KONSTYTUCJE

ZGROMADZENIA NAJŚWIĘTSZEGO ODKUPICIELA

Rada Generalna C.Ss.R.
Rzym 1986

Do użytku wewnętrznego.

Za zgodą O. Stanisława Kuczka C.Ss.R. Prowincjała Warszawskiej Prowincji Redemptorystów, Warszawa 5 X 1987 r.

UMIŁOWANYM W CHRYSTUSIE
WSPÓŁBRACIOM W ZGROMADZENIU
NAJŚWIĘTSZEGO ODKUPICIELA
POZDROWIENIE W PANU

Sobór Watykański II wydał dnia 28 października 1965 r. Dekret o przystosowanej odnowie życia zakonnego. W ramach tej odnowy również nasze Konstytucje należało ponownie rozpatrzyć i przedłożyć do zatwierdzenia Stolicy Świętej. W ten sposób odnowione Konstytucje otrzymały teraz ostateczne zatwierdzenie.

Umiłowani Bracia, to nowe wydanie Konstytucji i Statutów generalnych z obowiązku mego urzędu ogłaszam i niniejszym wam przekazuję.

Odnowa, jakiej powinno się dokonać w naszym Zgromadzeniu, polega nie tylko na ustanawianiu praw, lecz przede wszystkim na rozwoju duchowej i apostolskiej żywotności całego Zgromadzenia.

Dlatego po zakończeniu prac nad naszym ustawodawstwem, Święta Kongregacja dla Zakonników i Instytutów Świeckich, której Ojciec święty Jan Paweł II powierzył zadanie zatwierdzania zakonnych Konstytucji, „ufa ... że członkowie Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela, natchnieni przykładem świętego Założyciela, otrzymają - przez odnowione Konstytucje - nową zachętę pobudzającą do pełnienia powierzonej im przez Kościół misji”.

Wszystkich nas przynagla obowiązek ciągłego rozwijania ducha i apostolskiej żywotności w poszczególnych prowincjach, wice-prowincjach, reglach, wspólnotach, a wreszcie w nas samych.

„Ponieważ ostateczną normą życia zakonnego jest pójście za Chrystusem ukazane w Ewangelii, niech to będzie uważane za najwyższą regułę w naszym Zgromadzeniu” (74). Nasze odnowione Konstytucje i Statuty niech będą skuteczną pomocą w pójściu za Chrystusem i niech przyczynią się do rozwoju nowej żywotności Zgromadzenia.

Przyjmijcie więc ducha, który płynie z przystosowanego tekstu.

Niech św. Alfons wyprosi nam wszystkim tego ducha od Chrystusa Odkupiciela jako dar jubileuszowy 250-lecia założenia naszego Zgromadzenia. Najświętsza Dziewica Maryja, Patronka Zgromadzenia, niechaj strzeże tego daru.

Rzym, dnia 25 lutego 1982.

Józef G. Pfab, C.Ss.R.
Przełożony Generalny

Kapituła Generalna XX, odbyta w Rzymie, a zakończona 20 listopada 1985 r., zajęła się między innymi studium i rewizją niektórych Konstytucji i Statutów generalnych naszego Zgromadzenia. Rada generalna przeprowadzała tę rewizję już od roku 1984 na mocy uprawnień udzielonych przez Kongregację dla Zakonników i Instytutów Świeckich dekretem z dnia 26 lutego 1984 (por. Gen. 76/84 - Communicanda 80). Kapituła generalna, dokonawszy nielicznych poprawek, zatwierdziła te zmiany. Wprowadzone poprawki dotyczę przystosowania naszego prawodawstwa do nowego Kodeksu prawa kanonicznego.

Kongregacja dla Zakonników i Instytutów Świeckich w dniu 23 lipca 1986 r. zatwierdziła z małymi poprawkami proponowane zmiany. Tak powstało nowe wydanie Konstytucji i Statutów generalnych.

