jakim młodzież w ich kraju może podejmować studia wyższe.

Art. 2. Kształcenie kandydatów

054.   Przez cały okres formacji winno się zapewnić pełne wykształcenie kandydatów, które obejmowałoby wszystkie dziedziny życia ludzkiego i chrześcijańskiego.

Nie nadających się należy w odpowiednim czasie wezwać do opuszczenia naszego życia i dopomóc im, by świadomi swego chrześcijańskiego powołania zaangażowali się ochoczo w apostolat świeckich.

I. Osiągnięcie dojrzałości

055.   Dojrzałość psychiczna, którą winni osiągnąć kandydaci, potwierdza się w pewnej stałości ducha, koniecznej do podjęcia Bogu poświęconego celibatu jako charyzmatu i w praktykowaniu innych rad ewangelicznych; we właściwym sposobie oceniania ludzi i wydarzeń oraz w zdolności podejmowania rozważnych decyzji odnośnie prowadzenia życia apostolskiego we wspólnocie.30

II. Formacja duchowa

056.   Kandydaci winni być starannie pouczani, jak w wytrwałym rozważaniu słowa Bożego, a zwłaszcza Ewangelii, w modlitwie i w sprawowaniu świętej Liturgii mają szukać Chrystusa Odkupiciela i iść za Nim żywą miłością, przyswajając sobie ducha i praktykę rad i błogosławieństw ewangelicznych. Niech będą przepojeni tajemnicą Kościoła i nauczą się uczestniczyć w całym jego życiu. Niech ufnie miłują i czczą Najświętszą Dziewicę Maryję, Królowę Apostołów, świętego Alfonsa oraz innych świętych Zgromadzenia.31

III. Formacja do życia wspólnotowego

057.   Winni być również wychowywani do rozwijania w sobie cnót życia wspólnoty apostolskiej, którymi są: miłość braterska, abnegacja siebie i dyspozycyjność względem wszystkich, szczególnie zaś wobec ludzi prostych i ubogich, zdolność do współpracy w dziele apostolskim, odwaga i mocna ufność, prostota i szczerość ducha, wielkoduszność i życzliwość, radość w każdym cierpieniu, w niedostatkach, w trudach, w utrapieniach, w uciskach, w prześladowaniach ze względu na Chrystusa (por. 20; 2 Kor 4, 7-12).32

IV. Formacja pastoralna

058.   Cechą, szczególne formacji misyjnej, która powinna się mocno uwydatniać, jest nastawienie pastoralne całego procesu kształcenia. Aby kandydaci mogli odnawiać własną wiarę w misterium zbawienia i w niej wzrastać oraz z ufnością głosić ludziom Ewangelię, wszystko co dotyczy formacji, zarówno studia jak i życie duchowe, winno być powiązane z ćwiczeniami i doświadczeniami apostolskimi.33

059.   Jako członkowie Instytutu zakonnego oddanego apostolatowi winni być odpowiednio pouczani, stosownie do zdolności intelektualnych i osobistych przymiotów, o przyjętym dziś stylu życia społecznego, jak również o sposobie myślenia i odczuwania współczesnych ludzi, aby się nie okazało, że nie dorośli do swego zadania.34

Art. 3. Wykładowcy

060.   Wykładowcy uczestniczą w dziele formacji, współpracując ściśle z wychowawcami. Winni być dobrze przygotowani pedagogicznie, biegli w naukach, które wykładają i odpowiednio wyposażeni w pomoce dydaktyczne.35

By wychowanie dawało lepsze wyniki, członkowie każdej instytucji wychowawczej będą się zbierać na wspólne narady w ustalonych terminach, a następnie uzgadniać wyniki z innymi instytucjami wychowawczymi. Nie należy również zaniedbywać łączności i współpracy z członkami innych seminariów, jeżeli takie w pobliżu istnieją.

Art. 4. Podstawowa formacja do życia apostolskiego

061.   O obowiązku, charakterze i czasie trwania postulatu rozstrzygną Statuty (wice) prowincjalne, zgodnie z zasadami prawa powszechnego.

062.   a. Nowicjat zaczyna się kanonicznie w dniu ustalonym prawnym dokumentem przez Przełożonego (wice)prowincji i powinien się odbywać w domu wyznaczonym przez Przełożonego generalnego za zgodą jego Rady.

b. Przełożony (wice)prowincji za zgodą swej Rady dopuszcza kandydatów do nowicjatu, a nowicjuszów do profesji czasowej.

Jednakże profesów czasowych może dopuszczać do profesji wieczystej jedynie Przełożony prowincji za zgodą swej Rady.

c. Czas nowicjatu, zgodnie z normą podaną w 86, 2°, d, może przedłużyć Przełożony (wice)prowincji za zgodą swej Rady.

063.   (Wice)prowincje określają jaki strój winni nosić kandydaci (postulanci) i nowicjusze.

064.   Pomiędzy nowicjuszami a innymi współbraćmi winna istnieć pewna separacja. Przełożony (wice)prowincji po zasięgnięciu opinii Magistra nowicjuszy określi sposób wzajemnych kontaktów, jakie mogą zachodzić pomiędzy nowicjuszami a innymi współbraćmi