|
KONSTYTUCJE
ZGROMADZENIA NAJŚWIĘTSZEGO
ODKUPICIELA
Rada
Generalna C.Ss.R.
Rzym 1986
Do
użytku wewnętrznego.
Za
zgodą O. Stanisława Kuczka C.Ss.R.
Prowincjała Warszawskiej Prowincji
Redemptorystów, Warszawa 5 X 1987 r.
J.M.J.A.
UMIŁOWANYM
W CHRYSTUSIE
WSPÓŁBRACIOM
W ZGROMADZENIU
NAJŚWIĘTSZEGO
ODKUPICIELA
POZDROWIENIE W PANU
Sobór
Watykański II wydał dnia 28 października
1965 r. Dekret o przystosowanej odnowie
życia zakonnego. W ramach tej odnowy
również nasze Konstytucje należało
ponownie rozpatrzyć i przedłożyć
do zatwierdzenia Stolicy Świętej.
W ten sposób odnowione Konstytucje otrzymały
teraz ostateczne zatwierdzenie.
Umiłowani
Bracia, to nowe wydanie Konstytucji i Statutów
generalnych z obowiązku mego urzędu
ogłaszam i niniejszym wam przekazuję.
Odnowa,
jakiej powinno się dokonać w naszym
Zgromadzeniu, polega nie tylko na ustanawianiu
praw, lecz przede wszystkim na rozwoju duchowej
i apostolskiej żywotności całego
Zgromadzenia.
Dlatego
po zakończeniu prac nad naszym ustawodawstwem,
Święta Kongregacja dla Zakonników
i Instytutów Świeckich, której Ojciec
święty Jan Paweł II powierzył
zadanie zatwierdzania zakonnych Konstytucji,
„ufa ... że członkowie Zgromadzenia
Najświętszego Odkupiciela, natchnieni
przykładem świętego Założyciela,
otrzymają - przez odnowione Konstytucje
- nową zachętę pobudzającą
do pełnienia powierzonej im przez Kościół
misji”.
Wszystkich
nas przynagla obowiązek ciągłego
rozwijania ducha i apostolskiej żywotności
w poszczególnych prowincjach, wice-prowincjach,
reglach, wspólnotach, a wreszcie w nas samych.
„Ponieważ
ostateczną normą życia zakonnego
jest pójście za Chrystusem ukazane
w Ewangelii, niech to będzie uważane
za najwyższą regułę
w naszym Zgromadzeniu” (74). Nasze odnowione
Konstytucje i Statuty niech będą
skuteczną pomocą w pójściu
za Chrystusem i niech przyczynią się
do rozwoju nowej żywotności Zgromadzenia.
Przyjmijcie
więc ducha, który płynie z przystosowanego
tekstu.
Niech
św. Alfons wyprosi nam wszystkim tego
ducha od Chrystusa Odkupiciela jako dar
jubileuszowy 250-lecia założenia
naszego Zgromadzenia. Najświętsza
Dziewica Maryja, Patronka Zgromadzenia,
niechaj strzeże tego daru.
Rzym,
dnia 25 lutego 1982.
Józef
G. Pfab, C.Ss.R.
Przełożony
Generalny
UMIŁOWANI
W CHRYSTUSIE WSPÓŁBRACIA
Kapituła
Generalna XX, odbyta w Rzymie, a zakończona
20 listopada 1985 r., zajęła
się między innymi studium i rewizją
niektórych Konstytucji i Statutów generalnych
naszego Zgromadzenia. Rada generalna przeprowadzała
tę rewizję już od roku 1984
na mocy uprawnień udzielonych przez
Kongregację dla Zakonników i Instytutów
Świeckich dekretem z dnia 26 lutego
1984 (por. Gen. 76/84 - Communicanda
80). Kapituła generalna, dokonawszy
nielicznych poprawek, zatwierdziła
te zmiany. Wprowadzone poprawki dotyczę
przystosowania naszego prawodawstwa do nowego
Kodeksu prawa kanonicznego.
Kongregacja
dla Zakonników i Instytutów Świeckich
w dniu 23 lipca 1986 r. zatwierdziła
z małymi poprawkami proponowane zmiany.
Tak powstało nowe wydanie Konstytucji
i Statutów generalnych.