Umiłowani Współbracia, Konstytucje i Statuty proponuję nam drogę i zasady, dzięki którym jako redemptoryści stajemy się uczestnikami misji Odkupiciela, postępując bezpośrednio za Chrystusem i oddając samych siebie na służbę Kościołowi i ludziom współczesnym. Są one bowiem podstawą jedności naszego życia oddanego w szczególny sposób Bogu w misyjnym dziele całego Zgromadzenia.

Nowe wydanie Konstytucji i Statutów w języku łacińskim urzędowo ogłaszam, oczekując z ogromną nadzieją rozwoju i wzrostu życia apostolskiego współbraci i wspólnot zarówno (wice)prowincjalnych, jak i miejscowych całego Zgromadzenia.

Najświętsza Maryja Dziewica, Matka Nieustającej Pomocy i Święty Alfons niechaj nam zawsze udzielają tego daru.

Rzym, dnia 15 sierpnia 1986.

Juan M. Lasso de la Vega, C.Ss.R.
Przełożony Generalny

ŚWIĘTA KONGREGACJA DLA ZAKONNIKÓW
I INSTYTUTÓW ŚWIECKICH
DEKRET ZATWIERDZENIA KONSTYTUCJI

Zgromadzenie Najświętszego Odkupiciela, założone przez Św. Alfonsa Marię Liguori szczególnie dla głoszenia Ewangelii ubogim, stosując się do norm wydanych przez Sobór Watykański II oraz do innych rozporządzeń Kościoła, wypracowało starannie tekst nowych Konstytucji.

Tekst ten, zbadany i prawnie zatwierdzony przez Kapituły generalne, najwyższy Przełożony Zgromadzenia przedłożył Stolicy Świętej z prośbą o jego zatwierdzenie.

Święta Kongregacja dla Zakonników i Instytutów Świeckich, poddawszy tekst wnikliwemu badaniu Konsultorów, biorąc pod uwagę głosowanie członków Kongregacji, po dojrzałym rozpatrzeniu wszystkiego wyraziła zgodę na przedłożoną prośbę.

Święta Kongregacja ufa, że członkowie Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela, natchnieni przykładem świętego Założyciela otrzymają nową zachętę, pobudzającą do wypełniania powierzonej im przez Kościół misji.

Rzym, dnia 2 lutego, w święto Ofiarowania Pańskiego, 1982 roku.

E. Kard. Pironio, Prefekt
Augustyn Mayer, Sekretarz

ŚWIĘTA KONGREGACJA DLA ZAKONNIKÓW
I INSTYTUTÓW ŚWIECKICH

Prot. n. R. 57-1/86

DEKRET

Kapituła Generalna Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela, odbyta w roku 1986, przystosowała do nowego Kodeksu prawa kanonicznego w sposób właściwy i pełny Konstytucje Zgromadzenia odnowione w myśl zaleceń Soboru Watykańskiego II (PC 2,3,4) i zatwierdzone przez Stolicę Świętą w roku 1982.

Ta sama Kapituła zbadała i uzupełniła równocześnie tymczasowe przystosowania dokonane przez Radę Generalną, zgodnie z dekretami Kongregacji dla Zakonników i Instytutów Świeckich z dnia 2 lutego 1984 r.

Przełożony Generalny Zgromadzenia przedłożył te zmiany Stolicy Świętej do zatwierdzenia.

Kongregacja dla Zakonników i Instytutów Świeckich zbadała uważnie przedłożone przystosowania i dokonawszy nieznacznych poprawek, wykazanych w załączonym piśmie, z zachowaniem przepisów prawa, mocą niniejszego Dekretu zatwierdza je i aprobuje. Z pominięciem wszystkiego, co byłoby temu przeciwne.

Rzym, dnia 23 lipca 1986.

+ Vincentius Fagiolo, Sekretarz

Jesus Forres CMF, Podekretarz

DRODZY WSPÓŁBRACIA

Tekst naszych Konstytucji i Statutów generalnych został ostatecznie ustalony i zatwierdzony przez Stolicę Apostolską.

Pragniemy przekazać Współbraciom naszej prowincji i naszym Współbraciom pracującym poza Ojczyzną dobrze przetłumaczony i starannie wydany tekst naszych Reguł.

