Konstytucje

 

 

KONSTYTUCJE


ZGROMADZENIA NAJŚWIĘTSZEGO ODKUPICIELA

 

Rada Generalna C.Ss.R.
Rzym 1986

 

Do użytku wewnętrznego.

Za zgodą O. Stanisława Kuczka C.Ss.R. Prowincjała Warszawskiej Prowincji Redemptorystów, Warszawa 5 X 1987 r.

J.M.J.A.

UMIŁOWANYM W CHRYSTUSIE
WSPÓŁBRACIOM W ZGROMADZENIU
NAJŚWIĘTSZEGO ODKUPICIELA
POZDROWIENIE W PANU


Sobór Watykański II wydał dnia 28 października 1965 r. Dekret o przystosowanej odnowie życia zakonnego. W ramach tej odnowy również nasze Konstytucje należało ponownie rozpatrzyć i przedłożyć do zatwierdzenia Stolicy Świętej. W ten sposób odnowione Konstytucje otrzymały teraz ostateczne zatwierdzenie.

Umiłowani Bracia, to nowe wydanie Konstytucji i Statutów generalnych z obowiązku mego urzędu ogłaszam i niniejszym wam przekazuję.

Odnowa, jakiej powinno się dokonać w naszym Zgromadzeniu, polega nie tylko na ustanawianiu praw, lecz przede wszystkim na rozwoju duchowej i apostolskiej żywotności całego Zgromadzenia.

Dlatego po zakończeniu prac nad naszym ustawodawstwem, Święta Kongregacja dla Zakonników i Instytutów Świeckich, której Ojciec święty Jan Paweł II powierzył zadanie zatwierdzania zakonnych Konstytucji, „ufa ... że członkowie Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela, natchnieni przykładem świętego Założyciela, otrzymają - przez odnowione Konstytucje - nową zachętę pobudzającą do pełnienia powierzonej im przez Kościół misji”.

Wszystkich nas przynagla obowiązek ciągłego rozwijania ducha i apostolskiej żywotności w poszczególnych prowincjach, wice-prowincjach, reglach, wspólnotach, a wreszcie w nas samych.

„Ponieważ ostateczną normą życia zakonnego jest pójście za Chrystusem ukazane w Ewangelii, niech to będzie uważane za najwyższą regułę w naszym Zgromadzeniu” (74). Nasze odnowione Konstytucje i Statuty niech będą skuteczną pomocą w pójściu za Chrystusem i niech przyczynią się do rozwoju nowej żywotności Zgromadzenia.

Przyjmijcie więc ducha, który płynie z przystosowanego tekstu.

Niech św. Alfons wyprosi nam wszystkim tego ducha od Chrystusa Odkupiciela jako dar jubileuszowy 250-lecia założenia naszego Zgromadzenia. Najświętsza Dziewica Maryja, Patronka Zgromadzenia, niechaj strzeże tego daru.

Rzym, dnia 25 lutego 1982.

Józef G. Pfab, C.Ss.R.
Przełożony Generalny

UMIŁOWANI W CHRYSTUSIE WSPÓŁBRACIA

Kapituła Generalna XX, odbyta w Rzymie, a zakończona 20 listopada 1985 r., zajęła się między innymi studium i rewizją niektórych Konstytucji i Statutów generalnych naszego Zgromadzenia. Rada generalna przeprowadzała tę rewizję już od roku 1984 na mocy uprawnień udzielonych przez Kongregację dla Zakonników i Instytutów Świeckich dekretem z dnia 26 lutego 1984 (por. Gen. 76/84 - Communicanda 80). Kapituła generalna, dokonawszy nielicznych poprawek, zatwierdziła te zmiany. Wprowadzone poprawki dotyczę przystosowania naszego prawodawstwa do nowego Kodeksu prawa kanonicznego.

Kongregacja dla Zakonników i Instytutów Świeckich w dniu 23 lipca 1986 r. zatwierdziła z małymi poprawkami proponowane zmiany. Tak powstało nowe wydanie Konstytucji i Statutów generalnych.

Umiłowani Współbracia, Konstytucje i Statuty proponuję nam drogę i zasady, dzięki którym jako redemptoryści stajemy się uczestnikami misji Odkupiciela, postępując bezpośrednio za Chrystusem i oddając samych siebie na służbę Kościołowi i ludziom współczesnym. Są one bowiem podstawą jedności naszego życia oddanego w szczególny sposób Bogu w misyjnym dziele całego Zgromadzenia.

Nowe wydanie Konstytucji i Statutów w języku łacińskim urzędowo ogłaszam, oczekując z ogromną nadzieją rozwoju i wzrostu życia apostolskiego współbraci i wspólnot zarówno (wice)prowincjalnych, jak i miejscowych całego Zgromadzenia.

Najświętsza Maryja Dziewica, Matka Nieustającej Pomocy i Święty Alfons niechaj nam zawsze udzielają tego daru.

Rzym, dnia 15 sierpnia 1986.

Juan M. Lasso de la Vega, C.Ss.R.
Przełożony Generalny

 


ŚWIĘTA KONGREGACJA DLA ZAKONNIKÓW
I INSTYTUTÓW ŚWIECKICH
DEKRET ZATWIERDZENIA KONSTYTUCJI

Zgromadzenie Najświętszego Odkupiciela, założone przez Św. Alfonsa Marię Liguori szczególnie dla głoszenia Ewangelii ubogim, stosując się do norm wydanych przez Sobór Watykański II oraz do innych rozporządzeń Kościoła, wypracowało starannie tekst nowych Konstytucji.

Tekst ten, zbadany i prawnie zatwierdzony przez Kapituły generalne, najwyższy Przełożony Zgromadzenia przedłożył Stolicy Świętej z prośbą o jego zatwierdzenie.

Święta Kongregacja dla Zakonników i Instytutów Świeckich, poddawszy tekst wnikliwemu badaniu Konsultorów, biorąc pod uwagę głosowanie członków Kongregacji, po dojrzałym rozpatrzeniu wszystkiego wyraziła zgodę na przedłożoną prośbę.

Święta Kongregacja ufa, że członkowie Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela, natchnieni przykładem świętego Założyciela otrzymają nową zachętę, pobudzającą do wypełniania powierzonej im przez Kościół misji.

Rzym, dnia 2 lutego, w święto Ofiarowania Pańskiego, 1982 roku.

E. Kard. Pironio, Prefekt

Augustyn Mayer, Sekretarz




ŚWIĘTA KONGREGACJA DLA ZAKONNIKÓW
I INSTYTUTÓW ŚWIECKICH

Prot. n. R. 57-1/86

DEKRET

Kapituła Generalna Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela, odbyta w roku 1986, przystosowała do nowego Kodeksu prawa kanonicznego w sposób właściwy i pełny Konstytucje Zgromadzenia odnowione w myśl zaleceń Soboru Watykańskiego II (PC 2,3,4) i zatwierdzone przez Stolicę Świętą w roku 1982.

Ta sama Kapituła zbadała i uzupełniła równocześnie tymczasowe przystosowania dokonane przez Radę Generalną, zgodnie z dekretami Kongregacji dla Zakonników i Instytutów Świeckich z dnia 2 lutego 1984 r.

Przełożony Generalny Zgromadzenia przedłożył te zmiany Stolicy Świętej do zatwierdzenia.

Kongregacja dla Zakonników i Instytutów Świeckich zbadała uważnie przedłożone przystosowania i dokonawszy nieznacznych poprawek, wykazanych w załączonym piśmie, z zachowaniem przepisów prawa, mocą niniejszego Dekretu zatwierdza je i aprobuje. Z pominięciem wszystkiego, co byłoby temu przeciwne.

Rzym, dnia 23 lipca 1986.

+ Vincentius Fagiolo, Sekretarz

Jesus Forres CMF, Podekretarz

 

 

DRODZY WSPÓŁBRACIA

Tekst naszych Konstytucji i Statutów generalnych został ostatecznie ustalony i zatwierdzony przez Stolicę Apostolską.

Pragniemy przekazać Współbraciom naszej prowincji i naszym Współbraciom pracującym poza Ojczyzną dobrze przetłumaczony i starannie wydany tekst naszych Reguł.

Niech ta mała książeczka będzie rzeczywiście regułą naszego życia. Dla nas, redemptorystów, jest to alfonsjańska interpretacja Ewangelii. Interpretacja zaaprobowana przez Kościół i nam podana jako droga życia, apostolatu i uświęcenia.

W jubileuszowym roku dwusetnej rocznicy śmierci św. Alfonsa i dwusetnej rocznicy przybycia św. Klemensa do Warszawy bierzemy do rąk nasze odnowione Konstytucje.

Warszawa, dnia 8 czerwca 1987 r., w Uroczystość Maryi Matki Kościoła

W imieniu Rady Prowincjalnej

O. Stanisław Kuczek C.Ss.R., Prowincjał

 

WYKAZ UŻYWANYCH SKRÓTÓW

Dokumenty Soboru Wat. II

AA  -   Apostolicam Actuositatem (Dekret o apostolstwie świeckich)

AG  -  Ad Gentes (Dekret o działalności misyjnej Kościoła)

CD  -   Christus Dominus (Dekret o pasterskich zadaniach biskupów w Kościele)

DV  -   Dei Verbum (Konstytucja dogmatyczna o Objawieniu Bożym)

GE  -   Gravissimum Educationis (Deklaracja o wychowaniu chrześcijańskim)

GS  -   Gaudium et Spes (Konstytucja duszpasterska o Kościele w świecie współczesnym)

IM  -   Inter Mirifica (Dekret o środkach społecznego przekazywania myśli)

LG  -   Lumen Gentium (Konstytucja dogmatyczna o Kościele)

OT  -   Optatam Totius (Dekret o formacji kapłańskiej)

PC  -   Perfectae Caritatis (Dekret o przystosowanej odnowie życia zakonnego)

PO  -   Presbyterorum Ordinis (Dekret o posłudze i życiu kapłanów)

SC  -   Sacrosanctum Concilium (Konstytucja o Liturgii Świętej)

UR  -   Unitatis Redintegratio (Dekret o ekumenizmie)

Inne dokumenty Kościoła

CIC  -  Codex luris Canonici (Kodeks prawa kanonicznego, 1983)

EN  -  Evangelii Nuntiandi (Adhortacja Pawła VI, 1973)

ES  -  Ecclesiae Sanctae (Motu proprio Pawła VI, 1966)

MR  -  Mutuae Relationes (Wytyczne dla wzajemnych relacji między biskupami a zakonnikami, SCRIS, 1978)

PP  -  Populorum Progressio (Encyklika Pawła VI, 1967)

RC  -  Renovationis Causam (Instrukcja Pawła VI, 1967)

SCRIS-DCVR  -  Dekret o życiu kontemplacyjnym zakonników, wydany przez Kongregację dla Zakonników i Instytutów Świeckich - SCRIS, 1980

Dokumenty CSsR

RCR  -  Reguła i Konstytucje CSsR z 1936 r.

Doc. Misc.  -  Documenta Miscellanea do objaśnienia Reguły i ducha naszego Zgromadzenia, Rzym 1904.

SH  -  Spicilegium Historicum (Czasopismo historyczne CSsR, Rzym od 1953 r.)

1.2. itd.  -  poszczególne Konstytucje z 1986 r.

01.02. itd.  -  poszczególne Statuty generalne z 1986 r.

001.002. itd.  -  poszczególne Statuty prowincjalne z 1985 r.

FP  -  Formuły profesji

WH  -  Wstęp historyczny

 

 

POWSTANIE I ROZWÓJ
ZGROMADZENIA
NAJŚWIĘTSZEGO ODKUPICIELA


Święty Alfons Maria Liguori w roku 1732 w miejscowości Scala (królestwo neapolitańskie) założył Zgromadzenie Misjonarzy Najświętszego Zbawiciela, nazwane później (od roku 1749) Zgromadzeniem Najświętszego Odkupiciela, współczując ubogim, a zwłaszcza mieszkańcom wsi, którzy stanowili wtedy znaczną część ludności. Członkowie Zgromadzenia, idąc za samym Odkupicielem, mieli głosić Ewangelię ubogim: „Posłał mnie głosić Ewangelię ubogim” (Łk 4,18).

Założyciel Zgromadzenia i jego współbracia, a wśród nich szczególnie św. Gerard Majella, usiłowali zaradzić duchowym potrzebom, których w tych czasach doświadczali ubodzy mieszkańcy wsi. Czynili to głównie przez misje, ćwiczenia duchowne i, za wzorem św. Pawła Apostoła, przez renowacje (por. Dz 15,36).

Święty Alfons - jak to sam niejednokrotnie pisał w swoich listach - gorąco pragnął przepowiadać Ewangelię zarówno niechrześcijanom w Afryce i Azji, jak i chrześcijanom odłączonym od Kościoła katolickiego, np. mieszkającym w Mezopotamii nestorianom. Starał się też zapalić swoich synów duchem apostolskim wprowadzając do Reguły ślub ewangelizowania niechrześcijan (1743), który jednak został zniesiony przez Stolicę Apostolską (1749).

