Rzym, 15 luty 2000

Prot. N° 0000 0344/99

Drodzy Współbracia,

XXII Kapituła Generalna (1997) jasno ukazała Duszpasterstwo Młodzieżowe i Powołaniowe jako "priorytet" w Zgromadzeniu (Posłanie, n.10). W ślad za poprzednimi Kapitułami potwierdziła, że "Duszpasterstwo Młodzieżowe jest właściwym miejscem, w którym młodzi ludzie odkrywają sens swojego życia i swoje własne powołanie" (Wskazania, n. 7). A przypominając, że Duszpasterstwo Powołaniowe zasadniczo decyduje o "przyszłości Zgromadzenia" (Wskazania, n. 4), wezwała wszystkich do nowego zaangażowania się na tym polu.

Wytyczne dla Młodzieżowo-Powołaniowego Duszpasterstwa Redemptorystów stanowią pewną pomoc dla Zgromadzenia, aby wezwanie Kapituły mogło być realizowane z zaangażowaniem. Dokument ten został opracowany przez Sekretariat Generalny Młodzieżowo-Powołaniowego Duszpasterstwa Redemptorystów. Stanowi on dojrzałe studium doświadczeń prowadzonych w Zgromadzeniu przez ostatnie 20 lat. Swój wkład wniosły do niego także Regiony Zgromadzenia, które w ostatnich miesiącach, na różnych szczeblach, były konsultowane przez wspomniany Sekretariat Generalny. Możemy więc powiedzieć, że Dokument ten opisuje aktualną naszą rzeczywistość, oparty jest o szerokie konsultacje i chce też być bodźcem dla nowych projektów.

Powiedzieliśmy, że Wytyczne stanowią pomoc, albo jeżeli ktoś woli, narzędzie pracy. W dzisiejszych zwłaszcza czasach, a szczególnie gdy jest mowa o młodzieży i o powołaniach, żaden dokument nie może sobie rościć pretensji, że na jakiś temat powiedział wszystko i wyczerpująco. Wszyscy zauważamy trud związany z ustaleniem jakiegoś programu czy pracą w tej dziedzinie, ponieważ mamy do czynienia z nieustannie zmieniającą się rzeczywistością. Sami młodzi, ze swej strony, czują niechęć do jakiegokolwiek bezkompromisowego zaangażowania się, a to dlatego, że żyją w kulturze charakteryzującej się "prowizorycznością" i "relatywizmem".

Pomimo świadomości tego stanu rzeczy, Wytyczne chcą być propozycją drogi, którą oczywiście każda (Wice)Prowincja ma dostosować do własnych możliwości i na swój sposób realizować. Bez wątpienia jednak, mogą i powinny być one studiowane, aby: stanowić pewne niezbędne punkty odniesienia (jak te o charakterze teologiczno-kościelnym, czy specyficznie redemptorystowskim), przezwyciężać pewne dualizmy (jak pomiędzy Duszpasterstwem Młodzieżowym i Duszpasterstwem Powołaniowym), wreszcie zapoczątkować konkretną pracę, chociażby stopniowo realizowaną.

Zarząd Generalny, który zapoznał się z tym dokumentem, życzy sobie, żeby stanowił on dla każdej Jednostki – w pierwszym rzędzie dla osób i organizmów wymienionych w samych Wytycznych (zob. nn. 5-9) – okazję do konfrontacji, przede wszystkim jednak, żeby pobudzał do zaangażowania się na nowo w Młodzieżowo-Powołaniowe Duszpasterstwo Redemptorystów.

Matka Boża Nieustającej Pomocy i św. Alfons niechaj się wstawiają za nami, abyśmy w naszej misjonarskiej gorliwości z góry nie wykluczali spotykania się z młodzieżą: i abyśmy – w kontaktach z nią – nie bali się ukazywać Chrystusa jako jedynego Odkupiciela człowieka i jedynej dla niego życiowej drogi.