Niech ta mała książeczka będzie rzeczywiście regułą naszego życia. Dla nas, redemptorystów, jest to alfonsjańska interpretacja Ewangelii. Interpretacja zaaprobowana przez Kościół i nam podana jako droga życia, apostolatu i uświęcenia.

W jubileuszowym roku dwusetnej rocznicy śmierci św. Alfonsa i dwusetnej rocznicy przybycia św. Klemensa do Warszawy bierzemy do rąk nasze odnowione Konstytucje.

Warszawa, dnia 8 czerwca 1987 r., w Uroczystość Maryi Matki Kościoła

W imieniu Rady Prowincjalnej

O. Stanisław Kuczek C.Ss.R., Prowincjał

WYKAZ UŻYWANYCH SKRÓTÓW

Dokumenty Soboru Wat. II

AA  -   Apostolicam Actuositatem (Dekret o apostolstwie świeckich)

AG  -  Ad Gentes (Dekret o działalności misyjnej Kościoła)

CD  -   Christus Dominus (Dekret o pasterskich zadaniach biskupów w Kościele)

DV  -   Dei Verbum (Konstytucja dogmatyczna o Objawieniu Bożym)

GE  -   Gravissimum Educationis (Deklaracja o wychowaniu chrześcijańskim)

GS  -   Gaudium et Spes (Konstytucja duszpasterska o Kościele w świecie współczesnym)

IM  -   Inter Mirifica (Dekret o środkach społecznego przekazywania myśli)

LG  -   Lumen Gentium (Konstytucja dogmatyczna o Kościele)

OT  -   Optatam Totius (Dekret o formacji kapłańskiej)

PC  -   Perfectae Caritatis (Dekret o przystosowanej odnowie życia zakonnego)

PO  -   Presbyterorum Ordinis (Dekret o posłudze i życiu kapłanów)

SC  -   Sacrosanctum Concilium (Konstytucja o Liturgii Świętej)

UR  -   Unitatis Redintegratio (Dekret o ekumenizmie)

Inne dokumenty Kościoła

CIC  -  Codex luris Canonici (Kodeks prawa kanonicznego, 1983)

EN  -  Evangelii Nuntiandi (Adhortacja Pawła VI, 1973)

ES  -  Ecclesiae Sanctae (Motu proprio Pawła VI, 1966)

MR  -  Mutuae Relationes (Wytyczne dla wzajemnych relacji między biskupami a zakonnikami, SCRIS, 1978)

RC  -  Renovationis Causam (Instrukcja Pawła VI, 1967)

SCRIS-DCVR  -  Dekret o życiu kontemplacyjnym zakonników, wydany przez Kongregację dla Zakonników i Instytutów Świeckich - SCRIS, 1980

Dokumenty CSsR

RCR  -  Reguła i Konstytucje CSsR z 1936 r.

Doc. Misc.  -  Documenta Miscellanea do objaśnienia Reguły i ducha naszego Zgromadzenia, Rzym 1904.

SH  -  Spicilegium Historicum (Czasopismo historyczne CSsR, Rzym od 1953 r.)

1.2. itd.  -  poszczególne Konstytucje z 1986 r.

01.02. itd.  -  poszczególne Statuty generalne z 1986 r.

001.002. itd.  -  poszczególne Statuty prowincjalne z 1985 r.

FP  -  Formuły profesji

WH  -  Wstęp historyczny

POWSTANIE I ROZWÓJ
ZGROMADZENIA
NAJŚWIĘTSZEGO ODKUPICIELA

Założyciel Zgromadzenia i jego współbracia, a wśród nich szczególnie św. Gerard Majella, usiłowali zaradzić duchowym potrzebom, których w tych czasach doświadczali ubodzy mieszkańcy wsi. Czynili to głównie przez misje, ćwiczenia duchowne i, za wzorem św. Pawła Apostoła, przez renowacje (por. Dz 15,36).