Św. Alfons wierzył niezachwianie, że jego Zgromadzenie pod opieką Najświętszej Dziewicy Maryi będzie gorliwie współpracowało z Kościołem w dziele pozyskania świata dla Chrystusa. Starał się usilnie, aby Zgromadzenie rozszerzało się i umacniało zarówno przez ślub wytrwałości (1740), jak i przez śluby proste, a równocześnie dążył do tego, by uzyskało zatwierdzenie Najwyższej Władzy Kościoła.

Osiągnął to, gdy 25 II 1749 r. papież Benedykt XIV zatwierdził uroczyście sam Instytut oraz jego Konstytucje i Reguły. Od tego czasu współbracia składali śluby proste uznane powagą Stolicy Apostolskiej. Te śluby proste na mocy Konstytucji Apostolskiej Leona XIII „Conditae a Christo” (8.XII.1900) otrzymały charakter zakonnych ślubów publicznych.

Dzięki niezmordowanej działalności św. Klemensa Marii Hofbauera (zm. w 1820), obdarzonego „przedziwną mocą wiary i cnotą niezwyciężonej stałości”, Zgromadzenie nasze rozpowszechniło się poza Alpami. Znalazło tam nowe tereny dla apostolskiej gorliwości i za przyzwoleniem św. Alfonsa, który został o tym powiadomiony, przyjęło nowe formy misyjnej działalności.

Zgromadzenie rozwijało się w różnych częściach Europy, a z inicjatywy O. Józefa Amanda Passerata (zm. w 1858) przekroczyło ocean i zaczęło się krzewić na ziemi amerykańskiej, gdzie szczególnie gorliwie pracował św. Jan Nepomucen Neumann.  Następnie objęło inne kraje i rozprzestrzeniło się na cały świat.

W ten sposób Zgromadzenie Najświętszego Odkupiciela stopniowo obejmowało różne dziedziny działalności apostolskiej, podejmując dzieło misyjne zarówno wśród katolików, jak i niechrześcijan, w końcu i braci odłączonych od Kościoła katolickiego.

W tym samym duchu misyjnym Zgromadzenie prowadzi także studium naukowe Teologii Duszpasterskiej, naśladując w tym św. Alfonsa, który w roku 1871 został ogłoszony Doktorem Kościoła, a w 1950 ustanowiony Patronem spowiedników i moralistów. W ten sposób Zgromadzenie stara się wytyczać pewną drogę życia według wymogów Ewangelii i zdobywania chrześcijańskiej doskonałości w złożonych warunkach obecnych czasów.

Wszyscy zatem współbracia, kontynuując dzieło misyjne Najświętszego Odkupiciela i Apostołów, starają się usilnie zachować ducha swego Założyciela św. Alfonsa, dostosowując go ciągle do misyjnego dynamizmu Kościoła, szczególnie w tym, co dotyczy ubogich i pomagając - w miarę możliwości -współczesnemu światu w rozwiązywaniu bardziej naglących problemów.

**********************************************

ŻYCIE APOSTOLSKIE REDEMPTORYSTÓW

KONSTYTUCJE


MISJA ZGROMADZENIA NAJŚWIĘTSZEGO ODKUPICIELA W KOŚCIELE


1.
    Najświętszego Odkupiciela, założone przez świętego Alfonsa Jest kleryckim, zakonnym instytutem misyjnym różnych obrządków, na prawie papieskim i z przywilejem egzempcji, którego celem jest:

„Iść za przykładem Zbawiciela Jezusa Chrystusa głosząc słowo Boże ubogim, tak, jak On to o sobie powiedział: Posłał Mnie głosić Ewangelię ubogim" (por. Łk 4,18; Iz 61,1).

W ten sposób Zgromadzenie uczestniczy w posłannictwie Kościoła, który, będąc powszechnym sakramentem zbawienia, z natury swej jest misyjny.1

Czyni to głosząc z misyjnym zapałem Ewangelię i wychodząc naprzeciw naglącym potrzebom duszpasterskim ludzi najbardziej opuszczonych, a przede wszystkim ubogich.

Zgromadzenie zaś idzie za przykładem Chrystusa przez życie apostolskie, które łączy równocześnie życie szczególnie Bogu oddane i misyjne dzieło redemptorystów.

2.    Pełniąc swoją misję w Kościele, Zgromadzenie jednoczy współbraci, którzy, żyjąc razem, tworzą jedną społeczność misyjną i według właściwego każdemu posługiwania włączają się w nią organicznie przez zakonną profesję.

Wiedzeni duchem apostolskim, przepojeni gorliwością Założyciela, wierni tradycji wypracowanej przez poprzedników i wrażliwi na znaki czasu wszyscy redemptoryści jako pomocnicy, współpracownicy i słudzy Jezusa Chrystusa w wielkim dziele Odkupienia:

- są posłani, by głosić Słowo zbawienia ubogim (Rozdz. l);

- tworzą wspólnotę apostolską (Rozdz. II);

- oddaną w szczególny sposób Panu (Rozdz. III);

- umacnianą należytą formacją (Rozdz. IV);

- i odpowiednimi formami rządzenia (Rozdz. V).



ROZDZIAŁ I


MISYJNE DZIEŁO ZGROMADZENI


Dział pierwszy

Ewangelizacja ubogich


3.
    Ludźmi najbardziej opuszczonymi, do których Zgromadzenie w szczególny sposób jest posłane są ci, których Kościół nie mógł jeszcze ubogacić wystarczającymi środkami zbawienia albo ci, którzy jeszcze w ogóle nie słyszeli przepowiadania Kościoła, czy też nie przyjmują go jako „Ewangelii" oraz ci, którzy ponoszą szkodę na skutek podziału Kościoła.

Zgromadzenie obejmuje również apostolską troską wiernych korzystających ze zwyczajnej posługi duszpasterskiej, by umocnieni w wierze nieustannie nawracali się do Boga i byli świadkami wiary w życiu codziennym.2

4.    Pośród grup ludzi bardziej potrzebujących duchowej pomocy otoczą szczególną troską ubogich, słabszych i uciśnionych, których ewangelizacja jest znakiem dzieła mesjańskiego (por. Łk 4, 18) i z którymi Chrystus zechciał się w pewien sposób utożsamić (por. Mt 25, 40).3

5.    Preferowanie koniecznych potrzeb duszpasterskich zwłaszcza ściśle pojętej ewangelizacji, a nadto opowiedzenie się po stronie ubogich stanowią rację bytu Zgromadzenia w Kościele i znak wierności otrzymanemu powołaniu.

Nakaz ewangelizowania ubogich dany Zgromadzeniu obejmuje całego człowieka, który ma być wyzwolony i zbawiony. Współbracia mają obowiązek głoszenia Ewangelii otwarcie, solidaryzowania się z ubogimi i popierania ich fundamentalnych praw do sprawiedliwości i wolności, stosując środki, które byłyby zgodne z Ewangelią a zarazem skuteczne.4


Dział drugi

Dzieło ewangelizacji


Art. 1.  Ewangelia zbawienia

6.    Wszyscy redemptoryści zawsze posłuszni Urzędowi Nauczycielskiemu Kościoła powinni być pośród ludzi pokornymi i odważnymi sługami Ewangelii Chrystusa Odkupiciela i Pana, który jest Początkiem i Wzorem nowej ludzkości.5

Szczególnym przedmiotem tego przepowiadania jest „Obfite Odkupienie”, czyli miłość Boga Ojca, który „pierwszy nas umiłował i posłał Syna swojego jako ofiarę przebłagalną za nasze grzechy" (1 J 4, 10) i przez Ducha Świętego ożywia wszystkich w Niego wierzących.6

Takie Odkupienie obejmuje całego człowieka, doskonali i przemienia wszelkie wartości ludzkie, by wszystko zjednoczyć na nowo w Chrystusie (por. Ef 1, 10; 1 Kor 3, 23) i wszystko doprowadzić do swego celu, do nowej ziemi i nowego nieba (por. Ap 21, 1).

Art. 2.  Ewangelizacja

7.    Jako świadkowie Ewangelii Łaski Bożej (por. Dz 20, 24) głoszą przede wszystkim najszczytniejsze powołanie człowieka i rodzaju ludzkiego. Wiedzą bowiem, że wszyscy ludzie są co prawda grzesznikami, ale równocześnie są przekonani, że ci sami ludzie zostali w głębi swej istoty wybrani, zbawieni i zgromadzeni w Chrystusie (por. Rz 8, 29 ns).7

Niech więc starają się pilnie wychodzić na spotkanie Pana tam, gdzie On już przebywa i działa na swój tajemniczy sposób.

8.    Będą pilnie zastanawiać się, co należy czynić lub mówić w danych okolicznościach: głosić Chrystusa wprost, czy przynajmniej milczącym świadectwem braterskiej obecności.

9.    Gdy zaistnieją takie warunki, że czasem nie będzie można wprost, od razu albo w pełni wystąpić z głoszeniem Ewangelii, wówczas misjonarze powinni cierpliwie, roztropnie, a zarazem z wielką ufnością dawać świadectwo miłości Chrystusa i według sił stawać się najbliższymi dla każdego człowieka.

Miłość tę okażą modlitwą, szczerą służbą wobec innych i świadectwem życia dawanym w jakiejkolwiek formie.

Taki sposób ewangelizacji przygotowuje stopniowo drogi Pana i spełnia misyjne powołanie redemptorystów.

10.    Świadectwo życia i miłości, zależnie od konkretnych możliwości i osobistych zdolności, prowadzi do świadectwa słowa (por. Rz 10, 17). Zasadniczą bowiem misją redemptorystów w Kościele jest bezpośrednie głoszenie słowa Bożego celem fundamentalnego nawrócenia.

A gdy nadejdzie czas i Pan otworzy im podwoje dla słowa (por. Kol 4, 3), redemptoryści zawsze gotowi do dawania świadectwa obecnej w nich nadziei (por. 1 P 3, 15), dopełniając świadectwem słowa milczące świadectwo braterskiej obecności, głoszą ufnie i wytrwale misterium Chrystusa (por. Dz 4, 13.29.31).

Aby coraz pełniej mogli współpracować z misterium Chrystusowego Odkupienia, będą niestrudzenie wzywać Ducha Świętego, który kieruje biegiem wydarzeń, hojnie udziela właściwego słowa i otwiera serca.

Art. 3.  Cel dzieła misyjnego

11.    Redemptoryści obdarzeni posługą jednania (por. 2 Kor 5, 18) głoszą ludziom orędzie zbawienia i „czas upragniony" (2 Kor 6, 2), by się nawrócili i uwierzyli Ewangelii (por. Mk 1, 15), prawdziwie żyli swoim chrztem i przyoblekli się w nowego człowieka (por. Ef 4, 24).

Redemptoryści stają się o tyle „apostołami nawrócenia”, o ile ich przepowiadanie zmierza przede wszystkim do tego, by doprowadzać ludzi do radykalnego wyboru życia, czyli do opowiedzenia się za Chrystusem, a także, by ich zdecydowanie, a zarazem z łagodnością skłaniać do ciągłego i pełnego nawrócenia.8

12.    Nawrócenie osobiste dokonuje się jednak we wspólnocie Kościoła. Stąd też celem całego dzieła misyjnego jest tworzenie i wychowywanie takich wspólnot, które, żyjąc godnie otrzymanym powołaniem, pełniłyby powierzone im przez Boga zadania: kapłańskie, prorockie i królewskie.9

Misjonarze prowadzą ludzi nawróconych do pełnego uczestnictwa w Odkupieniu, które działa w liturgii, szczególnie w sakramencie pojednania, w którym Ewangelia miłosierdzia Bożego w Chrystusie w znamienitszy sposób jest głoszona i sprawowana, a przede wszystkim w Eucharystii, która buduje Kościół.

W ten sposób wspólnota chrześcijańska staje się znakiem obecności Boga w świecie. Ożywiana Słowem Bożym daje świadectwo Chrystusowi, w tajemnicy Eucharystii nieustannie pielgrzymuje z Chrystusem do Ojca, wreszcie postępuje w miłości i płonie duchem apostolskim.

Dział trzeci
Sposób pełnienia dzieła ewangelizacji


Art. 4.  Dynamizm misyjny

13.    W pełnieniu swej misji Zgromadzenie działa przez podejmowanie śmiałych inicjatyw i poważnych wysiłków. Powołane, by na przestrzeni wieków dzieło misyjne powierzone sobie przez Boga wiernie wypełniać, rozwija też sarnę formę posługiwania misyjnego.

14.    Apostolskie dzieło Zgromadzenia charakteryzuje - bardziej niż określone formy działalności - misyjny dynamizm, czyli ewangelizacja w ścisłym tego słowa znaczeniu i służba ludziom oraz grupom, które w odniesieniu do Kościoła i pod względem ludzkich uwarunkowań są bardziej opuszczone i ubogie (por. 3-5).