W Chrystusie Odkupicielu

O. Joseph W. Tobin, C.Ss.R.
Przełożony Generalny

WYTYCZNE DLA MŁODZIEŻOWO-POWOŁANIOWEGO DUSZPASTERSTWA REDEMPTORYSTÓW

WPROWADZENIE

POWÓD USTALENIA WYTYCZNYCH

1.           W ostatnich dziesiątkach lat stopniowo wzrastało w naszym Zgromadzeniu zainteresowanie młodzieżą i powołaniami. Szczególne wsparcie otrzymało ono w pracach Kapituł Generalnych z lat: 1985, 1991 i 1997, a także w dokumentach wydanych przez Sekretariat Generalny Młodzieżowo-Powołaniowego Duszpasterstwa Redemptorystów, mamy tu na myśli między innymi następujące dokumenty: "Niektóre kluczowe sprawy Młodzieżowo-Powołaniowego Duszpasterstwa Redemptorystów" (<Dokument Wiedeński>), z roku 1989 oraz Generalne Linie Młodzieżowo-Powołaniowego Duszpasterstwa Redemptorystów, z 1996 roku. W naszym dokumencie chcemy podsumować dotychczasową drogę i podjęte w tym względzie doświadczenia oraz odpowiedzieć na potrzeby, jakie powstają w związku z duszpasterstwem młodzieżowym i powołaniowym prowadzonym w naszym Zgromadzeniu. Wydaje się nam, że potrzeby te można sprowadzić do trzech najważniejszych spraw:

2.           Nowy zapał. W różnych Regionach Zgromadzenia, w następstwie Soboru, rozwinęło się duszpasterstwo młodzieżowe. Celem zapewnienia dialogu z młodzieżą, otwarcia dla niej naszych wspólnot i naszych życiowych propozycji, zostały opracowane i realizowane różne projekty duszpasterskie, drukowano i rozprowadzano różne dziełka, podejmowano też różnego rodzaju inicjatywy. Jeżeli spojrzymy wstecz, widzimy wspaniałą przebytą drogę. Należy jednak zauważyć, że w niektórych (Wice)Prowincjach droga ta nie była ciągła, w innych widać pewne momenty zmęczenia, jeszcze w innych nie wiedzą co robić. W tych Wytycznych chcemy dać pewne wskazania, ażeby każda (Wice)Prowincja poczuła się wezwana do odważniejszego i bardziej entuzjastycznego zaangażowania się w sprawę Młodzieżowo-Powołaniowego Duszpasterstwa Redemptorystów.

3.           Ogólne wzorce. Jeżeli weźmiemy po uwagę aktualny stan Zgromadzenia, to Młodzieżowo-Powołaniowe Duszpasterstwo Redemptorystów przedstawia różnorodność sytuacji i metod, tak, że można wątpić czy mamy do czynienia z jedną rodziną zakonną. W rzeczywistości nie może być inaczej, jeżeli weźmiemy pod uwagę fakt, że dziś Redemptoryści są obecni na pięciu kontynentach, i pracują w 73 krajach świata w tak zróżnicowanych kulturach i środowiskach pastoralnych. Ponadto w obrębie tego samego Regionu, w jednych (Wice)Prowincjach kładzie się większy nacisk na głęboką chrześcijańską formację młodzieży, natomiast w innych ogranicza się do sporadycznych z nią spotkań. W niektórych przypadkach Duszpasterstwo Młodzieżowe jest połączone z Powołaniowym, w innych wyraźnie rozdzielone. Przykłady możnaby mnożyć. W tym dokumencie chcemy wskazać na pewne punkty odniesienia dla Młodzieżowo-Powołaniowego Duszpasterstwa Redemptorystów, które jest prowadzone, aczkolwiek w podobnych, to zarazem i w sposób nieunikniony, w zróżnicowanych warunkach.

4.           Pośpiech właściwy naszym czasom. Symboliczna data nowego tysiąclecia nasuwa na myśl pełną nowości przyszłość. Aczkolwiek wiemy, że ta "nowość" w niektórych Regionach jest odczuwana bardziej wyzywająco i pobudzająco do twórczego niepokoju, natomiast w innych przeważa obawa, cofania się przed postępem, dobrobytem i komunikowaniem się z innymi. Jakie miejsce będzie zajmował Kościół w historii ukazującego się na horyzoncie współczesnego świata? Jaką misję ma realizować Zgromadzenie? Czy będzie zdolne zwracać się o pomoc do świeckich, szczególnie do młodzieży w przepowiadaniu Ewangelii, zwłaszcza najbardziej opuszczonym? Do jakich wyborów wezwane jest Zgromadzenie? Nie rościmy sobie pretensji, że damy odpowiedź na wszystkie pytania, chcemy tylko pobudzić do refleksji i zastanowienia się nad Młodzieżowo-Powołaniowym Duszpasterstwem Redemptorystów. Ten rodzaj duszpasterstwa powinien stać się przedmiotem rozważań w każdej (Wice)Prowincji. Wytyczne mają być tylko pomocą w tej pracy, natomiast odpowiednie decyzje powinny podejmować kompetentne organy.