Święty Alfons - jak to sam niejednokrotnie pisał w swoich listach - gorąco pragnął przepowiadać Ewangelię zarówno niechrześcijanom w Afryce i Azji, jak i chrześcijanom odłączonym od Kościoła katolickiego, np. mieszkającym w Mezopotamii nestorianom. Starał się też zapalić swoich synów duchem apostolskim wprowadzając do Reguły ślub ewangelizowania niechrześcijan (1743), który jednak został zniesiony przez Stolicę Apostolską (1749).

Św. Alfons wierzył niezachwianie, że jego Zgromadzenie pod opieką Najświętszej Dziewicy Maryi będzie gorliwie współpracowało z Kościołem w dziele pozyskania świata dla Chrystusa. Starał się usilnie, aby Zgromadzenie rozszerzało się i umacniało zarówno przez ślub wytrwałości (1740), jak i przez śluby proste, a równocześnie dążył do tego, by uzyskało zatwierdzenie Najwyższej Władzy Kościoła.

Osiągnął to, gdy 25 II 1749 r. papież Benedykt XIV zatwierdził uroczyście sam Instytut oraz jego Konstytucje i Reguły. Od tego czasu współbracia składali śluby proste uznane powagą Stolicy Apostolskiej. Te śluby proste na mocy Konstytucji Apostolskiej Leona XIII „Conditae a Christo” (8.XII.1900) otrzymały charakter zakonnych ślubów publicznych.

Dzięki niezmordowanej działalności św. Klemensa Marii Hofbauera (zm. w 1820), obdarzonego „przedziwną mocą wiary i cnotą niezwyciężonej stałości”, Zgromadzenie nasze rozpowszechniło się poza Alpami. Znalazło tam nowe tereny dla apostolskiej gorliwości i za przyzwoleniem św. Alfonsa, który został o tym powiadomiony, przyjęło nowe formy misyjnej działalności.

Zgromadzenie rozwijało się w różnych częściach Europy, a z inicjatywy O. Józefa Amanda Passerata (zm. w 1858) przekroczyło ocean i zaczęło się krzewić na ziemi amerykańskiej, gdzie szczególnie gorliwie pracował św. Jan Nepomucen Neumann.  Następnie objęło inne kraje i rozprzestrzeniło się na cały świat.

W ten sposób Zgromadzenie Najświętszego Odkupiciela stopniowo obejmowało różne dziedziny działalności apostolskiej, podejmując dzieło misyjne zarówno wśród katolików, jak i niechrześcijan, w końcu i braci odłączonych od Kościoła katolickiego.

W tym samym duchu misyjnym Zgromadzenie prowadzi także studium naukowe Teologii Duszpasterskiej, naśladując w tym św. Alfonsa, który w roku 1871 został ogłoszony Doktorem Kościoła, a w 1950 ustanowiony Patronem spowiedników i moralistów. W ten sposób Zgromadzenie stara się wytyczać pewną drogę życia według wymogów Ewangelii i zdobywania chrześcijańskiej doskonałości w złożonych warunkach obecnych czasów.

Wszyscy zatem współbracia, kontynuując dzieło misyjne Najświętszego Odkupiciela i Apostołów, starają się usilnie zachować ducha swego Założyciela św. Alfonsa, dostosowując go ciągle do misyjnego dynamizmu Kościoła, szczególnie w tym, co dotyczy ubogich i pomagając - w miarę możliwości -współczesnemu światu w rozwiązywaniu bardziej naglących problemów.

**********************************************

ŻYCIE APOSTOLSKIE REDEMPTORYSTÓW

KONSTYTUCJE

MISJA ZGROMADZENIA NAJŚWIĘTSZEGO ODKUPICIELA W KOŚCIELE

1.    Najświętszego Odkupiciela, założone przez świętego Alfonsa Jest kleryckim, zakonnym instytutem misyjnym różnych obrządków, na prawie papieskim i z przywilejem egzempcji, którego celem jest:

„Iść za przykładem Zbawiciela Jezusa Chrystusa głosząc słowo Boże ubogim, tak, jak On to o sobie powiedział: Posłał Mnie głosić Ewangelię ubogim" (por. Łk 4,18; Iz 61,1).