15.    Misja Zgromadzenia wymaga zatem, aby współbracia byli wolni i dyspozycyjni zarówno w odniesieniu do grup, które powinno się ewangelizować, jak również w wyborze środków służących misji zbawienia.

Redemptoryści, zobowiązani do podejmowania pod kierunkiem prawowitej władzy ciągle nowych inicjatyw apostolskich, nie mogą tkwić w takich uwarunkowaniach i strukturach, w których ich działalność nie byłaby już misyjną. Będą natomiast pilnie poszukiwać nowych dróg dla głoszenia Ewangelii wszelkiemu stworzeniu (por. Mk 16, 15).

16.    Dlatego wysoko ocenia się podejmowaną przez współbraci w minionych czasach różnorodną pracę misyjną, dostosowaną do miejscowych potrzeb.

W przyszłości Zgromadzenie niech przyjmuje również wszelkie inicjatywy, które będą zgodne z jego pasterską miłością.

17.      Kapituła (wice)prowincjalna orzeka za zgodą Rady generalnej, czy określone priorytety apostolskie, podejmowane przez (wice)prowincje obecnie lub w przyszłości, odpowiadają misyjnemu charakterowi Zgromadzenia.

Wynika stąd, że wszyscy współbracia, zwłaszcza zebrani na Kapitułach, powinni się zastanawiać, czy sposoby głoszenia Ewangelii na danym terenie odpowiadają oczekiwaniu Kościoła i świata, czy i w jaki sposób należałoby metody apostolskie odnawiać tak, by zatrzymać to, co jest dobre, poprawić co błędne, odrzucić zaś to, co nieprzydatne.10

Art. 5.  Współpraca w Kościele

18.    Mocą właściwej sobie miłości pasterskiej, tak wspólnoty, jak i poszczególni współbracia będą się starać własne działania uzgodnić z inicjatywami Kościoła, tak powszechnego, jak i miejscowego.11

Zadanie bowiem Zgromadzenia podjęte w Kościele, będące służbą Chrystusowi, musi być nieodłącznie służbą Kościołowi.

Jakkolwiek z racji posługi spełnianej dla dobra Kościoła powszechnego, jak również na mocy ślubu posłuszeństwa podlegają zasadniczo władzy Ojca Św., to jednak - gdy idzie o posługiwanie w Kościele miejscowym -podlegają w granicach egzempcji również Ordynariuszowi miejsca.

By odnawiać i rozwijać w praktyce braterską współpracę apostolską, redemptoryści uwzględniając całość spraw duszpasterskich danego terytorium, jak i charyzmat Zgromadzenia, w duchu szczerej służby oraz szlachetnej gotowości, włączą się w dzieła i struktury misyjne diecezji lub okręgów, w których pracują, zgodnie z bardziej naglącymi potrzebami Kościoła i czasów.

Art. 6.  Dialog ze światem

19.      Dla skutecznego rozwoju dzieła misyjnego, jednocześnie ze współpracą w Kościele, konieczne jest odpowiednie poznawanie i doświadczanie świata. Dlatego redemptoryści ufnie prowadzą misyjny dialog w świecie.

Interpretując po bratersku problemy niepokojące ludzi, starają się rozeznać w nich prawdziwe znaki obecności i zamierzeń Bożych.12

Sami dobrze rozumieją, że tylko w tajemnicy Wcielonego Słowa objawia się tajemnica człowieka i prawda pełni jego powołania. W ten sposób uobecniają całe dzieło Odkupienia świadcząc, że kto idzie za Chrystusem, doskonałym Człowiekiem, sam też pełniej staje się człowiekiem.13

REDEMPTORYSTA - MISJONARZ

20.      Mocni w wierze, radośni nadzieją, rozpaleni miłością, płonący gorliwością, świadomi własnej słabości, wytrwali w modlitwie, redemptoryści, jako mężowie apostolscy i prawdziwi uczniowie św. Alfonsa, idąc radośnie za Chrystusem Zbawicielem, uczestniczą w Jego misterium i głoszą je przez ewangeliczną prostotę życia i przepowiadania, a także przez wyrzeczenie się samych siebie i przez gotowość podjęcia wszelkiego trudu, aby nieść ludziom Obfite Odkupienie.14

 
ROZDZIAŁ II
WSPÓLNOTA APOSTOLSKA


Art. 1. Wspólnota

21.      Redemptoryści, aby odpowiedzieć swej misji w Kościele, prowadzą dzieło misyjne wspólnotowe.

Apostolski bowiem sposób życia we wspólnocie najskuteczniej przygotowuje drogę miłości pasterskiej.

Istotnym zatem prawem życia redemptorystów jest: żyć we wspólnocie i przez wspólnotę spełniać dzieło apostolskie. Dlatego, przyjmując prace misyjne, należy zawsze mieć na uwadze wzgląd wspólnotowy.

Wspólnota jest nie tylko materialnym byciem osób razem, lecz równocześnie braterską jednością ducha.

22.      Żyycie wspólnotowe zmierza do tego, aby współbracia na wzór Apostołów (por. Mk 3, 14; Dz 2, 42-45; 4, 32) zjednoczeni w szczerej przyjaźni zespalali w jedno swoje modlitwy i przemyślenia, trudy i cierpienia, powodzenia i przeciwności, a także dobra doczesne dla służenia Ewangelii.

Konkretne formy tego życia wspólnotowego powinno się odpowiednio wypracować, uwzględniając potrzeby ewangelizacji i wymogi braterskiej miłości. Należy pamiętać, że „wspólnota” oznacza całe Zgromadzenie, bądź to (wice)prowincje, czy też wspólnoty miejscowe lub osobowe.

Art. 2. Obecność Chrystusa we wspólnocie

23.    Redemptoryści, powołani do kontynuowania w świecie obecności Chrystusa i Jego odkupieńczej misji, jako centrum własnego życia wybierają osobę Chrystusa i starają się przylgnąć do Niego przez coraz intensywniejszą więź osobową.

Tak więc w sercu wspólnoty jest obecny sam Odkupiciel i Jego Duch miłości, aby ją kształtować i podtrzymywać. Im ściślejsze zatem staje się ich zjednoczenie z Chrystusem, tym silniejszą będzie więź między nimi.

24.    Aby prawdziwie uczestniczyli w miłości Syna do Ojca i ludzi, będą rozwijać ducha kontemplacji, dzięki któremu wzrasta i umacnia się ich wiara.15

W ten sposób będą mogli rozpoznawać Boga w osobach i wydarzeniach życia codziennego, w prawdziwym świetle odczytywać Jego plan zbawczy, odróżniać rzeczywistość od złudzeń.

25.      Będą ulegli Duchowi Świętemu, który nieustannie działa, aby ich upodobnić do Chrystusa tak, by się nauczyli myśleć jak Chrystus (por. Flp 2, 5 ns) i rozumieć jak Chrystus (por. 1 Kor 2, 16).

Duch pobudza ich również wewnętrznie do apostolatu przez różnorodność posług.16

Różne są bowiem dary udzielane poszczególnym członkom i wspólnotom „według miary daru Chrystusowego" (por. Ef 4, 7); lecz tenże sam Duch (por. 1 Kor 12, 4).

Art. 3.  Wspólnota modlitwy

26.      Współbracia niech pamiętają na upomnienie Chrystusa Odkupiciela, że: „Zawsze powinni się modlić i nie ustawać" (Łk 18, 1), tak bowiem czynili uczniowie pierwotnej wspólnoty Kościoła: „trwali w nauce Apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwie" (Dz 2, 42) oraz „trwali jednomyślnie na modlitwie... z Maryją Matką Jezusa" (Dz 1, 14). W ten sposób z całych sił będą się starać, by żył w nich duch modlitwy św. Alfonsa.

27.    Chrystusa będą odnajdywać przede wszystkim w wielkich znakach zbawienia. Dlatego ich życie wspólnotowe powinno być podtrzymywane nauką ewangeliczną, świętą liturgią, a szczególnie Eucharystią.17

28.    Słowo Boże jest podporą i siłą Kościoła, mocą wiary jego synów, pokarmem duszy, nieskazitelnym i wieczystym źródłem życia duchowego.18

Stąd też współbracia, jako słudzy objawienia misterium Chrystusa wśród ludzi, to Słowo żywe i ożywiające rozważają i przyswajają sobie, tak przez wytrwałe czytanie, jak przez wspólnotowe celebracje Słowa Bożego, aby nim przez wiarę nasyceni stawali się bardziej sposobnymi apostołami każdego dobrego dzieła (por. 2 Tm 3, 17).

29.    Obecność misterium Chrystusa i ludzkiego zbawienia odnajdują i przeżywają w liturgii, przede wszystkim w Eucharystii, którą uznają za szczyt i źródło ich całego życia apostolskiego i za znak misyjnej solidarności.19

Dlatego kapłani codzienne sprawowanie Eucharystycznej Ofiary uważać będą za sprawę najważniejszą. Inni natomiast współbracia, nie kapłani, będą codziennie uczestniczyć w Eucharystycznej Ofierze, mając przy tym na uwadze warunki życia i działalności własnej wspólnoty.20

30.      Ponieważ redemptoryści żyją i pracują we wspólnocie, będą się gromadzić razem na modlitwie. Każda wspólnota wyszuka takie formy modlitwy wspólnotowej, które by wyrażały jedność współbraci i rozwijały ich misyjną gorliwość. Winny one być zatwierdzone przez właściwych przełożonych.21

Oprócz celebracji Liturgii Eucharystii i Liturgii Godzin, współbracia mają prawo i obowiązek poświęcenia codziennie przynajmniej jednej godziny na modlitwę. Ta modlitwa może być prywatna lub wspólnotowa.

Statuty generalne określą, ile razy w ciągu dnia powinni się zbierać na modlitwę wspólnotową, a jej czas oznaczy porządek dzienny każdej wspólnoty.

31.    Aby głębiej i owocniej uczestniczyć w tajemnicy Eucharystii i życiu liturgicznym oraz obficiej zasilać swe życie duchowe, współbracia, tak w domu, jak i poza domem, będą przykładać bardzo wielką wagę do modlitwy myślnej (por. Mt 6, 6), która winna zmierzać przede wszystkim do kontemplacji tajemnic Odkupienia.22

Sprawę rekolekcji rozstrzygną Statuty generalne.

32.      Najświętszą Maryję Pannę obiorą sobie za wzór i pomoc. Ona bowiem, idąc w pielgrzymowaniu wiary i obejmując całym sercem zbawczą wolę Boga jako służebnica Pańska, poświęciła się całkowicie osobie i dziełu Syna, służyła i nadal służy tajemnicy Odkupienia, pomagając nieustannie w Chrystusie ludowi Bożemu. Otoczą Ją więc jak Matkę synowską czcią i miłością.23

Będą gorliwie rozwijać kult Najświętszej Maryi Panny, zwłaszcza liturgiczny, a Jej święta obchodzić szczególnie uroczyście.24

Zgodnie z alfonsjańską tradycją, wszyscy współbracia będą codziennie czcić Najświętszą Dziewicę. Poleca się wszystkim modlitwę różańcową, by wdzięcznym sercem wspominali i naśladowali tajemnice Chrystusa, w których uczestniczyła Maryja.

33.      Stosownie do potrzeb naszych czasów będą usiłowali w swoim życiu wyrażać gorliwość apostolską Założyciela. Wezmą sobie głęboko do serca jego „sentire cum Ecclesia" jako ważne kryterium ich misyjnego posługiwania. W tym celu niechaj usilnie starają się poznać jego życie i studiować jego pisma.

Art. 4.  Wspólnota osób

34.      Chrześcijańska wspólnota tworzy się już w każdej relacji osobowej między współbraćmi: „gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię Moje, tam jestem pośród nich" (Mt 18, 20). To zgromadzenie się w imię Chrystusa wyraża ową przyjaźń ewangeliczną, która ożywia apostolską wspólnotę również w aspekcie prawno-administracyjnym oraz podtrzymuje i rozwija życie wspólnotowe współbraci.

35.      Datego we wspólnocie wszyscy są równi i uczestniczą współodpowiedzialnie - każdy na swój sposób - w życiu i wypełnianiu podjętej misji.

36.      Wspólnota powinna więc przyczyniać się do rozwoju osób, sprzyjać międzyosobowym relacjom i tworzyć prawdziwe braterstwo. Dlatego też należy bardzo cenić osoby oraz ich uzdolnienia i zalety, troszczyć się o wzrost dojrzałości i odpowiedzialności wszystkich współbraci, dając im sposobność podejmowania osobistych decyzji.