DO KOGO SIĘ ZWRACAMY

5.           Zaraz na początku chcemy wyjaśnić jaki jest "punkt wyjścia" naszych Wytycznych: Młodzieżowo-Powołaniowe Duszpasterstwo Redemptorystów, to sprawa nie tylko osób "przeznaczonych do tej pracy", wymaga ono świadectwa życia i zaangażowania się wszystkich współbraci. Oczywiście, że wymienione poniżej osoby, czy organy, są uprzywilejowanymi adresatami tego dokumentu, ponieważ mogą i powinny podejmować pewne decyzje, od których będzie zależało owocne zaangażowanie się wszystkich. Nie mniej jednak, nie możemy ich uważać jako "delegatów", ponieważ według naszych Konstytucji, [1] wszyscy współbracia będą się starać prowadzić apostolstwo rozwijania powołań do Zgromadzenia.

6.           Kapituły i Zebrania (Wice)Prowincjalne. W pierwszym rzędzie, zadaniem tych organów jest wspieranie Młodzieżowo-Powołaniowego Duszpasterstwa Redemptorystów w (Wice)Prowincji. Na drugim miejscu, do tych organów należy przystosowanie do potrzeb własnej (Wice)Prowincji Wytycznych Generalnych dla Młodzieżowo-Powołaniowego Duszpasterstwa Redemptorystów. Poświęcenie przynajmniej jednej sesji temu duszpasterstwu wskazuje na wolę zaangażowania się w wypracowanie konkretnej strategii pastoralnej i procesu oceny. Ważne jest, by sesja ta była poprzedzona zaangażowaniem współbraci oraz wspólnot, a później była poddana ocenie.

7.           Rady i Przełożeni (Wice)Prowincjalni. Do obowiązków Rad i Przełożonych (Wice)Prowincjalnych między innymi należy: mianowanie osób odpowiedzialnych za prowadzenie Młodzieżowo-Powołaniowego Duszpasterstwa Redemptorystów i zapewnienie im pewnej ciągłości w pracy, stworzenie koniecznych warunków i pomocy do owocnej pracy, pobudzanie współbraci do współpracy, animowanie (Wice)Prowincji do nieustannej odnowy.

8.           Odpowiedzialni (Wice)Prowincjalni. Nasz dokument skierowany jest przede wszystkim do odpowiedzialnych za Młodzieżowo-Powołaniowe Duszpasterstwo Redemptorystów. Niezależnie od struktury, poprzez którą każda (Wice)Prowincja realizuje duszpasterstwo młodzieży i powołań, wydaje się nam słuszne przypomnienie tego, co stanowi ważną sprawę w realizacji posłannictwa Zgromadzenia począwszy od XXI Kapituły Generalnej, mianowicie: "Duszpasterstwo powołań otrzymuje mocne wsparcie w dobrze prowadzonym duszpasterstwie młodzieżowym". [2] W dalszej części, [3] bliżej wyjaśnimy, związek pomiędzy duszpasterstwem młodzieżowym a duszpasterstwem powołaniowym.

9.           Animatorzy miejscowi. Liczne wspólnoty Zgromadzenia wyznaczyły współbrata, lub stowarzyszonego z nami świeckiego do Młodzieżowo-Powołaniowego Duszpasterstwa Redemptorystów. Nasz dokument chce im zaofiarować teoretyczne punkty odniesienia, a także w miarę możliwości, konkretne wskazania do pracy. Do tych miejscowych animatorów odnosi się przede wszystkim zasada naszego dokumentu: zwracając się do całego Zgromadzenia, nie możemy zbyt szczegółowo opisywać metody pracy. Życzymy im jednak pomocy Ducha Świętego i osobistej inwencji każdego z nich, w pracy nad skonkretyzowaniem ogólnych zasad, jakie im przekazujemy.