Umiłowani
Współbracia, Konstytucje i Statuty
proponuję nam drogę i zasady,
dzięki którym jako redemptoryści
stajemy się uczestnikami misji Odkupiciela,
postępując bezpośrednio za
Chrystusem i oddając samych siebie
na służbę Kościołowi
i ludziom współczesnym. Są one
bowiem podstawą jedności naszego
życia oddanego w szczególny sposób
Bogu w misyjnym dziele całego Zgromadzenia.
Nowe
wydanie Konstytucji i Statutów w języku
łacińskim urzędowo ogłaszam,
oczekując z ogromną nadzieją
rozwoju i wzrostu życia apostolskiego
współbraci i wspólnot zarówno (wice)prowincjalnych,
jak i miejscowych całego Zgromadzenia.
Najświętsza
Maryja Dziewica, Matka Nieustającej
Pomocy i Święty Alfons niechaj
nam zawsze udzielają tego daru.
Rzym,
dnia 15 sierpnia 1986.
Juan
M. Lasso de la Vega, C.Ss.R.
Przełożony
Generalny
ŚWIĘTA
KONGREGACJA DLA ZAKONNIKÓW
I
INSTYTUTÓW ŚWIECKICH
DEKRET
ZATWIERDZENIA KONSTYTUCJI
Zgromadzenie
Najświętszego Odkupiciela, założone
przez Św. Alfonsa Marię Liguori
szczególnie dla głoszenia Ewangelii
ubogim, stosując się do norm wydanych
przez Sobór Watykański II oraz do innych
rozporządzeń Kościoła,
wypracowało starannie tekst nowych
Konstytucji.
Tekst
ten, zbadany i prawnie zatwierdzony przez
Kapituły generalne, najwyższy
Przełożony Zgromadzenia przedłożył
Stolicy Świętej z prośbą
o jego zatwierdzenie.
Święta
Kongregacja dla Zakonników i Instytutów
Świeckich, poddawszy tekst wnikliwemu
badaniu Konsultorów, biorąc pod uwagę
głosowanie członków Kongregacji,
po dojrzałym rozpatrzeniu wszystkiego
wyraziła zgodę na przedłożoną
prośbę.
Święta Kongregacja
ufa, że członkowie Zgromadzenia
Najświętszego Odkupiciela, natchnieni
przykładem świętego Założyciela
otrzymają nową zachętę,
pobudzającą do wypełniania
powierzonej im przez Kościół misji.
Rzym,
dnia 2 lutego, w święto Ofiarowania
Pańskiego, 1982 roku.
E. Kard. Pironio, Prefekt
Augustyn
Mayer, Sekretarz
ŚWIĘTA KONGREGACJA DLA ZAKONNIKÓW
I
INSTYTUTÓW ŚWIECKICH
Prot.
n. R. 57-1/86
DEKRET
Kapituła
Generalna Zgromadzenia Najświętszego
Odkupiciela, odbyta w roku 1986, przystosowała
do nowego Kodeksu prawa kanonicznego w sposób
właściwy i pełny Konstytucje
Zgromadzenia odnowione w myśl zaleceń
Soboru Watykańskiego II (PC 2,3,4)
i zatwierdzone przez Stolicę Świętą
w roku 1982.
Ta
sama Kapituła zbadała i uzupełniła
równocześnie tymczasowe przystosowania
dokonane przez Radę Generalną,
zgodnie z dekretami Kongregacji dla Zakonników
i Instytutów Świeckich z dnia 2 lutego
1984 r.
Przełożony
Generalny Zgromadzenia przedłożył
te zmiany Stolicy Świętej do zatwierdzenia.
Kongregacja
dla Zakonników i Instytutów Świeckich
zbadała uważnie przedłożone
przystosowania i dokonawszy nieznacznych
poprawek, wykazanych w załączonym
piśmie, z zachowaniem przepisów prawa,
mocą niniejszego Dekretu zatwierdza
je i aprobuje. Z pominięciem wszystkiego,
co byłoby temu przeciwne.
Rzym,
dnia 23 lipca 1986.
+
Vincentius Fagiolo, Sekretarz
Jesus
Forres CMF, Podekretarz
DRODZY
WSPÓŁBRACIA
Tekst
naszych Konstytucji i Statutów generalnych
został ostatecznie ustalony i zatwierdzony
przez Stolicę Apostolską.
Pragniemy
przekazać Współbraciom naszej
prowincji i naszym Współbraciom pracującym
poza Ojczyzną dobrze przetłumaczony
i starannie wydany tekst naszych Reguł.