W ten sposób Zgromadzenie uczestniczy w posłannictwie Kościoła, który, będąc powszechnym sakramentem zbawienia, z natury swej jest misyjny.1

Czyni to głosząc z misyjnym zapałem Ewangelię i wychodząc naprzeciw naglącym potrzebom duszpasterskim ludzi najbardziej opuszczonych, a przede wszystkim ubogich.

Zgromadzenie zaś idzie za przykładem Chrystusa przez życie apostolskie, które łączy równocześnie życie szczególnie Bogu oddane i misyjne dzieło redemptorystów.

2.    Pełniąc swoją misję w Kościele, Zgromadzenie jednoczy współbraci, którzy, żyjąc razem, tworzą jedną społeczność misyjną i według właściwego każdemu posługiwania włączają się w nią organicznie przez zakonną profesję.

Wiedzeni duchem apostolskim, przepojeni gorliwością Założyciela, wierni tradycji wypracowanej przez poprzedników i wrażliwi na znaki czasu wszyscy redemptoryści jako pomocnicy, współpracownicy i słudzy Jezusa Chrystusa w wielkim dziele Odkupienia:

- są posłani, by głosić Słowo zbawienia ubogim (Rozdz. l);

- tworzą wspólnotę apostolską (Rozdz. II);

- oddaną w szczególny sposób Panu (Rozdz. III);

- umacnianą należytą formacją (Rozdz. IV);

- i odpowiednimi formami rządzenia (Rozdz. V).

ROZDZIAŁ I

MISYJNE DZIEŁO ZGROMADZENI

Dział pierwszy
Ewangelizacja ubogich

3.    Ludźmi najbardziej opuszczonymi, do których Zgromadzenie w szczególny sposób jest posłane są ci, których Kościół nie mógł jeszcze ubogacić wystarczającymi środkami zbawienia albo ci, którzy jeszcze w ogóle nie słyszeli przepowiadania Kościoła, czy też nie przyjmują go jako „Ewangelii" oraz ci, którzy ponoszą szkodę na skutek podziału Kościoła.

Zgromadzenie obejmuje również apostolską troską wiernych korzystających ze zwyczajnej posługi duszpasterskiej, by umocnieni w wierze nieustannie nawracali się do Boga i byli świadkami wiary w życiu codziennym.2

4.    Pośród grup ludzi bardziej potrzebujących duchowej pomocy otoczą szczególną troską ubogich, słabszych i uciśnionych, których ewangelizacja jest znakiem dzieła mesjańskiego (por. Łk 4, 18) i z którymi Chrystus zechciał się w pewien sposób utożsamić (por. Mt 25, 40).3

5.    Preferowanie koniecznych potrzeb duszpasterskich zwłaszcza ściśle pojętej ewangelizacji, a nadto opowiedzenie się po stronie ubogich stanowią rację bytu Zgromadzenia w Kościele i znak wierności otrzymanemu powołaniu.

Nakaz ewangelizowania ubogich dany Zgromadzeniu obejmuje całego człowieka, który ma być wyzwolony i zbawiony. Współbracia mają obowiązek głoszenia Ewangelii otwarcie, solidaryzowania się z ubogimi i popierania ich fundamentalnych praw do sprawiedliwości i wolności, stosując środki, które byłyby zgodne z Ewangelią a zarazem skuteczne.4

Dział drugi
Dzieło ewangelizacji

Art. 1.  Ewangelia zbawienia

6.    Wszyscy redemptoryści zawsze posłuszni Urzędowi Nauczycielskiemu Kościoła powinni być pośród ludzi pokornymi i odważnymi sługami Ewangelii Chrystusa Odkupiciela i Pana, który jest Początkiem i Wzorem nowej ludzkości.5

Szczególnym przedmiotem tego przepowiadania jest „Obfite Odkupienie”, czyli miłość Boga Ojca, który „pierwszy nas umiłował i posłał Syna swojego jako ofiarę przebłagalną za nasze grzechy" (1 J 4, 10) i przez Ducha Świętego ożywia wszystkich w Niego wierzących.6

Takie Odkupienie obejmuje całego człowieka, doskonali i przemienia wszelkie wartości ludzkie, by wszystko zjednoczyć na nowo w Chrystusie (por. Ef 1, 10; 1 Kor 3, 23) i wszystko doprowadzić do swego celu, do nowej ziemi i nowego nieba (por. Ap 21, 1).