CZĘŚĆ PIERWSZA

NASZE PUNKTY ODNIESIENIA

NIEKTÓRE ZASADY TEOLOGICZNO–PASTORALNE

10.       Jak w każdej pracy duszpasterskiej, tak i w Młodzieżowo-Powołaniowym Duszpasterstwie Redemptorystów, należy mieć na uwadze właściwe motywy naszej pracy. Bardzo ważny jest teologiczny punkt widzenia, głębokie uzasadnienie duszpasterskiej pracy: jeżeli tego brakuje, to łatwo w naszych działaniach wpadamy w rutynę i pracujemy bez entuzjazmu. Nie możemy tutaj adekwatnie rozwinąć tych motywów teologiczno-pastoralnych. Chcemy raczej odesłać do przestudiowania niektórych tekstów, które, naszym zdaniem, każdy animator Młodzieżowo-Powołaniowego Duszpasterstwa Redemptorystów powinien znać, a które wymieniamy w dodatku bibliograficznym tego dokumentu. Przywołujemy tutaj, tylko w wielkim skrócie, niektóre z tych zasad teologiczno-pastoralnych.

11.       Bóg stworzył mężczyznę i kobietę w akcie miłości, w którym jest wpisana także pewna misja błogosławieństwa. Stworzenie i misja nie mogą być rozdzielane. Człowiek został stworzony przez Boga w podwójnym celu. Najpierw, aby oddać chwałę Bogu i być odbiciem blasku Jego oblicza. Następnie, aby osiągnąć pełnię swego człowieczeństwa. Akt stwórczy Boga umieszcza istotę ludzką we wspólnocie, aby ona mogła w niej realizować swoją pełnię.

12.       Powołanie nie jest w stosunku do człowieka czymś zewnętrznym, lecz raczej jest czymś, co wyjaśnia głębię tajemnicy jego istnienia. Już przyjście na świat jest odpowiedzią na apel Ojca, aby żyć w łączności z Nim. I jeżeli "Bóg jest miłością" (1 Jan 4,8), jeżeli wszystko w Nim jest powodowane miłością, to nasze szczęście i nasze chrześcijańskie powołanie polegają na realizowaniu w całej pełni miłości ku Bogu i braciom: "miłować tak, jak on nas umiłował" (cfr. Jan 13,34; 1Jan 4,11). Realizacja chrześcijańskiego powołania i praktykowanie miłości dokonuje się w naszym codziennym życiu naznaczonym osiągnięciami i niepowodzeniami, wielkimi wydarzeniami, ale i zwykłymi sytuacjami na co dzień: we wszystkich tych małych i wielkich wydarzeniach Ojciec nieustannie nas wzywa i wychowuje. Istnienie i powołanie człowieka są więc określone przez trzy czynniki: Bóg, który powołuje człowieka do życia, wspólnota, w której się rodzi, przez którą jest wychowywany i do której wnosi swój wkład oraz jego własna osoba realizująca powierzone jej przez Boga powołanie.

13.       W Jezusie tajemnica życia ludzkiego nabiera większej jasności. Przede wszystkim jest On modelem stawania się Jego uczniem. To Bóg powierzył mu pewną misję. Odpowiedzią jest życie w pełni zgodne z wolą Ojca. Realizowało się to wszystko we wspólnocie misjonarskiej i profetycznej, nastawionej na pełnienie woli Ojca. Ponadto, na każdej stronie Ewangelii znajdujemy równocześnie jakiś moment naszej sytuacji i wezwanie do zaufania Chrystusowi, do "pójścia" za Nim. W Jezusie rozpoznajemy miarę miłości: "dać życie" (Jn 15,13), ale – na przykładzie umywania nóg – widzimy również jej codzienny wyraz: pokorną i bezinteresowną służbę. Lecz, aby to wszystko pojąć jest niezmiernie ważne pójście za Jezusem, ażeby Go "naśladować" (Mk 3,14), uczyć się od Niego (Mt 11,29). Życie chrześcijańskie polega na stawaniu się uczniem Chrystusa.