Niech
ta mała książeczka będzie
rzeczywiście regułą naszego
życia. Dla nas, redemptorystów, jest
to alfonsjańska interpretacja Ewangelii.
Interpretacja zaaprobowana przez Kościół
i nam podana jako droga życia, apostolatu
i uświęcenia.
W
jubileuszowym roku dwusetnej rocznicy śmierci
św. Alfonsa i dwusetnej rocznicy przybycia
św. Klemensa do Warszawy bierzemy do
rąk nasze odnowione Konstytucje.
Warszawa,
dnia 8 czerwca 1987 r.,
w
Uroczystość Maryi Matki Kościoła
W
imieniu Rady Prowincjalnej
O.
Stanisław Kuczek C.Ss.R.,
Prowincjał
WYKAZ
UŻYWANYCH SKRÓTÓW
Dokumenty
Soboru Wat. II
AA
- Apostolicam Actuositatem (Dekret o apostolstwie świeckich)
AG - Ad Gentes (Dekret o działalności misyjnej Kościoła)
CD - Christus Dominus (Dekret o pasterskich zadaniach biskupów w Kościele)
DV - Dei Verbum (Konstytucja dogmatyczna o Objawieniu Bożym)
GE - Gravissimum Educationis (Deklaracja o wychowaniu chrześcijańskim)
GS - Gaudium et Spes (Konstytucja duszpasterska o Kościele w świecie
współczesnym)
IM - Inter Mirifica (Dekret o środkach społecznego przekazywania
myśli)
LG - Lumen Gentium (Konstytucja dogmatyczna o Kościele)
OT - Optatam Totius (Dekret o formacji kapłańskiej)
PC - Perfectae Caritatis (Dekret o przystosowanej odnowie życia zakonnego)
PO - Presbyterorum Ordinis (Dekret o posłudze i życiu kapłanów)
SC - Sacrosanctum Concilium (Konstytucja o Liturgii Świętej)
UR - Unitatis Redintegratio (Dekret o ekumenizmie)
Inne dokumenty Kościoła
CIC
-
Codex luris Canonici (Kodeks prawa
kanonicznego, 1983)
EN
-
Evangelii Nuntiandi (Adhortacja Pawła
VI, 1973)
ES
-
Ecclesiae Sanctae (Motu proprio Pawła
VI, 1966)
MR
-
Mutuae Relationes (Wytyczne dla wzajemnych relacji między
biskupami a zakonnikami, SCRIS, 1978)
PP
- Populorum
Progressio (Encyklika Pawła VI, 1967)
RC
-
Renovationis Causam (Instrukcja Pawła
VI, 1967)
SCRIS-DCVR
-
Dekret o życiu kontemplacyjnym
zakonników, wydany przez Kongregację
dla Zakonników i Instytutów Świeckich
- SCRIS, 1980
Dokumenty CSsR
RCR
-
Reguła i Konstytucje CSsR z
1936 r.
Doc.
Misc.
-
Documenta Miscellanea do objaśnienia
Reguły i ducha naszego Zgromadzenia,
Rzym 1904.
SH
-
Spicilegium Historicum (Czasopismo
historyczne CSsR, Rzym od 1953 r.)
1.2.
itd.
-
poszczególne Konstytucje z 1986 r.
01.02.
itd.
-
poszczególne Statuty generalne z
1986 r.
001.002.
itd.
-
poszczególne Statuty prowincjalne
z 1985 r.
FP
-
Formuły profesji
WH
-
Wstęp historyczny
POWSTANIE I ROZWÓJ
ZGROMADZENIA
NAJŚWIĘTSZEGO
ODKUPICIELA
Święty
Alfons Maria Liguori w roku 1732 w miejscowości
Scala (królestwo neapolitańskie) założył
Zgromadzenie Misjonarzy Najświętszego
Zbawiciela, nazwane później (od roku
1749) Zgromadzeniem Najświętszego
Odkupiciela, współczując ubogim,
a zwłaszcza mieszkańcom wsi, którzy
stanowili wtedy znaczną część
ludności. Członkowie Zgromadzenia,
idąc za samym Odkupicielem, mieli głosić
Ewangelię ubogim: „Posłał mnie
głosić Ewangelię ubogim” (Łk
4,18). Założyciel
Zgromadzenia i jego współbracia, a
wśród nich szczególnie św. Gerard
Majella, usiłowali zaradzić duchowym
potrzebom, których w tych czasach doświadczali
ubodzy mieszkańcy wsi. Czynili to głównie
przez misje, ćwiczenia duchowne i,
za wzorem św. Pawła Apostoła,
przez renowacje (por. Dz 15,36).
