Generalne Archiwum Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela przechowuje, porządkuje i kataloguje całą dokumentację Zgromadzenia o charakterze historycznym, począwszy od pism Założyciela św. Alfonsa Marii de Liguori; następnie urzędowe dokumenty Zarządu Generalnego oraz Prowincji, Wiceprowincji, Regii i poszczególnych członków Zgromadzenia. A także wszelką dokumentację odnoszącą się do Zgromadzenia i każdego z jego członków.

Generalne Archiwum powstało w Pagani w XIX wieku i jego pierwszym Dyrektorem był O. Giovanni Giuseppe Sabelli, który zebrał i upor ządkował całą dokumentację za lata 1747–1848.

W roku 1856 Archiwum Generalne zostało umieszczone w Rzymie, a jego Dyrektorem został Edouard Schwindenhammer. Po zjednoczeniu się Zgromadzenia w roku 1869, znaczna część Archiwum z Pagani została przeniesiona do Rzymu.

W roku 1986 Archiwum Generalne miało skatalogowanych 590 teczek dokumentów pochodzących z lat 1725–1954. Zostały one podzielone na 7 różnych działów. Dokumentacja Alfonsjańska w Historycznym Archiwum Generalnym umieszczona jest pod znakiem SAM (Manuskrypty Świętego Alfonsa).

Od roku 1989 zaczęto wprowadzanie do komputera dokumentów Archiwum Generalnego według programu LIDOS. W tej chwili pracuje sie na programie ARBOR, bazie danych specjalnie opracowanych dla Archiwum Generalnego, przez O. John Vargas. O. Stephen Rehrauer wspólpracowal w przenoszeniu danych do nowego programu. W połowie roku 2005 dokumenty wprowadzone do komputera obejmują: 100.000 dokumentów, 11.292 książek, 2.428 czasopism, 6.283 dokumentów Kapituł Generalnych, 2.543 artykułów, 16.200 fotografii, diapozytywów i innych obrazków, 1.273 planów budów. Wprowadzone do komputera Archiwum O. Andrés Sampersa zawiera dodatkowo 24.012 jednostki.

Pomimo tego jest jeszcze bardzo dużo pracy. To co zostało skatalagowane i zapisane stanowi znikomą część tego co jest jeszcze do zrobienia. Każdy dokument posiada swój numer i jest oznaczony pieczęcią Archiwum Generalnego oraz umieszcza się go w ochronnej okładce i wkłada do koperty, gdzie jest przechowywany. W komputerze wyszczególnia się wszystkie dane, które ułatwiają znalezienie dokumentu i wykorzystanie go.Zgodnie z tradycją, każda Jednostka Zgromadzenia wysyła do O. Generała trzy egzemplarze wydawanych publikacji: książki, czasopisma, albumy itd. W nich zachowana jest pamięć historyczna naszego życia i naszej posługi.

Historyczne Archiwum Generalne jest zawsze dostępne dla badaczy naukowych. Jest zamknięte w lipcu i sierpniu, jak również w czasie Bożonarodzeniowych wakacji, w soboty oraz dni świąteczne.

O. Edward Nocuń
(archivio.gen@cssr.com)

Urodzil sie 11 pazdziernika 1950 r. w Radlicach / Polska. Sluby zakonne zlozyl 15 sierpnia 1969 r. i zostal wyswiecony na kaplana 17 czerwca 1976 r.
Pracowal jako socjusz w Nowicjacie i socjusz w Studentacie. Byl prefektem Postulatu dla kleryków w latach 1987-1990. W 1991 r. obronil prace doktorska z zakresu historii Kosciola na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W latach 1992-1996 byl magistrem Nowicjatu, a w latach 1996-2002 pelnil urzad prowincjala Prowincji Warszawskiej Redemptorystów. Od stycznia 2004 do konca maja 2007 byl kustoszem sanktuarium Mariahilfberg w Neumarkt OPf w Niemczech. Od 1 lipca 2007 jest dyrektorem Archiwum Generalnego w Rzymie.