14.       Duch Święty pozwala pokonać strach jaki niewątpliwie nawiedza każdego ucznia, zwłaszcza w momencie zetknięcia się pięknych ideałów z niedostatkiem własnych możliwości. Duch Święty "poucza i przypomina" (cfr. Jan 14,26) wszystko to, co Jezus powiedział. To On "skłania" nasz umysł, aby był uległy Ojcu i posłuszny wierze. On uzdalnia nasze serce do miłowania i wypełniania Bożego prawa. On pomaga nam wiernie realizować nasze osobiste powołanie. Wszystko to skłania do przyznania w naszym chrześcijańskim życiu pierwszeństwa Duchowi Świętemu, a – ze strony animatorów – do serdecznego towarzyszenia młodzieży w rozeznawaniu i uświadamianiu jej potrzeby podjęcia wymagającej drogi życia duchowego: nawet, gdy jej etapy dotyczą sytuacji przyszłych.

15.       Kościół, jak na to wskazuje samo słowo ecclesia, jest zgromadzeniem powołanych. Jest też naturalnym środowiskiem, w którym rodzi się i rozwija życie każdego chrześcijanina. Młodzież swoje życie duchowe realizuje w Kościele, angażując się w jego życie i podejmując określone zadania. Wymaga to od animatorów Duszpasterstwa Młodzieżowego, aby w swoim działaniu kierowali się duchem wspólnotowym i nawiązywali braterskie stosunki z innymi animatorami oraz z innymi rodzajami powołań, uczestnicząc we wspólnotowych strukturach (Centra Duszpasterstwa Młodzieżowego czy Powołaniowego, itp.).

16.       Kościół nie uzasadnia się sam przez się, On istnieje zawsze w relacji do misji, aby świat "uwierzywszy, miał życie" (Jan 20,31). Ciężar grzechu, który od początku zagraża historii świata, przepaść niesprawiedliwości, pogłębiająca się ciągle pomiędzy ubogimi a bogatymi, krzyk cierpienia, potrzeba spotkania się z prawdą Ewangelii i poznania jej, to tylko niektóre wołania, które nie pozwalają Kościołowi "przechodzić obojętnie" (Łk 10,32) i pozostawiać młodzieży w niewiedzy.

17.       Młodzież często jest dziś wykorzystywana dla interesów społecznych, politycznych, ekonomicznych, a nawet religijnych. Mit o niej jest przesadnie wykorzystywany w reklamie. Niemniej jednak pozostaje ona "szczególnym bogactwem ludzkości." [4] "Młodzi – jeżeli tak można się wyrazić – mają wrodzone wyczucie prawdy", [5] szukają w życiu ideałów, przede wszystkim jednak pragną być ożywiani i żyć pasjami. Nawet wtedy, gdy na ich zrealizowanie potrzebne jest całe życie. Aby uczynić jak najbardziej owocnym orędzie Jezusa Chrystusa w życiu młodzieży, animatorzy powinni mieć na uwadze to, że młodość ma swoje pewne charakterystyczne właściwości: mamy tu na myśli wielkie znaczenie miłości w życiu młodych, problem sensu życia oraz moc w realizacji planów. Docenić i formować te cechy oznacza doprowadzić do tego, że pasja życiowa nie jest tylko pustym ideałem, oznacza pomóc młodemu do pełnej realizacji siebie i do odnalezienia swego miejsca w Kościele i społeczności. Innymi słowy, odkryć i żyć swoim powołaniem.

CO ROZUMIEMY PRZEZ MŁODZIEŻOWO-POWOŁANIOWE DUSZPASTERSTWO REDEMPTORYSTÓW

18.       Spojrzenie Redemptorysty na życie i na społeczność ma dwa punkty odniesienia, które są ze sobą wewnętrznie powiązane: teraźniejszość i przyszłość. Przyszłość, pewnego dnia będzie teraźniejszością, którą uda nam się przenieść w czasie. Wydarzenia zawsze będą chciały określać historię. Nowe idee i ideologie się narzucają. Jednym z wyzwań dla młodzieżowego animatora Redemptorysty jest, "widzieć" pojawiające się tendencje, "widzieć" możliwości, które mogą się przyczynić do polepszenia życia młodzieży, "widzieć" także i niebezpieczeństwa jakie mogą być ukryte w atrakcyjnej przyszłości. Razem z młodzieżą pracuje on nad budowaniem społeczności opartej na chrześcijańskich wartościach, gdzie bierze się pod uwagę doświadczenie Boga w określaniu jakości życia ludzkiego.