Święty
Alfons - jak to sam niejednokrotnie pisał
w swoich listach - gorąco pragnął
przepowiadać Ewangelię zarówno
niechrześcijanom w Afryce i Azji, jak
i chrześcijanom odłączonym
od Kościoła katolickiego, np.
mieszkającym w Mezopotamii nestorianom.
Starał się też zapalić
swoich synów duchem apostolskim wprowadzając
do Reguły ślub ewangelizowania
niechrześcijan (1743), który jednak
został zniesiony przez Stolicę
Apostolską (1749).
Św.
Alfons wierzył niezachwianie, że
jego Zgromadzenie pod opieką Najświętszej
Dziewicy Maryi będzie gorliwie współpracowało
z Kościołem w dziele pozyskania
świata dla Chrystusa. Starał się
usilnie, aby Zgromadzenie rozszerzało
się i umacniało zarówno przez
ślub wytrwałości (1740),
jak i przez śluby proste, a równocześnie
dążył do tego, by uzyskało
zatwierdzenie Najwyższej Władzy
Kościoła.
Osiągnął
to, gdy 25 II 1749 r. papież Benedykt
XIV zatwierdził uroczyście sam
Instytut oraz jego Konstytucje i Reguły.
Od tego czasu współbracia składali
śluby proste uznane powagą Stolicy
Apostolskiej. Te śluby proste na mocy
Konstytucji Apostolskiej Leona XIII „Conditae
a Christo” (8.XII.1900) otrzymały charakter
zakonnych ślubów publicznych.
Dzięki
niezmordowanej działalności św.
Klemensa Marii Hofbauera (zm. w 1820), obdarzonego
„przedziwną mocą wiary i cnotą
niezwyciężonej stałości”,
Zgromadzenie nasze rozpowszechniło
się poza Alpami. Znalazło tam
nowe tereny dla apostolskiej gorliwości
i za przyzwoleniem św. Alfonsa, który
został o tym powiadomiony, przyjęło
nowe formy misyjnej działalności.
Zgromadzenie
rozwijało się w różnych częściach
Europy, a z inicjatywy O. Józefa Amanda
Passerata (zm. w 1858) przekroczyło
ocean i zaczęło się krzewić
na ziemi amerykańskiej, gdzie szczególnie
gorliwie pracował św. Jan Nepomucen
Neumann. Następnie objęło inne kraje i
rozprzestrzeniło się na cały
świat.
W
ten sposób Zgromadzenie Najświętszego
Odkupiciela stopniowo obejmowało różne
dziedziny działalności apostolskiej,
podejmując dzieło misyjne zarówno
wśród katolików, jak i niechrześcijan,
w końcu i braci odłączonych
od Kościoła katolickiego.
W
tym samym duchu misyjnym Zgromadzenie prowadzi
także studium naukowe Teologii Duszpasterskiej,
naśladując w tym św. Alfonsa,
który w roku 1871 został ogłoszony
Doktorem Kościoła, a w 1950 ustanowiony
Patronem spowiedników i moralistów. W ten
sposób Zgromadzenie stara się wytyczać
pewną drogę życia według
wymogów Ewangelii i zdobywania chrześcijańskiej
doskonałości w złożonych
warunkach obecnych czasów.
Wszyscy
zatem współbracia, kontynuując
dzieło misyjne Najświętszego
Odkupiciela i Apostołów, starają
się usilnie zachować ducha swego
Założyciela św. Alfonsa,
dostosowując go ciągle do misyjnego
dynamizmu Kościoła, szczególnie
w tym, co dotyczy ubogich i pomagając
- w miarę możliwości -współczesnemu
światu w rozwiązywaniu bardziej
naglących problemów.
**********************************************
ŻYCIE
APOSTOLSKIE REDEMPTORYSTÓW
KONSTYTUCJE
MISJA ZGROMADZENIA NAJŚWIĘTSZEGO ODKUPICIELA W
KOŚCIELE
1.
Najświętszego
Odkupiciela, założone przez świętego
Alfonsa Jest kleryckim, zakonnym instytutem
misyjnym różnych obrządków, na
prawie papieskim i z przywilejem egzempcji,
którego celem jest:
„Iść
za przykładem Zbawiciela Jezusa Chrystusa
głosząc słowo Boże ubogim,
tak, jak On to o sobie powiedział:
Posłał Mnie głosić Ewangelię
ubogim" (por. Łk 4,18; Iz 61,1).