Art. 2.  Ewangelizacja

7.    Jako świadkowie Ewangelii Łaski Bożej (por. Dz 20, 24) głoszą przede wszystkim najszczytniejsze powołanie człowieka i rodzaju ludzkiego. Wiedzą bowiem, że wszyscy ludzie są co prawda grzesznikami, ale równocześnie są przekonani, że ci sami ludzie zostali w głębi swej istoty wybrani, zbawieni i zgromadzeni w Chrystusie (por. Rz 8, 29 ns).7

Niech więc starają się pilnie wychodzić na spotkanie Pana tam, gdzie On już przebywa i działa na swój tajemniczy sposób.

8.    Będą pilnie zastanawiać się, co należy czynić lub mówić w danych okolicznościach: głosić Chrystusa wprost, czy przynajmniej milczącym świadectwem braterskiej obecności.

9.    Gdy zaistnieją takie warunki, że czasem nie będzie można wprost, od razu albo w pełni wystąpić z głoszeniem Ewangelii, wówczas misjonarze powinni cierpliwie, roztropnie, a zarazem z wielką ufnością dawać świadectwo miłości Chrystusa i według sił stawać się najbliższymi dla każdego człowieka.

Miłość tę okażą modlitwą, szczerą służbą wobec innych i świadectwem życia dawanym w jakiejkolwiek formie.

Taki sposób ewangelizacji przygotowuje stopniowo drogi Pana i spełnia misyjne powołanie redemptorystów.

10.    Świadectwo życia i miłości, zależnie od konkretnych możliwości i osobistych zdolności, prowadzi do świadectwa słowa (por. Rz 10, 17). Zasadniczą bowiem misją redemptorystów w Kościele jest bezpośrednie głoszenie słowa Bożego celem fundamentalnego nawrócenia.

A gdy nadejdzie czas i Pan otworzy im podwoje dla słowa (por. Kol 4, 3), redemptoryści zawsze gotowi do dawania świadectwa obecnej w nich nadziei (por. 1 P 3, 15), dopełniając świadectwem słowa milczące świadectwo braterskiej obecności, głoszą ufnie i wytrwale misterium Chrystusa (por. Dz 4, 13.29.31).

Aby coraz pełniej mogli współpracować z misterium Chrystusowego Odkupienia, będą niestrudzenie wzywać Ducha Świętego, który kieruje biegiem wydarzeń, hojnie udziela właściwego słowa i otwiera serca.

Art. 3.  Cel dzieła misyjnego

11.    Redemptoryści obdarzeni posługą jednania (por. 2 Kor 5, 18) głoszą ludziom orędzie zbawienia i „czas upragniony" (2 Kor 6, 2), by się nawrócili i uwierzyli Ewangelii (por. Mk 1, 15), prawdziwie żyli swoim chrztem i przyoblekli się w nowego człowieka (por. Ef 4, 24).

Redemptoryści stają się o tyle „apostołami nawrócenia”, o ile ich przepowiadanie zmierza przede wszystkim do tego, by doprowadzać ludzi do radykalnego wyboru życia, czyli do opowiedzenia się za Chrystusem, a także, by ich zdecydowanie, a zarazem z łagodnością skłaniać do ciągłego i pełnego nawrócenia.8

12.    Nawrócenie osobiste dokonuje się jednak we wspólnocie Kościoła. Stąd też celem całego dzieła misyjnego jest tworzenie i wychowywanie takich wspólnot, które, żyjąc godnie otrzymanym powołaniem, pełniłyby powierzone im przez Boga zadania: kapłańskie, prorockie i królewskie.9

Misjonarze prowadzą ludzi nawróconych do pełnego uczestnictwa w Odkupieniu, które działa w liturgii, szczególnie w sakramencie pojednania, w którym Ewangelia miłosierdzia Bożego w Chrystusie w znamienitszy sposób jest głoszona i sprawowana, a przede wszystkim w Eucharystii, która buduje Kościół.