19.       Wspomnieliśmy już o problemie: czy można dziś mówić o Młodzieżowo-Powołaniowym Duszpasterstwie Redemptorystów? Problem ten zwykło się widzieć jako konflikt pomiędzy identycznością Duszpasterstwa Młodzieżowego a Duszpasterstwa Powołaniowego: czy są to dwa różne duszpasterstwa? Czy jest to, to samo duszpasterstwo? Albo po prostu obydwa łączą się w jedną całość? Dziś, na ogół przyjmuje się, że jakiekolwiek "duszpasterstwo" z siebie samego jest "powołaniowe". Dziś ostatecznym celem każdego "duszpasterstwa" jest umacnianie ogólnego powołania wynikającego ze chrztu, przez konkretne powołanie. Niemniej jednak w Duszpasterstwie Młodzieżowym, z racji jego adresatów, istnieje szczególna potrzeba rozwijania tego wymiaru powołania. W procesie rozwojowym ludzkiego życia można zauważyć pewne uprzywilejowane momenty dla kształtowania osobowości. Bez wątpienia młodość to sprzyjający czas do podejmowania decyzji. W młodości podejmuje się decyzje i snuje plany, które mają wpływ na całe życie. Jeżeli twierdzimy, że Bóg "powołuje" każdą osobę, to logicznym jest przeczuwać, że to właśnie młodość jest czasem, w którym daje się "odpowiedź". I dlatego, w ramach Duszpasterstwa Młodzieżowego, chcemy uświadomić "rozeznanie", jako konieczną i nieuniknioną drogę dla wszystkich i dla każdego z młodych, którzy są na etapie rozwoju: drogę poszukiwania i osobistej odpowiedzi na wezwanie, które Bóg kieruje do człowieka. Wszyscy młodzi przeżywając "osobiste spotkanie" z Chrystusem i z jego Ewangelią, w jakiś sposób zadają sobie pytanie: "Czego mogę oczekiwać od Boga i od Kościoła?" Poprzez rozeznanie, możliwym staje się pytanie: "Czego Bóg ode mnie oczekuje? Czego domaga się ode mnie Kościół?" Aby pomóc odpowiedzieć na te pytania, ważną jest rzeczą osobiste wyjaśnienie ze strony tego, który w tym procesie uczestniczy. Odkrywając osobiste uzdolnienia naturalne, zazwyczaj staje się coraz bardziej jasne miejsce, w jakim powinniśmy pełnić nasze obowiązki w historii. Wprawdzie Bóg uzdalnia nas do podjęcia konkretnego "zadania", niemniej jednak szanuje On nasze sumienie i skłania do realizowania naszej wolności.

20.       Innym tematem są struktury, przy pomocy których powinno się doprowadzić do rozpoznania powołania. W niektórych częściach naszego Zgromadzenia stosuje się inne struktury pastoralne dla "Duszpasterstwa Młodzieżowego", a inne w "rozpoznawaniu powołania". Struktury te nie zawsze uwzględniają "harmonijnie" kształtowanie osobowości młodego człowieka. Dzieląc ten proces pomiędzy dwie różne posługi, tak jak gdyby było możliwe dokonywanie rozeznawania swego powołania bez uprzedniej ewangelizacji. W innych jednostkach istnieje tylko jedna struktura pastoralna. Rozpoczynając od głoszenia Ewangelii, towarzyszą młodym aż do rozeznania powołania i wyboru kierunku życia. W ten sposób, w ramach jednej struktury przedstawiają i proponują różne typy powołania. Ci młodzi, którzy chcą być Redemptorystami, są najpierw wprowadzani w życie chrześcijańskie. Jesteśmy przekonani, że Młodzieżowo-Powołaniowe Duszpasterstwo Redemptorystów, przy zachowaniu jednolitego procesu pracy, osiągnie "wewnętrzną spójność". W wypadku stosowania podwójnej struktury widzimy konieczność pracy w grupach. "Proces jednoczący" nie może pomijać żadnego wymiaru: ewangelizacja powinna się skoncentrować na rozeznawaniu powołania, które domaga się uprzedniej, systematycznej ewangelizacji. Tak więc, kiedy jakiś młodzieniec nawiązuje z nami kontakt, jest rzeczą konieczną rozeznać w jakim punkcie drogi się znajduje i od tego punktu należy mu towarzyszyć w rozeznawaniu swego powołania. Nie wchodzą tu w grę różne procesy, ale jeden proces na różnych etapach ("prawo stopniowania").