W ten
sposób Zgromadzenie uczestniczy w posłannictwie
Kościoła, który, będąc
powszechnym sakramentem zbawienia, z natury
swej jest misyjny.
Czyni
to głosząc z misyjnym zapałem
Ewangelię i wychodząc naprzeciw
naglącym potrzebom duszpasterskim ludzi
najbardziej opuszczonych, a przede wszystkim
ubogich.
Zgromadzenie zaś
idzie za przykładem Chrystusa przez
życie apostolskie, które łączy
równocześnie życie szczególnie
Bogu oddane i misyjne dzieło redemptorystów.
2.
Pełniąc
swoją misję w Kościele, Zgromadzenie
jednoczy współbraci, którzy, żyjąc
razem, tworzą jedną społeczność
misyjną i według właściwego
każdemu posługiwania włączają
się w nią organicznie przez zakonną
profesję.
Wiedzeni
duchem apostolskim, przepojeni gorliwością
Założyciela, wierni tradycji wypracowanej
przez poprzedników i wrażliwi na znaki
czasu wszyscy redemptoryści jako pomocnicy,
współpracownicy i słudzy Jezusa
Chrystusa w wielkim dziele Odkupienia:
- są
posłani, by głosić Słowo
zbawienia ubogim (Rozdz. l);
- tworzą
wspólnotę apostolską (Rozdz. II);
- oddaną
w szczególny sposób Panu (Rozdz. III);
- umacnianą
należytą formacją (Rozdz.
IV);
-
i odpowiednimi formami rządzenia (Rozdz.
V).
ROZDZIAŁ I
MISYJNE DZIEŁO ZGROMADZENI
Dział pierwszy
Ewangelizacja
ubogich
3.
Ludźmi
najbardziej opuszczonymi, do których Zgromadzenie
w szczególny sposób jest posłane są
ci, których Kościół nie mógł
jeszcze ubogacić wystarczającymi
środkami zbawienia albo ci, którzy
jeszcze w ogóle nie słyszeli przepowiadania
Kościoła, czy też nie przyjmują
go jako „Ewangelii" oraz ci, którzy
ponoszą szkodę na skutek podziału
Kościoła.
Zgromadzenie
obejmuje również apostolską troską
wiernych korzystających ze zwyczajnej
posługi duszpasterskiej, by umocnieni
w wierze nieustannie nawracali się
do Boga i byli świadkami wiary w życiu
codziennym.
4.
Pośród
grup ludzi bardziej potrzebujących
duchowej pomocy otoczą szczególną
troską ubogich, słabszych i uciśnionych,
których ewangelizacja jest znakiem dzieła
mesjańskiego (por. Łk 4, 18) i
z którymi Chrystus zechciał się
w pewien sposób utożsamić (por.
Mt 25, 40).
5.
Preferowanie
koniecznych potrzeb duszpasterskich zwłaszcza
ściśle pojętej ewangelizacji,
a nadto opowiedzenie się po stronie
ubogich stanowią rację bytu Zgromadzenia
w Kościele i znak wierności otrzymanemu
powołaniu.
Nakaz
ewangelizowania ubogich dany Zgromadzeniu
obejmuje całego człowieka, który
ma być wyzwolony i zbawiony. Współbracia
mają obowiązek głoszenia
Ewangelii otwarcie, solidaryzowania się
z ubogimi i popierania ich fundamentalnych
praw do sprawiedliwości i wolności,
stosując środki, które byłyby
zgodne z Ewangelią a zarazem skuteczne.
Dział drugi
Dzieło
ewangelizacji
Art. 1. Ewangelia
zbawienia
6.
Wszyscy
redemptoryści zawsze
posłuszni Urzędowi Nauczycielskiemu
Kościoła powinni być pośród
ludzi pokornymi i odważnymi sługami
Ewangelii Chrystusa Odkupiciela i Pana,
który jest Początkiem i Wzorem nowej
ludzkości.
Szczególnym przedmiotem
tego przepowiadania jest „Obfite Odkupienie”,
czyli miłość Boga Ojca, który
„pierwszy nas umiłował i posłał
Syna swojego jako ofiarę przebłagalną
za nasze grzechy" (1 J 4, 10) i przez
Ducha Świętego ożywia wszystkich
w Niego wierzących.