37.      W ten sposób podtrzymuje się i ubogaca życie i gorliwość wspólnoty zarówno gdy idzie o życie wewnętrzne wspólnoty, jak i powierzone współbraciom dzieło ewangelizacji. Powstaje nadto ciągła i owocna wymiana między wspólnotą a jej poszczególnymi członkami i tak wspólnota służy rozwojowi powołania współbraci i je ubogaca.

38.    We wspólnym zjednoczeniu woli w Chrystusie i wzajemnym poszanowaniu łatwo ustalić, czego wymaga dobro wspólnoty w odniesieniu do miłości braterskiej i dzieła misyjnego.

Dla osiągnięcia wspólnego celu każdy poruszony duchem pełnego oddania się i wzajemnej miłości dołoży wszelkich starań do wypełnienia tego, co zostało zdecydowane przez wspólnotę.

Art. 5.  Wspólnota pracy

39.      Każdy ze współbraci, zgodnie z rozporządzeniem właściwego Przełożonego oraz stosownie do swych zdolności i możliwości, podejmuje tę część prac wspólnoty i te obowiązki, jakich wymaga misyjne powołanie. Takie bowiem wypełnianie własnej misji stanowi ważny czynnik obserwy zakonnej.

Art. 6.  Wspólnota nawrócenia

40.      Jest sprawą najwyższej wagi, by współbracia uznali, że wspólnota winna odnawiać się od wewnątrz przez nieustanny postęp.

41.      1° Współbracia winni podejmować wszelkie wysiłki, by się przyoblec w nowego człowieka, ukształtowanego na podobieństwo Chrystusa ukrzyżowanego i zmartwychwstałego tak, by oczyszczał się sposób ich myślenia i działania. Nawrócenie bowiem serca i ciągła praca nad przemianą ducha powinny charakteryzować całe ich życie.25

Usiłowanie to niesie ze sobą konieczność stałej abnegacji, która usuwa egoizm i na miarę apostolskiego powołania otwiera serce swobodnie i szeroko dla drugich. Oddając siebie samych innym ze względu na Chrystusa (por. 2 Kor 4, 10 ns), zdobywają ową wewnętrzną wolność, która nadaje całemu ich życiu jedność i harmonię.26

Współbracia zrobią codzienny rachunek sumienia, który chwalebnym zwyczajem najlepiej będzie połączyć z modlitwami wspólnotowymi. Będą często korzystać z sakramentu pojednania, by coraz pełniej doświadczali potrzeby nawrócenia serca.27

42.      By umocnić i okazać tę wewnętrzną przemianę, obiorą sobie dobrowolnie pewne praktyki pokutne.

W podobny sposób również wspólnota winna dać wyraz temu nawróceniu, by skutecznym świadectwem coraz lepiej osiągała ową pełną wielkoduszność, jaką należy odpowiadać Bożemu Słowu.28

Art. 7.  Wspólnota otwarta

43.      Wspólnota zakonna jest pierwszą i podstawową wspólnotą dla redemptorystów. Niech będzie ona jednak tak otwarta dla świata, by przez obcowanie z ludźmi rozpoznawała znaki czasu i miejsca oraz lepiej przystosowywała się do wymogów ewangelizacji (por. 19). Jej członkowie przynależą bowiem w jakiś sposób również do innych wspólnot, zwłaszcza do tych grup, pośród których pracują.

W ten sposób nie uciekają od własnej wspólnoty, lecz radość Ewangelii, którą sami żyją, dzielą ze wszystkimi ludźmi, aby w ten sposób stać się zaczynem dla świata i żywym świadectwem nadziei.

Art. 8.  Wspólnota uporządkowana

44.      Każda wspólnota wymaga odpowiedniego uporządkowania oraz ujętego w konkretne przepisy regulaminu życia wspólnotowego, aby mogła stawać się znakiem rozwoju osób oddających się solidarnie miłości pasterskiej i tenże rozwój wspierać.

Według zasad podanych w Statutach generalnych ustalą sobie stosowne normy życia, odpowiadające ludzkim uwarunkowaniom wspólnoty, które zaczerpną z chrześcijańskiej i redemptorystowskiej tradycji, a także z zasad życia społecznego i praw związanych z osobą ludzką.

45.    1° Normy te, którym każdy z członków wspólnoty powinien się szczerze podporządkować, niech będą takie, by ze względu na dzieło misyjne, z natury swej mogły być dostosowane do wymagań Kościoła, okoliczności miejsca i czasu, względnie specjalnych cech kulturowych i właściwości ludu.

Wszyscy razem we wspólnym dialogu niech się przyczyniają do stworzenia warunków, które sprzyjają modlitwie i pracy, samotności i rewizji życia, odpoczynkowi i wytchnieniu.

Właściwy Przełożony niech określi, z zachowaniem przepisów o klauzurze, w jakiej mierze czy stopniu każda wspólnota, zachowując dla siebie własną przestrzeń, byłaby otwarta dla innych.

Zachowuje się tradycyjny ubiór zakonny. Jego noszenie określają Statuty generalne. Gdy współbracia nie używają ubioru Zgromadzenia, będą się stosować do przepisów, wydanych w tym względzie przez Ordynariuszy miejscowych.


ROZDZIAŁ III


WSPÓLNOTA APOSTOLSKA ODDANA CHRYSTUSOWI ODKUPICIELOWI


Art. 1.  Misja Chrystusa Odkupiciela uzasadnieniem naszego oddania

46.    Redemptoryści przez złożenie profesji zakonnej umacniają swoje życie osobiste i wspólnotowe, aby całych siebie oddać dziełu Ewangelii i doskonalić się w miłości apostolskiej, co stanowi istotny cel Zgromadzenia.29

47.     Przez profesję, która jest głęboko zakorzeniona w konsekracji Chrztu i jeszcze pełniej ją wyraża, współbracia jako słudzy Ewangelii, wiedzeni przez Ducha Świętego, w szczególny sposób zostają włączeni w misję Chrystusa.30

48.    Chrystus, aby wypełnić swoją misję, która w istocie wiąże się z miłością pasterską, „ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi" (Flp 2, 7), podporządkowując się woli Ojca dla dzieła Odkupienia, którego dokonał całym swoim życiem.

49.    Współbracia wyznaczeni do dzieła, do którego zostali wezwani (por. Dz 13, 2), gotowi są trwać w swoim powołaniu przez całe życie i wyrzec się zarówno siebie, jak i wszystkiego, co posiadają, by być uczniami Chrystusa i stać się wszystkim dla wszystkich (por. 1 Kor 9, 22).

50.    W Kościele, który dalej prowadzi i rozwija misję zbawienia, redemptoryści postępują drogą, którą szedł sam Chrystus, czyli drogą czystości, ubóstwa, posłuszeństwa, służby oraz ofiary z siebie aż do śmierci, z której przez zmartwychwstanie wyszedł zwycięzcą.31 Tak uczestniczą w szczególny sposób w samej tajemnicy Kościoła i coraz głębiej wrastają w misterium paschalne.

Art. 2.  Znaki i świadkowie

51.    Przez to całkowite oddanie się misji Chrystusa współbracia uczestniczą w wyniszczeniu krzyża Pana, dziewiczej wolności Jego serca, Jego najwyższej gotowości oddania się za życie świata. Gdy głoszą życie nowe i wieczne, niech stają się wobec ludzi znakami i świadkami mocy Jego zmartwychwstania.32

Art. 3.  Misja jednocząca całe życie

52.    Miłość apostolska, przez którą współbracia uczestniczą w misji Chrystusa Odkupiciela, jest zasadą jedności całego ich życia. Przez nią bowiem w jakimś sensie utożsamiają się z Chrystusem, który przez nich wypełnia wolę Ojca, dokonując zbawienia ludzi.33

53.    Ponieważ chwała Boża i zbawienie świata, miłość Boga i człowieka stanowią jedno, współbracia przez miłość apostolską przeżywają swoje zjednoczenie z Bogiem i szukają chwały Bożej.

54.    Tak więc miłość pasterska kształtuje życie współbraci i nadaje mu znamię jedności. Ze swej istoty życie wspólnotowe służy apostolstwu; nieustanne nawracanie się, wynikające z całkowitego oddania się Bogu, czyni ich coraz bardziej gotowymi do służenia innym. Same zaś śluby zakonne, przez które współbracia oddają się Bogu, z istoty swej mają dla nich wymiar apostolski, który jeszcze bardziej rozwijają.

Tak profesja zakonna staje się czynem decydującym o całym życiu misjonarskim redemptorystów.

Art. 4.  Wszyscy misjonarzami

55.    Przez profesję wszyscy redemptoryści są prawdziwie misjonarzami: ci, którzy pełnią różne rodzaje apostolskiego posługiwania; również ci, którzy na skutek przeszkód nie mogą mu się oddawać; spełniający wielorakie posługi na rzecz Zgromadzenia i współbraci; starcy, chorzy i niezdolni do działalności zewnętrznej, a szczególnie ci, którzy cierpią i umierają za zbawienie świata.

Art. 5.  Profesja odpowiedzią miłości

56.    Współbracia natchnieni i umocnieni Duchem Świętym dążą do całkowitego oddania się, by sami stali się przez Chrystusa jakby odpowiedzią Panu, który „pierwszy ich umiłował" (1 J 4, 10). Odpowiedź tę wyrażają przez profesję ślubów: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa.

Art. 6. Czystość

57.    Czystość zakonna, która zobowiązuje do zachowania doskonałej wstrzemięźliwości w celibacie, przez to, że - podobnie jak małżeństwo, choć w inny sposób - oznacza i zawiera tajemnicę miłości Chrystusa i Kościoła, objawia obecność Królestwa Bożego na ziemi (por. 1 Kor 7, 34; Ef 5, 25-32).34

58.    Współbracia, oddani tej samej tajemnicy miłości, wybierają celibat dla Królestwa niebieskiego (por. Mt 19, 12), aby indywidualnie i wspólnotowo oddać się Bogu i misji Chrystusa (por. J 17, 19). Ogarniając szerokim sercem sprawy Pana, niech kochają bliźniego i służą mu (por. 1 Kor 7, 32). Tak niech objawiają miłość samego Kościoła do Chrystusa (por. 2 Kor 11, 2) i zapowiadają niebiańską chwałę (por. Łk 20, 35-36).

59.    Aby mogli tajemnicę czystości doskonalej pojąć i nią żyć w sposób wolny a zarazem radosny, niech ją usilnie i pokornie wypraszają razem z Kościołem i niech ją właściwymi środkami wytrwale pielęgnują.

60.    Niech w tym celu stosują środki i pomoce, jakimi dysponuje wiedza, a które sprzyjają zdrowiu psychicznemu i fizycznemu. Zwłaszcza niech nie zaniedbują stosowania zasad ascetycznych, wypróbowanych doświadczeniem Kościoła.35

Ponadto niech pamiętają wszyscy, a zwłaszcza Przełożeni, że czystość można pewniej zachować, kiedy między współbraćmi panuje w życiu wspólnotowym prawdziwa miłość braterska (por. 23, 34).36

Art. 7.  Ubóstwo

61.    Redemptoryści jako misjonarze obejmują ufnym sercem ubóstwo Chrystusa, „który będąc bogaty, stał się dla nas ubogim, aby nas ubóstwem swoim ubogacić" (2 Kor 8, 9).37

62.    Dołożą starań, by żyć tym duchem, który przenikał wspólnotę apostolską, dzięki czemu stają się znakiem braterskiego życia uczniów Chrystusa, o których powiedziano: „Jeden duch i jedno serce ożywiały wszystkich wierzących. Żaden nie nazywał swoim tego, co posiadał, ale wszystko mieli wspólne" (Dz 4, 32).

Wszystkie więc dobra, wystarczające, ale umiarkowane, będą wspólnie posiadać i wspólnie ich używać.

Cokolwiek współbracia otrzymują za swą działalność lub ze względu na zakon, otrzymują dla zakonu i należy to włączyć do dóbr wspólnoty.

63.    Nie zaniedbując tradycyjnych form ubóstwa, niechaj chętnie poszukują nowych form jego praktykowania, które by coraz lepiej odpowiadały Ewangelii i były tak osobistym, jak i wspólnotowym świadectwem ubóstwa ewangelicznego.

64.    Jako ubodzy niech się tak czują poddani prawu pracy, aby każdy wykonując swój obowiązek, przyczyniał się według możliwości do własnego oraz innych utrzymania.

65.    Miłość misjonarska wymaga od nich, by prowadzili życie prawdziwie ubogie, dostosowane do warunków życia ludzi biednych, których mają ewangelizować. W ten sposób współbracia okazują solidarność z ubogimi i stają się dla nich znakiem nadziei.

66.    Szczerym sercem będą dążyć do zrozumienia tych wartości, które są w poważaniu u innych ludów, chociażby im oraz ich kulturze nie odpowiadały. W ten sposób zrodzi się ów owocny dialog, który ujawni bogactwa, jakimi Bóg obdarzył narody.38

67.    Chętnie pogodzą się z taką sytuacją, która wymagać będzie od nich przenoszenia się z miejsca na miejsce, aby w duchu abnegacji żyli ewangeliczną wolnością (por. Łk 9, 58-62).