W ten sposób wspólnota chrześcijańska staje się znakiem obecności Boga w świecie. Ożywiana Słowem Bożym daje świadectwo Chrystusowi, w tajemnicy Eucharystii nieustannie pielgrzymuje z Chrystusem do Ojca, wreszcie postępuje w miłości i płonie duchem apostolskim.

Dział trzeci
Sposób pełnienia dzieła ewangelizacji

Art. 4.  Dynamizm misyjny

13.    W pełnieniu swej misji Zgromadzenie działa przez podejmowanie śmiałych inicjatyw i poważnych wysiłków. Powołane, by na przestrzeni wieków dzieło misyjne powierzone sobie przez Boga wiernie wypełniać, rozwija też sarnę formę posługiwania misyjnego.

14.    Apostolskie dzieło Zgromadzenia charakteryzuje - bardziej niż określone formy działalności - misyjny dynamizm, czyli ewangelizacja w ścisłym tego słowa znaczeniu i służba ludziom oraz grupom, które w odniesieniu do Kościoła i pod względem ludzkich uwarunkowań są bardziej opuszczone i ubogie (por. 3-5).

15.    Misja Zgromadzenia wymaga zatem, aby współbracia byli wolni i dyspozycyjni zarówno w odniesieniu do grup, które powinno się ewangelizować, jak również w wyborze środków służących misji zbawienia.

Redemptoryści, zobowiązani do podejmowania pod kierunkiem prawowitej władzy ciągle nowych inicjatyw apostolskich, nie mogą tkwić w takich uwarunkowaniach i strukturach, w których ich działalność nie byłaby już misyjną. Będą natomiast pilnie poszukiwać nowych dróg dla głoszenia Ewangelii wszelkiemu stworzeniu (por. Mk 16, 15).

16.    Dlatego wysoko ocenia się podejmowaną przez współbraci w minionych czasach różnorodną pracę misyjną, dostosowaną do miejscowych potrzeb.

W przyszłości Zgromadzenie niech przyjmuje również wszelkie inicjatywy, które będą zgodne z jego pasterską miłością.

17.      Kapituła (wice)prowincjalna orzeka za zgodą Rady generalnej, czy określone priorytety apostolskie, podejmowane przez (wice)prowincje obecnie lub w przyszłości, odpowiadają misyjnemu charakterowi Zgromadzenia.

Wynika stąd, że wszyscy współbracia, zwłaszcza zebrani na Kapitułach, powinni się zastanawiać, czy sposoby głoszenia Ewangelii na danym terenie odpowiadają oczekiwaniu Kościoła i świata, czy i w jaki sposób należałoby metody apostolskie odnawiać tak, by zatrzymać to, co jest dobre, poprawić co błędne, odrzucić zaś to, co nieprzydatne.10

Art. 5.  Współpraca w Kościele

18.    Mocą właściwej sobie miłości pasterskiej, tak wspólnoty, jak i poszczególni współbracia będą się starać własne działania uzgodnić z inicjatywami Kościoła, tak powszechnego, jak i miejscowego.11

Zadanie bowiem Zgromadzenia podjęte w Kościele, będące służbą Chrystusowi, musi być nieodłącznie służbą Kościołowi.

Jakkolwiek z racji posługi spełnianej dla dobra Kościoła powszechnego, jak również na mocy ślubu posłuszeństwa podlegają zasadniczo władzy Ojca Św., to jednak - gdy idzie o posługiwanie w Kościele miejscowym -podlegają w granicach egzempcji również Ordynariuszowi miejsca.

By odnawiać i rozwijać w praktyce braterską współpracę apostolską, redemptoryści uwzględniając całość spraw duszpasterskich danego terytorium, jak i charyzmat Zgromadzenia, w duchu szczerej służby oraz szlachetnej gotowości, włączą się w dzieła i struktury misyjne diecezji lub okręgów, w których pracują, zgodnie z bardziej naglącymi potrzebami Kościoła i czasów.

Art. 6.  Dialog ze światem

19.      Dla skutecznego rozwoju dzieła misyjnego