Takie
Odkupienie obejmuje całego człowieka,
doskonali i przemienia wszelkie wartości
ludzkie, by wszystko zjednoczyć na
nowo w Chrystusie (por. Ef 1, 10; 1 Kor
3, 23) i wszystko doprowadzić do swego
celu, do nowej ziemi i nowego nieba (por.
Ap 21, 1).
Art.
2. Ewangelizacja
7.
Jako świadkowie Ewangelii Łaski
Bożej (por. Dz 20, 24) głoszą
przede wszystkim najszczytniejsze powołanie
człowieka i rodzaju ludzkiego. Wiedzą
bowiem, że wszyscy ludzie są co
prawda grzesznikami, ale równocześnie
są przekonani, że ci sami ludzie
zostali w głębi swej istoty wybrani,
zbawieni i zgromadzeni w Chrystusie (por.
Rz 8, 29 ns).
Niech więc
starają się pilnie wychodzić
na spotkanie Pana tam, gdzie On już
przebywa i działa na swój tajemniczy
sposób.
8.
Będą pilnie zastanawiać
się, co należy czynić lub
mówić w danych okolicznościach:
głosić Chrystusa wprost, czy przynajmniej
milczącym świadectwem braterskiej
obecności.
9.
Gdy zaistnieją takie warunki,
że czasem nie będzie można
wprost, od razu albo w pełni wystąpić
z głoszeniem Ewangelii, wówczas misjonarze
powinni cierpliwie, roztropnie, a zarazem
z wielką ufnością dawać
świadectwo miłości Chrystusa
i według sił stawać się
najbliższymi dla każdego człowieka.
Miłość
tę okażą modlitwą, szczerą
służbą wobec innych i świadectwem
życia dawanym w jakiejkolwiek formie.
Taki sposób ewangelizacji
przygotowuje stopniowo drogi Pana i spełnia
misyjne powołanie redemptorystów.
10.
Świadectwo życia i miłości,
zależnie od konkretnych możliwości
i osobistych zdolności, prowadzi do
świadectwa słowa (por. Rz 10,
17). Zasadniczą bowiem misją redemptorystów
w Kościele jest bezpośrednie głoszenie
słowa Bożego celem fundamentalnego
nawrócenia.
A gdy
nadejdzie czas i Pan otworzy im podwoje
dla słowa (por. Kol 4, 3), redemptoryści
zawsze gotowi do dawania świadectwa
obecnej w nich nadziei (por. 1 P 3, 15),
dopełniając świadectwem słowa
milczące świadectwo braterskiej
obecności, głoszą ufnie i
wytrwale misterium Chrystusa (por. Dz 4,
13.29.31).
Aby coraz pełniej
mogli współpracować z misterium
Chrystusowego Odkupienia, będą
niestrudzenie wzywać Ducha Świętego,
który kieruje biegiem wydarzeń, hojnie
udziela właściwego słowa
i otwiera serca.
Art.
3. Cel
dzieła misyjnego
11.
Redemptoryści
obdarzeni posługą jednania (por.
2 Kor 5, 18) głoszą ludziom orędzie
zbawienia i „czas upragniony" (2 Kor
6, 2), by się nawrócili i uwierzyli
Ewangelii (por. Mk 1, 15), prawdziwie żyli
swoim chrztem i przyoblekli się w nowego
człowieka (por. Ef 4, 24).
Redemptoryści
stają się o tyle „apostołami
nawrócenia”, o ile ich przepowiadanie zmierza
przede wszystkim do tego, by doprowadzać
ludzi do radykalnego wyboru życia,
czyli do opowiedzenia się za Chrystusem,
a także, by ich zdecydowanie, a zarazem
z łagodnością skłaniać
do ciągłego i pełnego nawrócenia.
12.
Nawrócenie
osobiste dokonuje się jednak we wspólnocie
Kościoła. Stąd też celem
całego dzieła misyjnego jest tworzenie
i wychowywanie takich wspólnot, które, żyjąc
godnie otrzymanym powołaniem, pełniłyby
powierzone im przez Boga zadania: kapłańskie,
prorockie i królewskie.
Misjonarze
prowadzą ludzi nawróconych do pełnego
uczestnictwa w Odkupieniu, które działa
w liturgii, szczególnie w sakramencie pojednania,
w którym Ewangelia miłosierdzia Bożego
w Chrystusie w znamienitszy sposób jest
głoszona i sprawowana, a przede wszystkim
w Eucharystii, która buduje Kościół.