Ubóstwo sprawi również, że z radością będą się włączać do różnych instytucji, by jako wierni słudzy Ewangelii dla dobra misji współpracowali z wszystkimi ludźmi (por. 18).

68.    Ślub ubóstwa, który współbracia składają, zobowiązuje ich do prowadzenia życia ubogiego w duchu i w praktyce, pracowitego i rozsądnego oraz oderwanego od doczesnych bogactw. Ponadto uzależnia ich również i ogranicza w używaniu i rozporządzaniu dobrami, zgodnie z normami własnego prawa Zgromadzenia.

69.    Współbracia są zobowiązani sporządzić testament ważny wobec prawa cywilnego. Spełnienie tego obowiązku można przesunąć na czas poprzedzający bezpośrednio złożenie profesji wieczystej.

70.    Dla rozwoju praktyki ubóstwa pozwala się współbraciom na zrzeczenie się dóbr dziedzicznych, które już posiadają, względnie będą posiadać. Zrzeczenie się tych dóbr, jeśli ma miejsce, winno być dokonywane jedynie przez współbraci dojrzalszych wiekiem i za zgodą najwyższego Przełożonego oraz, o ile to być może, według formy uznawanej przez prawo cywilne. Zarówno współbracia, jak i Przełożeni niech czuwają, by tego zrzeczenia nie czyniono wbrew zasadom roztropności i równości.39

Dla uniknięcia nieporozumień powinno się sporządzić prawny dokument.

Art. 8.  Posłuszeństwo

71.    Współbracia, za przykładem Chrystusa, który przyszedł, by pełnić wolę Ojca i swoje życie oddać na okup za wielu (por. J 6, 38; Mt 20, 28), przez ślub posłuszeństwa oddają swoją wolę Bogu i zobowiązują się do podporządkowania jej prawowitym Przełożonym, wydającym polecenia zgodnie z Konstytucjami i Statutami Zgromadzenia.40

Dla spełnienia poleceń oraz wykonania powierzonych im obowiązków wykorzystają umysł i wolę, a także posiadane dary natury i łaski.

Niechaj to czynią w duchu wiary i miłości względem woli Bożej, wiedząc, że w ten sposób szukają Królestwa Bożego i wewnętrznie uczestniczą w paschalnym misterium Chrystusa, które jest tajemnicą posłuszeństwa.

72.    Przełożeni zaś, jako mający zdać sprawę z dusz sobie powierzonych (por. Hbr 13, 17), sami ulegli woli Bożej w pełnieniu swego zadania, niech sprawują swoją władzę w duchu służenia braciom tak, żeby przez to wyrazić ową miłość, jaką ich Bóg miłuje.

Niech kierują współbraćmi jako dziećmi Bożymi i z szacunkiem należnym ludzkiej osobie starają się o to, aby ich posłuszeństwo było dobrowolne.41

Niech wdrażają współbraci do tego, ażeby w pełnieniu obowiązków i w podejmowaniu zadań współpracowali przez posłuszeństwo aktywne i z poczuciem odpowiedzialności.

Niech więc Przełożeni chętnie słuchają zdania współbraci i pobudzają ich do wspólnego wysiłku dla dobra Instytutu i Kościoła, pomagając im w ten sposób urzeczywistnianiu wymaganej od nich gorliwości misyjnej.

73.    C, współbracia i Przełożeni, są współodpowiedzialni i solidarni w wypełnianiu apostolskiej misji Zgromadzenia.

Poruszeni Duchem Świętym, który ożywia wspólnoty, a ich członków czyni gotowymi do służenia Bogu w Kościele i świecie, Przełożeni i współbracia przez dialog i braterskie obcowanie, niech razem poszukują woli Boga, który przemawia przez ludzkie słowo i znaki czasu i niech starają się tę wolę wypełniać (por. 37, 38).

Chociaż przez wspólnotową refleksję wszyscy mają wpływ na podjęcie decyzji, nie pomniejsza to jednak władzy Przełożonych, którzy mają decydować i nakazywać to, co należy czynić, chyba że w prawie partykularnym inaczej zostało określone.

Prawowici Przełożeni mogą swoim podwładnym wydawać formalne rozkazy pod posłuszeństwem dotyczące tego, co zawierają Konstytucje i Statuty. Niech jednak korzystają z tego uprawnienia jedynie w ważnych przypadkach i za zgodą swych Radnych.

Współbracia natomiast na mocy ślubowanego Bogu posłuszeństwa są zobowiązani do wypełniania ochoczo tego rodzaju rozkazów.

74.    „Ponieważ ostateczną normą życia zakonnego jest pójście za Chrystusem ukazane w Ewangelii, niech to będzie uważane za najwyższą regułę w naszym Zgromadzeniu.42

Dlatego Przełożeni i współbracia zjednoczeni Duchem winni zachowywać Konstytucje, Statuty i prawnie wydawane dekrety jako skuteczny środek przylgnięcia do woli Boga tak przez poszczególnych współbraci, jak i przez całe wspólnoty i wypełniania misji Chrystusa, który o sobie powiedział: „Z nieba zstąpiłem nie po to, aby pełnić swoja wolę, ale wolę Tego, który Mnie posłał" (J 6, 38).

75.    Ewangeliczne posłuszeństwo zmierza do prawdziwego rozwoju osoby oddanej Chrystusowi, świadczy wobec świata o prawdziwej wolności dzieci Bożych oraz o ich zjednoczeniu w Chrystusie i daje misjonarzom moc apostolską.

Art. 9.  Ślub i przysięga wytrwałości

76.    Do wyżej omówionych ślubów dołączą przy profesji wieczystej ślub i przysięgę wytrwałości, mocą której zobowiązują się żyć w Zgromadzeniu aż do śmierci.



ROZDZIAŁ IV


FORMACJA WSPÓLNOTY APOSTOLSKIEJ

Art. 1. Cel formacji

77.    Apostolski cel Zgromadzenia powinien inspirować i przenikać cały proces formacji jego członków, obejmując zarówno selekcję powołań, jak i różne okresy formacji, a wreszcie formację, która powinna trwać przez całe życie.43

78.    Celem formacji jest doprowadzić kandydatów i współbraci do takiego stopnia dojrzałości tak ludzkiej, jak i chrześcijańskiej, by sami przy pomocy łaski Bożej mogli świadomie i chętnie oddać się całkowicie we wspólnotowym życiu redemptorystów służbie misyjnego Kościoła dla głoszenia Ewangelii ubogim.44

Aby stali się prawdziwymi misjonarzami, będą stopniowo odkrywać wymagania pójścia za Chrystusem, wynikające z samej konsekracji chrzcielnej i jeszcze wzmocnione przez profesję zakonną.

Art. 2.  Wzbudzanie powołań

79.    AŻywotność Zgromadzenia w pełnieniu jego apostolskiej misji zależy od ilości i jakości kandydatów, którzy chcą się przyłączyć do wspólnoty redemptorystów.45

Wszyscy zatem współbracia z miłości i szacunku do własnego powołania, będą się starać prowadzić apostolstwo rozwijania powołań do Zgromadzenia.

80.    Sam Duch Chrystusa wzbudza w Kościele misjonarzy. Zazwyczaj jednak, aby przekazać zaproszenie Chrystusa do grona Jego apostołów, posługuje się kontaktami i relacjami, jakie istnieją między ludźmi. Dlatego każdy redemptorysta, obcując z ludźmi w swoim apostolskim posługiwaniu, winien zwrócić pilną uwagę na odkrywanie i rozpoznawanie darów, którymi Duch obdarza wielu młodych. Ponadto niech każdy pamięta, że najlepszym i najskuteczniejszym środkiem wzbudzania powołań jest usilna modlitwa, a równocześnie przykład własnego życia i gorliwość apostolska (por. Mt 9, 38; Łk 10, 2).46

Art. 3.   Formacja w ogólności

81.    Należy chętnie pomagać kandydatom, aby dorastali do podjęcia pełnej odpowiedzialności za własny wybór, rozwinęli i ukształtowali swoje dobrowolne oddanie i by stali się zdolnymi do podjęcia zadań odpowiadających duchowi Zgromadzenia.47

Karmieni obficie Słowem Bożym, które mają głosić, niech pilnie rozważają misterium zbawienia. Badając potrzeby świata, którym Kościół winien zaradzić i które znajdują oddźwięk w ich sercu, kandydaci w świetle tegoż słowa razem ze współbraćmi będą starali się znaleźć na nie stosowną odpowiedź.48

Ożywieni nieustraszoną wiarą powinni zarówno przewidywać pokusy samotności i niepewności apostolskiego posługiwania, jak i pragnąć braterskiej wspólnoty dla przyspieszenia Królestwa Bożego, w którym Chrystus chce zjednoczyć wszystkich ludzi.49

Jako naśladowcy Apostoła Pawła, podobnie jak on był naśladowca Chrystusa (por. 1 Kor 4,16), przepojeni jego nauką, zakorzenią się w niewzruszonej i promiennej nadziei, która oparta na miłości nigdy nie zawodzi (por. Rz 5,5).

Art. 4.  Wychowawcy

82.    Wszyscy członkowie Zgromadzenia ponoszą odpowiedzialność za dzieło formacji i to nie tylko względem tych, którzy wstępują do Zgromadzenia, lecz także względem wszystkich współbraci. Cała bowiem społeczność Zgromadzenia nieustannie wychowuje się i rozwija, mając na względzie potrzeby ludzi, którym współbracia głoszę Ewangelię.50

Szczególna jednak odpowiedzialność w tej sprawie spoczywa na wyższych Przełożonych. Oni mają obowiązek troszczyć się o formację, szczególnie organizując dobrane grono wychowawców. Wypada bowiem, by wychowawcy byli specjalnie przygotowani oraz by mieli odpowiednie doświadczenie misyjne naszego Zgromadzenia.51

83.    Wychowawcy, jednomyślni duchem i wolą będą rozwijać działalność roztropną i dobrze przystosowaną do służby tym, którzy od nich oczekują pomocy.

Korzystając z rad specjalistów będą usiłowali rozpoznać powołania, alumnom zaś niech stworzą takie warunki, które by im pozwoliły na dokonanie świadomego i dobrowolnego wyboru. Będą się uważać nie tyle za mistrzów przekazujących wiedzę, ile raczej za tych, którzy służą prawdzie i razem z uczniami poszukują jej cierpliwie i rozważnie.52

Kandydaci niech współpracują wielkodusznie i pokornie z wychowawcami. Niech się uczą od nich, w świetle wiary wspartej rozważaniem Słowa Bożego, ustawicznie szukać Boga, właściwie rozpoznawać znaki czasu, widzieć Chrystusa we wszystkich ludziach i poprawnie osądzać wartości świata. W ten sposób przepoją własne życie ewangeliczną mądrością, by stać się wiernymi świadkami i zwiastunami Ewangelii.

Art. 5.  Podstawowa formacja do życia apostolskiego


84.   
Czas próby obejmuje nie tylko sam nowicjat, lecz także okresy poprzedzające go i po nim następujące, zgodnie z prawem powszechnym i własnym Zgromadzenia.

85.    Współbraci włącza się do Zgromadzenia stopniowo poprzez różne etapy, ale już od początku winni żyć w duchu rad ewangelicznych. Gdy zaś osiągną wymaganą dojrzałość i utwierdzą się w tego rodzaju życiu ewangelicznym, oddadzą się doskonalej misji Chrystusa Odkupiciela w Zgromadzeniu przez więź ślubów: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa.

86.    Do Zarządu generalnego należy podjęcie decyzji założenia nowicjatu, erygowanie pisemnym dekretem jego siedziby w którymś z domów Zgromadzenia, określenie „Ratio” nowicjatu oraz innych spraw zgodnie z zasadami prawa powszechnego i Statutów generalnych.

Nowicjat zmierza ku temu, aby kandydaci mogli głębiej rozeznać, czy rzeczywiście są powołani przez Boga do pójścia za Chrystusem w życiu apostolskim Zgromadzenia przez zakonną profesję.

Niech kandydaci doświadczają naszego sposobu życia, poznają historię i życie Zgromadzenia, wrastają myślą i sercem w jego ducha. W tym samym czasie należy się upewnić co do ich zamiarów i przydatności.

a. Do ważności nowicjatu jest wymagane, by trwał on dwanaście miesięcy w zatwierdzonym domu.

Celem skuteczniejszej formacji nowicjuszy Statuty generalne mogą ustalić, oprócz określonego wyżej czasu, jeden lub więcej okresów dla odbycia praktyk apostolskich poza wspólnotą nowicjatu.