Wice-Archiwista, jest Redemptorystą pochodzącym z Belgii. Urodził się 10 października 1938 roku w Charleroi, w diecezji Tournai. Śluby zakonne złożył 15 września 1958 roku. Na kapłana został wyświę cony 19 marca 1964 roku.

Będąc profesorem, podejmował się równocześnie wielu innych zadań w różnych naszych wspólnotach. W latach 1983-1993 pełnił funkcję ekonoma misji zagranicznych w Demokratycznej Republice Konga (Zair), Haiti i Brazylii.

Od roku 1988 jest Kronikarzem i Archiwistą Prowincji Belgijskiej. A od roku 1993 pracuje w Archiwum Generalnym. Porządkuje dokumentację Prowincji Belgijskiej oraz przygotowuje wydanie różnych dokumentów jak również bogatą korespondencję Ojca Fridericka von Helda, oficjalnego wizytatora dla Belgii.

O. Ivo Fernandes (ifernandes@cssr.com)

Ojciec Ivo Fernandes, Misjonarz Redemptorysta pochodzi z Prowincji Bangalore w Indiach. Urodzil sie 30 listopada 1930 w Bukoba, Tanzania (brytyjska Afryka Wschodnia), gdzie przez 24 lata pracowal jego ojciec. W 1937 cala jego rodzina powrócila do Indii i osiedlila sie w Poona.

Ojciec Ivo swoja pierwsza profesje zakonna zlozyl w 1949, profesje wieczysta w 1952 a na kaplana zostal wyswiecony w 1955 roku.

W latach 1956-1957 studiowal w Rzymie na Angelicum. Studia zakonczyl licencjatem z teologii. W latach 1957-1959 nadal studiowal w Rzymie, tym razem teologie moralna na Akademii Alfonsjanskiej. W roku 1960 obronil doktorat z teologii na Angelicum.

Po powrocie do Indii najpierw uczyl jezyka lacinskiego a potem teologii dogmatycznej w Wyzszym Seminarium Duchownym Redemptorystów w Bangalore. W tym samym czasie uczyl teologii moralnej w Instytucie dla ponowicjackiej formacji sióstr zakonnych, oraz byl kapelanem w Szkole Medycznej St. John w Bangalore, gdzie równiez uczyl religii i etyki.

W róznych wspólnotach Zgromadzenia sprawowal urzad przelozonego. Od 1971 pracowal jako pelnoetatowy misjonarz. Przez 23 lata jego glównym zajeciem bylo prowadzenie „Life Guidance” w Seminariach i szkolach, w wiekszosci dla studentów nie-chrzescijan oraz dla ich rodziców. Przez 27 lat czynnie wspólpracowal jako kaplan dla ‘Marriage Encounter’.

We wrzesniu 2008, zostal powolany do wspólpracy, na pól etatu w Archiwum Generalnym w Rzymie, by katalogowac i wprowadzac do bazy danych archiwalne dokumenty. 5 lutego 2009 otrzymal dokument do pracy w Archiwum na 3 lata.

O. Emilio Szopiński (eszopinski@cssr.com)

Naturalizowany Argentyńczyk, urodził się 24 kwietnia w roku 1937, w Woliczka-Rzeszów (Polska). Śluby zakonne złożył 31 sierpnia 1953 roku, a na kapłana został wyświęcony 27 sierpnia 1961 roku.

Głosi misje parafialne w Polsce, Argentynie, Paragwaju i Boliwii. Pełni różne funkcje w Wiceprowincji Resistencia (Argentyna).

Od roku 2000 pracuje w porządkowaniu różnego rodzaju dokumentacji dotyczących wszystkich Jednostek Prowincji i Wiceprowincji Francusko-Szwajcarskich oraz Pragi jako Wiceprowincji i Prowincji a także Polski jako Wiceprowincji, Prowincji i Wiceprowincji Resistencia.