W
ten sposób wspólnota chrześcijańska
staje się znakiem obecności Boga
w świecie. Ożywiana Słowem
Bożym daje świadectwo Chrystusowi,
w tajemnicy Eucharystii nieustannie pielgrzymuje
z Chrystusem do Ojca, wreszcie postępuje
w miłości i płonie duchem
apostolskim.
Dział
trzeci
Sposób pełnienia
dzieła ewangelizacji
Art.
4. Dynamizm
misyjny
13.
W
pełnieniu swej misji Zgromadzenie działa
przez podejmowanie śmiałych inicjatyw
i poważnych wysiłków. Powołane,
by na przestrzeni wieków dzieło misyjne
powierzone sobie przez Boga wiernie wypełniać,
rozwija też sarnę formę posługiwania
misyjnego.
14.
Apostolskie
dzieło Zgromadzenia charakteryzuje
- bardziej niż określone formy
działalności - misyjny dynamizm,
czyli ewangelizacja w ścisłym
tego słowa znaczeniu i służba
ludziom oraz grupom, które w odniesieniu
do Kościoła i pod względem
ludzkich uwarunkowań są bardziej
opuszczone i ubogie (por. 3-5).
15.
Misja
Zgromadzenia wymaga zatem, aby współbracia
byli wolni i dyspozycyjni zarówno w odniesieniu
do grup, które powinno się ewangelizować,
jak również w wyborze środków
służących misji zbawienia.
Redemptoryści,
zobowiązani do podejmowania pod kierunkiem
prawowitej władzy ciągle nowych
inicjatyw apostolskich, nie mogą tkwić
w takich uwarunkowaniach i strukturach,
w których ich działalność
nie byłaby już misyjną. Będą
natomiast pilnie poszukiwać nowych
dróg dla głoszenia Ewangelii wszelkiemu
stworzeniu (por. Mk 16, 15).
16.
Dlatego
wysoko ocenia się podejmowaną
przez współbraci w minionych czasach
różnorodną pracę misyjną,
dostosowaną do miejscowych potrzeb.
W przyszłości
Zgromadzenie niech przyjmuje również
wszelkie inicjatywy, które będą
zgodne z jego pasterską miłością.
17.
Kapituła
(wice)prowincjalna orzeka za zgodą
Rady generalnej, czy określone priorytety
apostolskie, podejmowane przez (wice)prowincje
obecnie lub w przyszłości, odpowiadają
misyjnemu charakterowi Zgromadzenia.
Wynika
stąd, że wszyscy współbracia,
zwłaszcza zebrani na Kapitułach,
powinni się zastanawiać, czy sposoby
głoszenia Ewangelii na danym terenie
odpowiadają oczekiwaniu Kościoła
i świata, czy i w jaki sposób należałoby
metody apostolskie odnawiać tak, by
zatrzymać to, co jest dobre, poprawić
co błędne, odrzucić zaś
to, co nieprzydatne.
Art.
5. Współpraca
w Kościele
18.
Mocą
właściwej sobie miłości
pasterskiej, tak wspólnoty, jak i poszczególni
współbracia będą się
starać własne działania uzgodnić
z inicjatywami Kościoła, tak powszechnego,
jak i miejscowego.
Zadanie
bowiem Zgromadzenia podjęte w Kościele,
będące służbą Chrystusowi,
musi być nieodłącznie służbą
Kościołowi.
Jakkolwiek z racji
posługi spełnianej dla dobra Kościoła
powszechnego, jak również na mocy ślubu
posłuszeństwa podlegają zasadniczo
władzy Ojca Św., to jednak - gdy
idzie o posługiwanie w Kościele
miejscowym -podlegają w granicach egzempcji
również Ordynariuszowi miejsca.
By odnawiać
i rozwijać w praktyce braterską
współpracę apostolską, redemptoryści
uwzględniając całość
spraw duszpasterskich danego terytorium,
jak i charyzmat Zgromadzenia, w duchu szczerej
służby oraz szlachetnej gotowości,
włączą się w dzieła
i struktury misyjne diecezji lub okręgów,
w których pracują, zgodnie z bardziej
naglącymi potrzebami Kościoła
i czasów.
Art.
6. Dialog ze światem
19. Dla skutecznego rozwoju dzieła misyjnego |