Nowicjatu nie można przedłużać ponad dwa lata.

b. Magister nowicjuszy kieruje nowicjatem w zależności od władzy Przełożonego (wice)prowincji. Gdy jednak chodzi o karność zakonną całego domu zarówno Magister, jak i nowicjusze podlegają Przełożonemu.

c. Dopuszczanie kandydatów do nowicjatu oraz do profesji czasowej i wieczystej należy do kompetencji Przełożonego wyższego za zgodą jego Rady, według norm Statutów generalnych.

d. Po ukończeniu nowicjatu, jeśli nowicjusz zostanie uznany za przydatnego, powinien być dopuszczony do złożenia ślubów czasowych, w przeciwnym razie należy go usunąć. Gdy istnieje nadal wątpliwość odnośnie jego przydatności, można przedłużyć mu czas próby, lecz nie ponad sześć miesięcy, według zasad Statutów generalnych.

e. Okres profesji czasowej, którą się składa po ukończeniu nowicjatu, winien trwać trzy lata. Można go przedłużyć, lecz - poza wyjątkami - nie ponad sześć lat.

f. Profesję należy składać i odnawiać według zatwierdzonej formuły (por. Dodatek).

87.    Aspiranci do kapłaństwa niech tak będą formowani, by upodobnili się do Chrystusa, najwyższego i wiekuistego Kapłana. Niech dążą do zjednoczenia z Nim, usiłując zgłębić całe Jego misterium poprzez naukowe i systematyczne studium teologiczne, a także przez głębsze poznanie nauk, które traktują o człowieku.53

Będą uczestniczyć intensywnie w życiu wspólnotowym, włączając się odpowiednio w apostolat misyjny.

88.    Studenci przez cały okres studiów są powierzeni szczególnej trosce Prefekta, który wychowuje ich do życia apostolskiego i pomaga im, aby ich życie duchowe i studia teologiczne stanowiły prawdziwą jedność.

89.    Inni współbracia mają być formowani w podobny sposób, aby i oni wewnętrznie ukształtowani przez misterium Chrystusa uczestniczyli w życiu Zgromadzenia. Wszyscy bowiem, wykonując własne obowiązki, przyczyniają się do realizacji tego samego misyjnego powołania. Dlatego też wypada, by-o ile to możliwe-zdobyli kwalifikacje zawodowe stosownie do podejmowanych obowiązków.

Art. 6.  Formacja ustawiczna

90.    Redemptoryści będą tym lepszymi misjonarzami, im bardziej będą z dnia na dzień odpowiednio przystosowywać swoją apostolską działalność i łączyć z nią coraz ściślej nieustanną odnowę duchową, naukową i pastoralną samych siebie.

Niech zatem każdy współbrat usiłuje wzbogacać i ożywiać własne posługiwanie przez ciągłe pogłębianie wiedzy teologicznej i humanistycznej oraz przez braterskie kontakty ze współbraćmi.

Przełożony (wice)prowincji winien się troszczyć o nieustanny rozwój formacji wszystkich współbraci przez organizowanie instytutów względnie kursów teologicznych i duszpasterskich  albo przez umożliwianie im uczestnictwa w kursach na różnych instytutach, w zjazdach regionalnych, czy ogólnokrajowych.

Ponadto Zgromadzenie, idąc za wzorem św. Założyciela, będzie popierać wyższe studia teologiczne, aby tym skuteczniej osiągnąć swój cel misyjny.



ROZDZIAŁ  V


ZARZĄD WSPÓLNOTY APOSTOLSKIEJ

Zasady ogólne


91.   
Zasady ogólne wyrażone w Konstytucjach winny inspirować całe zarządzanie Zgromadzeniem, nadając normom ustalonym w tychże Konstytucjach i Statutach wymiar ludzki i apostolski.

92.    Wszyscy współbracia i wspólnoty powinni, we właściwy sobie sposób, brać czynny i odpowiedzialny udział w zarządzaniu Zgromadzeniem w różnych jego częściach i przez wszystkie jego instytucje. Wszystkim zaś objawia się Duch dla wspólnego dobra (por. 1 Kor 12, 7; 72).54

93.    Dlatego, zgodnie z przyjętymi zasadami decentralizacji, niech każda część Zgromadzenia pod przewodnictwem Zarządu generalnego sama kieruje własnymi sprawami, czy to ustanawiając i wprowadzając w życie prawa i dekrety, czy to koordynując życie współbraci w łączności z innymi częściami Zgromadzenia, Kościołem miejscowym i społecznością, w której żyje.

94.    Wszystkie ponadto instytucje Zarządu - na mocy zasady pomocniczości - powinny służyć pogłębianiu poczucia odpowiedzialności poszczególnych współbraci i wspólnot. Dzieje się to wówczas, gdy wszyscy współbracia oraz niższe instytucje mają udział w decyzjach, które do nich się odnoszą i które własnymi środkami mogą uskutecznić. Tam, gdzie zachodzi potrzeba, instytucje nadrzędne będą w odpowiedni sposób wspomagać instytucje niższe.55

95.    Niech będzie przestrzegana również zasada solidarności, by dzięki niej powstała prawdziwa współpraca pomiędzy instytucjami tego samego stopnia i między współbraćmi. Przełożeni niech popierają wszelkie wysiłki zmierzające do stworzenia warunków jak najlepiej sprzyjających życiu apostolskiemu wszystkich współbraci.56

96.    Zgromadzenie, zachowując swój charyzmat, powinno dobrze przystosowywać własną strukturę oraz instytucje do potrzeb apostolskich i odrębności każdej misji.57

Art. 1.  Podział oraz instytucje Zgromadzenia

97.    Do Zgromadzenia należą prowincje i wiceprowincje składające się z poszczególnych wspólnot, przez które żyją i działają. W Zgromadzeniu istnieją również „regie”.

Rada generalna eryguje prowincje i wiceprowincje, łączy je albo inaczej określa ich granice.

Znoszenie prowincji i wiceprowincji oraz dysponowanie dobrami zniesionych również należy do kompetencji Rady generalnej.

Same natomiast (wice)prowincje mogą zakładać i znosić regie. Wymaga to jednak zatwierdzenia Rady generalnej.

98.    Naczelną instytucją Zgromadzenia jest Kapituła, przez którą współbracia realizują swoją odpowiedzialność za życie apostolskie Instytutu i troszczą się o odpowiedni zarząd. W Kapitułach wszyscy współbracia, czy to bezpośrednio, czy przez wybranych delegatów, naradzają się wspólnie i jednoczą swoje wysiłki dla dobra całego Zgromadzenia lub własnej (wice)prowincji, by je nieustannie odnawiać i umacniać w jedności.58

99.    Nad całym zgromadzeniem, (wice)prowincjami i wspólnotami miejscowymi sprawują władzę właściwi Przełożeni ze swoimi Radami. Posiadają również do pomocy odpowiednie instytucje, stałe lub czasowe, przez które współbracia mają udział w zarządzaniu.

Art. 2.  Kapituły i przełożeni w ogólności

100.    Kapituły i Przełożeni otrzymują od Kościoła władzę kierowania wspólnotami i współbraćmi według norm prawa powszechnego i własnego. Ponieważ Zgromadzenie jest kleryckie i na prawach papieskich, mają oni nadto władzę rządzenia, czyli jurysdykcji, zarówno w zakresie wewnętrznym, jak i zewnętrznym. Ponadto Zgromadzenie posiada również przywilej egzempcji.59

Niech jednak Przełożeni wykonują tę władzę w duchu kolegialności, wespół z Radnymi, którzy reprezentują udział współbraci w zarządzaniu.

101.    Wśród spraw należących do Zarządu - zgodnie z prawem powszechnym i partykularnym - jedne są tego rodzaju, że przysługuje w nich Radnym jedynie głos doradczy, w innych głos decydujący, a są również takie, wyraźnie określone, w których Rada zobowiązana jest decydować kolegialnie, absolutną większością głosów.

Od decyzji większości przysługuje prawo odwołania się bezpośrednio do Przełożonego wyższego.  Odwołanie takie będzie ze skutkiem zawieszającym, jeśli idzie o wydatki i alienację dóbr.  W innych sprawach - z zachowaniem prawa powszechnego - będzie miało skutek odraczający.

102.    W sprawach czysto dyscyplinarnych Przełożeni mogą dyspensować od Konstytucji i Statutów zarówno generalnych, jak i (wice)prowincjalnych według następujących zasad:

a. Jeśli dyspensa dotyczy jednego współbrata, a przypadek, zwłaszcza publiczny, jest trwały, może jej udzielić Przełożony wspólnoty po wysłuchaniu swej Rady.

b. Jeśli idzie o dyspensowanie całej wspólnoty i w sprawie większej wagi, Przełożony wspólnoty, po wysłuchaniu swoich Radnych, odniesie się - jeśli czas na to pozwala - do Przełożonego (wice)prowincji, który po wysłuchaniu swojej Rady może udzielić dyspensy. Jeśli natomiast czas nie pozwala na odniesienie się, wówczas Przełożony po wysłuchaniu swej Rady, może wspólnotę dyspensować, lecz powiadomi o tym swego (Wice)Prowincjała.

c. Gdy idzie o dyspensowanie całej wiceprowincji, wówczas jej Przełożony po wysłuchaniu swej Rady, odniesie się do Prowincjała, który za zgodą swej Rady może udzielić dyspensy. Jeśli jednak czas na to nie pozwala sam Wiceprowincjał może za zgodą swej Rady udzielić dyspensy, powiadamiając o tym Prowincjała.

d. Podobnie jeśli idzie o dyspensowanie całej prowincji, jej Przełożony, po wysłuchaniu Rady, niech się odniesie w tej sprawie - jeśli czas na to pozwala - do Przełożonego generalnego, który za zgodą swej Rady, może dyspensy udzielić. Jeśli natomiast czas nie pozwala, wówczas sam Prowincjał za zgodą swej Rady może udzielić dyspensy, powiadamiając jednak Przełożonego generalnego.

e. Gdy idzie o dyspensę dotyczącą całego Zgromadzenia, może jej udzielić Rada generalna na okres do następnej Kapituły generalnej, która swoją decyzją może przedłużyć dyspensę na czas określony albo ją odwołać.

Jeśli zaś Kapituła w odniesieniu do wspomnianej dyspensy niczego nie postanowi, wówczas należy dyspensę uważać za odwołaną.

103.    Przełożeni będą się co pewien czas zastanawiać nad należytym rozumieniem swego zadania i nad jego właściwym wypełnianiem. Niech się w tym celu wzajemnie naradzają i, o ile to możliwe, niech uczestniczą w sesjach poświęconych formacji. Będzie bardzo pożyteczne, jeśli dla wymiany poglądów spotykać się będą z przełożonymi innych instytutów.


Dział drugi
Zarząd Generalny


Art. 3.  Kapituła generalna

104.    Kapituła generalna prawnie zwołana i ukonstytuowana jest najwyższym organem wewnętrznym, który zarządza Zgromadzeniem oraz je reprezentuje. Ona też wyraża udział wszystkich współbraci w trosce o dobro całego Instytutu.60

Kapitułę generalną tak zwyczajną, jak i nadzwyczajną, zwołuje Przełożony generalny na podstawie przepisów zawartych w Statutach generalnych i Dyrektorium Kapituł.

105.    Kapitułę zwyczajną zwołuje się co sześć lat. Statuty generalne rozstrzygną, kiedy należy zwołać Kapitułę nadzwyczajną.

106.    W każdej Kapitule generalnej biorą udział: Przełożony generalny, Radni, Prokurator, Ekonom, Sekretarz generalny oraz prawnie wyznaczeni przedstawiciele (wice)prowincji. Przewodniczącym Kapituły generalnej jest Przełożony generalny.

Przełożony generalny, Radni, Prokurator, Ekonom i Sekretarz generalny, chociażby nie zostali ponownie wybrani, pozostają członkami Kapituły, która wybrała ich następców, aż do jej zakończenia; w przypadku większej ilości sesji, do zakończenia pierwszej.

107.    Zadaniem Kapituły generalnej jest troska o życie apostolskie całego Zgromadzenia, o umacnianie więzów łączących poszczególne jego części oraz przystosowanie do potrzeb Kościoła i ludzi wszystkich instytucji i norm regulujących jego życie.

108.    Aby Kapituła generalna mogła należycie sprostać tak doniosłemu zadaniu, będzie dokładnie badać stan Zgromadzenia, czy według ducha Założyciela i wypróbowanych tradycji pozostaje ono wierne swej misji i czy zawsze okazuje się podatne na głos Boży, który nieustannie do niego przemawia w świecie i Kościele.

109.    a. Kapituła generalna przedłoży Zgromadzeniu odpowiednie „wytyczne”, by zgodnie ze swym duchem wewnętrznie się odnawiało i doskonaliło, oddając się całkowicie służbie Kościoła i ludzi.

b. Do Kapituły generalnej należy:

Większością dwóch trzecich głosów udzielać generalnej dyspensy od przepisów Konstytucji, zgodnie z normą 102, e.

Absolutną większością głosów zmieniać, względnie znosić Statuty lub ustanawiać nowe, wydawać dekrety, potwierdzać lub odwoływać decyzje Zarządu generalnego oraz udzielać częściowych i czasowych dyspens od dyscyplinarnych przepisów Konstytucji (por. 102, e;119).

Większością dwóch trzecich głosów zmieniać Konstytucje, z tym, że zmiany podlegają zatwierdzeniu Stolicy Apostolskiej, do której również należy autentyczna interpretacja Konstytucji.

110.    a. Kapituła generalna powołuje Zarząd generalny zgromadzenia przez wybór, lub ponowienie wyboru na okres sześciu lat, Przełożonego generalnego, jego Wikariusza i innych członków Zarządu.

b. Przy wyborze, względnie ponownym powołaniu na urząd Przełożonego generalnego i jego Wikariusza, wymagana jest większość dwóch trzecich głosów, przy wyborze zaś, względnie ponownym powołaniu na urząd, Radnych generalnych wystarcza większość absolutna.

111.    Kapituła generalna zajmuje się ponadto innymi sprawami i problemami większej doniosłości, które powstają z biegiem czasu, a dotyczą życia i zarządzania Zgromadzeniem.

Art. 4.  Zarząd generalny

112.    Przełożony generalny i Radni generalni są odpowiedzialni za rządy całym Zgromadzeniem i tworzą Zarząd generalny, który jest trwałym organem kierowniczym i wykonawczym.

113.    Zarząd generalny przez swoją obecność skuteczną, systematyczną i przewodnią winien być w (wice)prowincjach inspiratorem i animatorem nieustannej odnowy.

I. Przełożony generalny i jego Wikariusz

114.    a. Przełożonym generalnym może być wybrany kapłan po profesji wieczystej, który przeżył w Zgromadzeniu przynajmniej siedem lat po ślubach wieczystych i ukończył trzydziesty piąty rok życia.

b. Głównym obowiązkiem Przełożonego generalnego, jako najwyższego Moderatora Zgromadzenia i przewodniczącego Rady generalnej, jest troska o wypełnianie misji powierzonej Zgromadzeniu przez Kościół, jak również dbanie o rozwój życia apostolskiego Zgromadzenia zgodnie z Konstytucjami, Statutami, dekretami i „wytycznymi” Kapituły generalnej.

c. W tym celu osobiście lub przez delegata będzie wizytował (wice)prowincje, aby ożywiać i koordynować pod każdym względem misję Zgromadzenia.

115.    a. Przełożony generalny posiada - zgodnie z zasadami prawa powszechnego i własnego prawa Zgromadzenia - władzę nad wszystkimi prowincjami, wiceprowincjami, regiami, wspólnotami i współbraćmi Zgromadzenia.

b. Przełożony generalny jako pierwszy animator i koordynator Instytutu niech się stara coraz głębiej poznawać myśl Kościoła i jego potrzeby, zwłaszcza na terenach, gdzie Zgromadzenie pełni posługę, a także misję samego Zgromadzenia w Kościele.

116.    a. Przełożony generalny z urzędu reprezentuje całe Zgromadzenie. Troszczy się również o to, by Zgromadzenie miało należyte relacje ze Stolicą Świętą oraz współdziałało z innymi instytucjami zarówno kościelnymi, jak i świeckimi.

b. Przełożony generalny może się zrzec swego urzędu czy to wobec Kapituły generalnej, czy wobec Radnych generalnych, lecz w tym ostatnim przypadku zrzeczenie wymaga zatwierdzenia Stolicy Apostolskiej.  Aby zrzeczenie mogło być uważane za przyjęte, wymagana jest większość dwóch trzecich głosów.

117.    Wikariusza Przełożonego generalnego wybiera Kapituła generalna spośród Radnych generalnych. Wikariusz zastępuje Przełożonego generalnego w razie nieobecności lub przeszkody w sprawowaniu urzędu.  W przypadku ustąpienia z urzędu lub śmierci jest jego następcą na urzędzie z tytułem Przełożonego generalnego aż do najbliższej zwyczajnej Kapituły generalnej.

Statuty generalne określają zasady postępowania w przypadku zrzeczenia się urzędu lub przeszkody w jego sprawowaniu przez Wikariusza generalnego.

II.  Radni generalni

118.    Kapituła generalna wybiera przynajmniej sześciu Radnych. Głównym ich zadaniem jest troska o dobro Zgromadzenia. Od ich gorliwości i kompetencji zależy wprowadzenie w życie decyzji Kapituły generalnej, skuteczność władzy powierzonej Przełożonemu generalnemu oraz współpraca wszystkich prowincji w rozwoju misyjnego dzieła Zgromadzenia.

119.    Rada generalna posiada okresowo, to znaczy do najbliższej Kapituły generalnej, następujące uprawnienia:

Autentycznego interpretowania Statutów, przepisów zawartych w Dyrektoriach i wszelkich decyzji samej Kapituły;

Zawieszania dekretów Kapituły generalnej przy równoczesnym powiadomieniu Zgromadzenia o przyczynach tego zawieszenia;

Wydawania nowych dekretów. Kapituła generalna potwierdza lub znosi powyższe zarządzenia. Jeżeli nie podejmie żadnej decyzji, przestają obowiązywać (por. 109, b, 2°).

Art. 5.  Urzędnicy Kurii generalnej

120.    Po odpowiedniej konsultacji Rada generalna wybierze wyższych urzędników, a mianowicie: Prokuratora, Ekonoma, Sekretarza, Postulatora generalnego i ustanowi różne zespoły, które uzna za konieczne lub pożyteczne.


Dział trzeci

Zarząd (wice)prowincji


Art. 6.  Prowincja

121.    Prowincja jest organiczną jednostką Zgromadzenia, osobą prawną, erygowaną przez Radę generalną, w skład której wchodzi więcej wspólnot pod tym samym Przełożonym i która posiada instytucje potrzebne do własnego życia. Przez nią cel Zgromadzenia może być skutecznie osiągany dzięki różnorodności posługiwania i darów, we wspólnocie z innymi częściami Zgromadzenia i pod władzą Zarządu generalnego.

I. Kapituła prowincjalna

122.    a. Zasadniczą instytucją w zarządzaniu prowincją jest Kapituła prowincjalna, która jest kolegialną osobą moralną złożoną z przedstawicieli wszystkich współbraci.

b. W skład Kapituły wchodzą członkowie z urzędu i członkowie z wyboru, według norm Statutów generalnych.

123.    Zadaniem Kapituły prowincjalnej jest ciągła troska o przystosowaną odnowę życia apostolskiego i Zarządu prowincji.

II. Zarząd prowincji

124.    Przełożony prowincji:

a. Razem z Radnymi prowincjalnymi, którzy są współodpowiedzialni za sprawy prowincji, tworzy Zarząd prowincji jako stały organ kierowniczy i wykonawczy. Z powierzonego urzędu winien zdać sprawę przed Kapitułą prowincjalną.

b. Powołanie na urząd Prowincjała dokonuje się według norm zawartych w Statutach generalnych. Na urząd Prowincjała może być wybrany kapłan po profesji wieczystej, który przeżył w Zgromadzeniu po złożeniu ślubów wieczystych przynajmniej pięć lat i ukończył przynajmniej trzydziesty rok życia.

125.    Przełożony prowincji, jako jej Moderator i przewodniczący Rady prowincjalnej, kieruje prowincją i organizuje jej życie zgodnie z Konstytucjami i Statutami zarówno generalnymi, jak i prowincjalnymi.

126.    Przełożony prowincji winien wykonywać swój urząd jako pasterz, animator i koordynator wszystkich wspólnot i współbraci swojej prowincji. Ze wszystkich sił niech im pomaga i przynagla, by żyli godnie według otrzymanego powołania oraz ufnie podejmowali i wykonywali zadania apostolskie.

127.    Wikariusza Prowincjała wybiera się zwyczajnie spośród Radnych prowincjalnych. Będzie on jego zastępcą w przypadku nieobecności lub przeszkody w urzędowaniu. W przypadku ustąpienia z urzędu lub śmierci będzie jego następcą na urzędzie, chyba że w Statutach prowincjalnych inaczej zostało postanowione.

128.    Prowincjał, jego Wikariusz i Radni prowincjalni są wybierani na czas określony w Statutach generalnych.

III. Urzędnicy oraz instytucje prowincji

129.    Kapituła lub Rada, zgodnie ze Statutami prowincjalnymi, wyznaczy urzędników prowincji. Zatroszczy się ponadto, by Zarząd prowincji miał odpowiednie instytucje, jakimi są sekretariaty i tym podobne.

Art. 7.  Wiceprowincja

130.    Wiceprowincję eryguje Rada generalna jako osobę prawną, która obejmuje więcej wspólnot. Zazwyczaj powstaje ona z prowincji i od niej zależy według niżej podanych norm (131-134).

131.    Wiceprowincja ujawnia żywotność apostolską całego Zgromadzenia, a zwłaszcza prowincji, przez którą została założona.

Ustanawia się ją i eryguje dla służenia Kościołowi szczególnie tam, gdzie się on znajduje w warunkach misyjnych. Dokona się tego po uprzednim przeprowadzeniu szerokiej konsultacji z członkami prowincji i po uzgodnieniu sprawy z Zarządem generalnym.

132.    Jeżeli wiceprowincja utworzona przez jakąś prowincję nie jest jeszcze w pełni samowystarczalna, ma prawo domagać się od swej prowincji pomocy zarówno personalnej, jak i materialnej.

133.    Wiceprowincja posiada taką samą strukturę, takie same instytucje i takie same uprawnienia co do sposobu powoływania na urzędy jak prowincja. Wszystko zatem, co jest powiedziane o prowincji, odnosi się również do wiceprowincji, chyba że prawo określa inaczej albo wynika to z samej natury rzeczy.

134.    Aby wiceprowincja mogła skutecznie prowadzić swój apostolat, ma prawo do odpowiedniej wolności i władzy przystosowania sposobu swego życia do własnych, specjalnych potrzeb misyjnych.

Art. 8.  Zarząd wspólnot (wice)prowincji

135.    (Wice)prowincja stosownie do potrzeb apostolatu i dla dobra Kościoła miejscowego zakłada wspólnoty, czy to domy, czy to rezydencje, przez które żyje i działa.

Zarząd generalny kanonicznie eryguje bądź znosi domy, z zachowaniem norm wydanych w tej sprawie przez Stolicę Apostolską.

136.    Współbracia w czasie wyznaczonym przez Przełożonego wspólnoty będą się gromadzić, aby przyczyniać się do umacniania żywotności duchowej własnej wspólnoty, podejmować decyzje odnośnie zamierzeń apostolskich i je wspierać.

137.    a. Statuty (wice)prowincjalne wydadzą normy stosownie do zróżnicowanych warunków miejscowych, według których winno się utworzyć i zorganizować Zarząd wspólnoty.

b. Decyzje, które Statuty (wice)prowincjalne lub dekrety Kapituły (wice)prowincjalnej pozostawiają wspólnotom, wymagają zatwierdzenia Rady (wice)prowincjalnej.

138.    a. Przełożonym wspólnoty winien być kapłan po profesji wieczystej, wyznaczony na urząd zgodnie z normą Statutów generalnych.

b. Przełożeni wspólnot są wyznaczani na czas określony w Statutach generalnych.

139.    Przełożony wspólnoty powinien być przede wszystkim pasterzem duchowym, a potem rektorem i administratorem. Jego zasadniczym obowiązkiem jest służyć wspólnocie, by kształtowała się i rozwijała w Chrystusie i aby wszyscy, zjednoczywszy swe siły, oddali się dziełu ewangelizacji.61

Przełożony ze względu na pełniony urząd winien się również poczuwać do współodpowiedzialności za dobro całej prowincji.

140.    Zostanie wyznaczony Wikariusz Przełożonego wspólnoty według przepisów Statutów generalnych. Będzie on zastępował Przełożonego w razie nieobecności lub przeszkody w urzędowaniu i będzie jego następcą według norm Statutów generalnych.

Art. 9.  Współpraca pomiędzy (wice)prowincjami

141.    Poszczególne (wice)prowincje realizują własne dzieło misyjne według potrzeb ludzi i miejsca. Pełnieniu tej misji powinna towarzyszyć stała współpraca całego Zgromadzenia tak, aby (wice)prowincje mocniejsze świadczyły pomoc słabszym.

142.    Gdy więcej (wice)prowincji ma te same problemy, zwłaszcza gdy idzie o dzieła apostolstwa lub formacji współbraci, jest bardzo wskazane, by sprawy im wspólne rozważać w miłości, jedności ducha i przyjaźni, celem znalezienia wspólnego rozwiązania, które by możliwie najlepiej służyło dobru Kościoła.

143.    Dla ożywienia współpracy Zarząd generalny, którego zadaniem jest animowanie i koordynacja misyjnego apostolatu całego Zgromadzenia, będzie popierał zebrania międzyprowincjalne.

Art. 10.  Przeznaczenie dóbr materialnych

144.    a. Współbracia będą używać dóbr materialnych w tych celach, na jakie wolno je przeznaczyć, a mianowicie: na własne odpowiednie utrzymanie, na dzieła świętego apostolatu lub miłości szczególnie względem ubogich, na kult Boży.62

b. Będą się starać o środki konieczne do życia i pełnienia swych dzieł, porzucając wszelką nadmierna troskę, a powierzając się opatrzności Ojca niebieskiego.63

c. Prawo rozporządzania dobrami materialnymi przysługuje Przełożonym, Radom i Kapitułom zgodnie z Konstytucjami i Statutami oraz przepisami prawa powszechnego.

145.    Od ślubów złożonych w Zgromadzeniu tak czasowych, jak wieczystych, może dyspensować jedynie Ojciec Św. lub Przełożony generalny i należy być świadomym, że składane są pod takim warunkiem.

146.    Członkowie Zgromadzenia mogą być wydaleni według norm prawa powszechnego.

W przypadku wydalenia śluby wygasają po zatwierdzeniu przez Stolicę Apostolską dekretu wydalającego.

W przypadku wydalenia na mocy samego prawa śluby wygasają po deklaracji faktu.

147.    Dekret wydalenia wydany zgodnie z prawem winien być jak najprędzej podany do wiadomości zainteresowanego, z możliwością odwołania się w ciągu dziesięciu dni do Stolicy Świętej, ze skutkiem zawieszającym.

148.    Ci, którzy występują ze Zgromadzenia po wygaśnięciu ślubów czasowych, po otrzymaniu indultu sekularyzacji lub redukcji do stanu świeckiego albo zostają wydaleni, nie mogą domagać się żadnego wynagrodzenia za jakiekolwiek prace wykonane dla Zgromadzenia.

Jeśli jednak opuszczający Zgromadzenie lub z niego wydalony nie może się utrzymać z własnych dóbr czy pracy, w myśl instrukcji Stolicy Świętej, Zgromadzenie winno mu udzielić doraźnej pomocy charytatywnej.

**********************************************

DEKRETY DOTYCZĄCE UBÓSTWA


A. DEKRET PIUSA X

z dnia 31 sierpnia 1909

By uniknąć na przyszłość wszelkich sporów dotyczących istoty ślubu ubóstwa w Zgromadzeniu Najświętszego Odkupiciela, założonym przez św. Alfonsa Marię Liguori, Ojciec Św. Pius X, rozważywszy wszystko najdokładniej, na posłuchaniu udzielonym kardynałowi Prefektowi Św. Kongregacji dla Zakonników polecił wydać następujący Dekret, który po wszystkie czasy powinni zachowywać wszyscy Przełożeni i członkowie Zgromadzenia Najśw. Odkupiciela.

Członkowie Zgromadzenia Najśw. Odkupiciela składają prosty ślub ubóstwa i życia doskonale wspólnego. Na mocy tego ślubu:

Zachowują jedynie podstawowe prawo posiadania swego majątku, z prawem pobierania płynących z niego dochodów.

Nie wolno im nabywać nowej własności, jak tylko prawem dziedzictwa lub z darowizny krewnych, chyba że tytuł do tego nabycia już istniał na pewno i formalnie przed złożeniem ślubów.

Nie wolno im z dochodów swego majątku tworzyć kapitału ani go powiększać.

Rozporządzać swoim majątkiem czy to za życia, czy testamentem, mogą jedynie na rzecz krewnych czy powinowatych - lecz nie w zakresie duchowym - aż do ósmego stopnia włącznie, albo na korzyść Zgromadzenia, czy na msze św. za siebie lub za krewnych, albo też - za pozwoleniem jednak Przełożonego generalnego lub prowincjalnego - na jakiś określony cel, na rzecz osoby trzeciej.

Winni rozporządzać swymi dochoda­mi tak szybko, jak to jest moralnie możliwe.

Dochodami można rozporządzać tylko w taki sposób jak swoimi dobrami.

W taki sam sposób mogą i powinni rozporządzać czynszami, pensjami, rentami, dożywociem i jakimikolwiek innymi dochodami.

Nie wolno pod żadną racją i jakimkolwiek pretekstem posiadać depozytu na własne nazwisko.

10° Nie wolno zatrzymywać sobie zarządu ani swoich dóbr, ani też ich dochodów.

Wyjaśnienie to ma nie tylko moc prawną wieczystego statutu czy ustawy, ale i apostolskiego dekretu i rozporządzenia, tak że samym nawet Kapitułom generalnym odbiera się władzę łagodzenia czy zmieniania całości lub częściowo brzmienia tego dekretu.

By zaś wszyscy członkowie Zgromadzenia Najśw. Odkupiciela zasłużyli sobie na jeszcze obfitsze błogosławieństwo nieba i w pełniejszej mierze doznali opieki swego świętego Ojca i Zakonodawcy, Alfonsa Marii Liguori, oraz przesławnego Rozkrzewiciela tegoż Zgromadzenia, św. Klemensa Marii Hofbauera, Ojciec Św. usilnie ich wzywa, by do powyższego Dekretu wiernie się zastosowali, bez względu na jakiekolwiek nawet ważne sprawy, które by mogły być temu przeciwne.

Rzym, 31 sierpnia 1909 r.

Fr. Jos. C. Vives - Prefekt
Vinc. La Puma

B. DEKRET BENEDYKTA XV

z dnia 7 maja 1918 r.

Z audiencji u Ojca Św. dnia 7 maja 1918 r.

Jego Świątobliwość Ojciec Św. Benedykt XV po przedstawieniu mu sprawy przez podpisanego niżej kard. Prefekta Św. Kongregacji dla Zakonników, dla uniknięcia jakiejkolwiek wątpliwości i wszelkiego sporu, które by w Zgromadzeniu Najśw. Odkupiciela założonym przez Św. Alfonsa Marię Liguori mogły powstać, z okazji ogłoszenia nowego kodeksu prawa kanonicznego, co do zakresu i mocy wiążącej ślubu ubóstwa, na przedłożone przez Najprzew. O. Patryka Murraya wątpliwości, taką polecił dać odpowiedź:

Członkowie Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela także na przyszłość zobowiązani są stosować się we wszystkim do dekretu z dnia 31 sierpnia 1909 r., wydanego przez tę Świętą Kongregację.

Ci natomiast, którzy złożą śluby już po ogłoszeniu kodeksu prawa kanonicznego, czyli po dniu 19 maja 1918 r.:

a. powinni zgodnie z przepisem kan. 569 n. 3 sporządzić testament, którego nie mogą zmieniać, jak tylko według postanowienia kan. 583 n. 2;

b. nie wolno im za życia drogą darowizny zrzec się posiadania swoich dóbr zgodnie z kan. 583 n. 1 - bez względu na wszelkie możliwe przeszkody.

Rzym, dnia i roku jak wyżej

J. kard. Tonti, Prefekt
Adolf, bp Canopitan., Sekretarz

 

DODATEK

FORMUŁY PROFESJI

FORMUŁY PROFESJI

Załączone tu formuły zawierają jedynie to, co według prawa jest wymagane w liturgii profesji. Przy składaniu ślubów formuły te są wystarczające, ale prowincje czy sami kandydaci mogą dodać do nich to, co odpowiada ich mentalności i warunkom, tak jednak, by zgadzało się z zasadami ustalonymi w nowym rytuale wydanym przez Kongregację Kultu Bożego.


l. FORMUŁA ŚLUBÓW CZASOWYCH

Kandydat mówi:

Wiekuisty Boże, który w Synu Twoim ustanowiłeś misterium zbawienia i sprawiłeś, że ludzie stają się w Kościele uczestnikami dzieła odkupienia, oto ja, N. N., wiedziony natchnieniem Twojego Ducha pragnę się poświęcić całkowicie Tobie, postępując jak najdoskonalej za Chrystusem, Zbawicielem świata.

Abym mógł tego dokonać, wybieram teraz dobrowolnie życie chrześcijańskie według rad ewangelicznych, ślubując na jeden rok: czystość, ubóstwo i posłuszeństwo, zgodnie z charakterem i prawami Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela.

Równocześnie zobowiązuję się w tymże Zgromadzeniu, założonym przez świętego Alfonsa - szczególnie dla ewangelizowania ubogich - prowadzić życie braterskie, przepełnione apostolską miłością.

Niech będzie ze mną Twoja łaska, pomoc Najświętszej Maryi Dziewicy i całego Kościoła oraz współpraca rodziny zakonnej.

Przełożony przyjmuje profesję słowami:

A ja przyjmuję cię jako współbrata włączonego przez śluby zakonne do Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.

Wspólnota odpowiada:

Amen.


II. FORMUŁA ŚLUBÓW WIECZYSTYCH

Kandydat mówi:

Wiekuisty Boże, który w Synu Twoim ustanowiłeś misterium zbawienia i sprawiłeś, że ludzie stają się w Kościele uczestnikami dzieła odkupienia, oto ja, N. N., wiedziony natchnieniem Twojego Ducha pragnę się poświęcić całkowicie Tobie, postępując jak najdoskonalej za Chrystusem, Zbawicielem świata.

Abym mógł tego dokonać, wybieram teraz dobrowolnie życie chrześcijańskie według rad ewangelicznych, ślubując na całe życie: czystość, ubóstwo i posłuszeństwo oraz dołączam ślub i przysięgę wytrwałości, zgodnie z charakterem i prawami Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela. Równocześnie zobowiązuję się w tymże Zgromadzeniu, założonym przez świętego Alfonsa - szczególnie dla ewangelizowania ubogich - prowadzić życie braterskie, przepełnione apostolską miłością.

Niech będzie ze mną Twoja łaska, pomoc Najświętszej Maryi Dziewicy i całego Kościoła oraz współpraca rodziny zakonnej.

Przełożony przyjmuje profesję słowami:

A ja przyjmuję cię jako współbrata włączonego przez wieczyste śluby zakonne do Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.

Wspólnota odpowiada:

Amen.


III. FORMUŁA ODNOWIENIA PROFESJI CZASOWEJ

Składający profesję mówi:

Postępując z ufnością za Chrystusem Zbawicielem świata w Zgromadzeniu Najświętszego Odkupiciela, odnawiam śluby: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa, by miłość apostolska ciągle wzrastała we mnie i w Zgromadzeniu dla dobra całego Kościoła.

Wspólnota odpowiada:

Amen.


IV. FORMUŁA ODNOWIENIA PROFESJI
(080)

Postępując wiernie i wytrwale za Chrystusem, Zbawicielem świata, ja ..., odnawiam śluby: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa, razem ze ślubem i przysięgą wytrwałości, zgodnie z charakterem i prawami Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela, by gorliwość apostolska wzrastała we mnie i w całym Zgromadzeniu dla dobra Kościoła powszechnego.  Amen.

 

Notatnik


1 SH 1968 s. 400; LG 48; AG 2, 35.

2 SC. 9.

3 CD 13; PO 6; LG 8.

4 EN 9, 30-34.

5 AG 2-4, 8.

6 LG 2-4; UR 2.

7 GS 3.12; AG 3.

8 SC 9.

9 AG 15.

10 GS 44; AG 10.11.17.

11 CD 33.35.

12 GS 3.

13 GS 3.11.22.41; AG 11; por. CD 13.

14 por. AG 25; RCR 42-48.

15 PO 15.18.

16 PO 12.18.

17 PC 6.15; PO 18.

18 DV 7.21.25.

19 SC 5.7.10.

20 SCRIS, DCVR, 1980; S.C. 48.

21 SC 13; PC 6; PO 8.

22 ES 11.21; S.C. 12.

23 LG 56; PO 18.

24 LG 66-67.

25 PO 13, 18.

26 AG 24.

27 PO 18.

28 SC 110.

29 RC 2.

30 LG 3.44; PC 5; AG 24.

31 LG 44.

32 LG 44; PC 25.

33 LG 41; PO 14; PC 8.

34 PO 16; PC 12.

35 PO 16.

36 PC 12.

37 PO 17; PC 13.

38 AG 11.

39 PC 13.

40 PO 15; PC 14.

41 PC 14.

42 PC 2 a.

43 PC 8. 18; OT 19.

44 GE 2; OT 11; PC 5.8; AG 25.

45 PC 24.

46 AG 23; LG 12; PC 24.

47 OT 6.7.11; PO 16.

48 PC 6.

49 OT 9; AG 25.

50 PC 18.

51 OT 4. 5. 6.

52 OT 6.

53 OT 8. 17; PO 19.

54 LG 13; GS 31. 75; PC 14.

55 ES 11. 18.

56 GS 32.

57 S.C. 1; PC 2-4.

58 PC 14; ES II. 18.

59 por. CIC. Can. 596, §2. 618.

60 PC 14.

61 PC 14; CD 16; LG 27.

62 PO 17.

63 PC 13; PO 17.