21.       Zdajemy sobie sprawę, że opracowanie to staje w konfrontacji z różnymi sytuacjami pastoralnymi i kulturalnymi w jakich Zgromadzenie realizuje swoją misję. Są miejsca, gdzie słowo "powołanie" oddala młodzież zanim jeszcze nawiąże się z nią dialog, w innych znowu stan życia kapłańskiego czy zakonnego jest widziany jako coś pożądanego. Są sytuacje, w których, aby można mówić o powołaniu, młodzież wcześniej przez dłuższy czas musi być cierpliwie formowana w życiu chrześcijańskim. Ale są też miejsca, gdzie Kościół żyje w Duchu Chrystusa i wstrząsa życiem osób, szczególnie młodych, w zakresie ich powołaniowej drogi. Bardzo ważna i znamienna jest podstawowa cecha naszego duszpasterstwa: znajduje ono najgłębsze podstawy w powołaniu wynikającym z chrztu świętego i jawi się jako pomoc ofiarowana młodemu człowiekowi, aby mógł w pełni rozwinąć to powołanie. [6] To jednak nas nie zwalnia z obowiązku przedstawiania młodzieży jasnej propozycji odnośnie jej powołania. Dlatego, unikając ze strony animatorów wszelkiej dwuznaczności czy instrumentalizacji, młodzi powinni wiedzieć, że "Ewangelia" ze swej natury domaga się wcielenia jej w życie. Mają też prawo wiedzieć jakie się im ofiarowuje konkretne drogi, żeby żyli wartościami chrztu.

22.       Pewnego wyjaśnienia wymaga jeszcze słowo "młodzieżowe". Słowem tym chcemy wskazać na uprzywilejowanych adresatów naszego duszpasterstwa: orientacyjnie, chodzi o osoby pomiędzy 16 a 30 rokiem życia. Aczkolwiek wiadomo, że w niektórych Prowincjach Zgromadzenia nie mówi się już o Duszpasterstwie młodych, ale raczej o "Duszpasterstwie na korzyść młodych dojrzałych", od 18 do 35 roku życia. W każdym razie, ci młodzi i "młodzi dojrzali" stanowią wyzwanie dla Kościoła i dla społeczności. W niektórych wypadkach są oni "zapomniani", czy nie objęci duszpasterstwem zwyczajnym. W innych, oni sami oddalają się od Kościoła zatrzymując swój język i swój sposób podejścia do swych aktualnych problemów. W obydwu wypadkach nasze misyjne Zgromadzenie jest powołane do pracy nad nimi. [7] W tym znaczeniu Młodzieżowo-Powołaniowe Duszpasterstwo Redemptorystów jest misyjną odpowiedzią na współczesne naglące potrzeby duszpasterskie. [8] Nie chcemy jednak słowem "młodzieżowe" wykluczać kogokolwiek z naszej misyjnej troski. Niezmienną cechą naszego przepowiadania Ewangelii powinno być, że Pan powołuje niezależnie od wieku, nawet gdy kandydat jest w jakiejś szczególnej sytuacji życiowej. W każdym razie powinniśmy pamiętać, że wszyscy, w każdej sytuacji życiowej, ponoszą odpowiedzialność za sprawę powołań.

23.       Pod jakimi jednak warunkami nasze Młodzieżowo-Powołaniowe Duszpasterstwo może być nazwane "Redemptorystowskie"? Także i tutaj chcemy krótko wskazać na pewne cechy, które zasługują na dalsze rozwinięcie ze strony animatorów i współpracujących z nimi grup. Wydaje się, że pierwszą z tych cech można znaleźć w naszej tradycji. Święty Alfons od początku chciał nas mieć za ludzi prostego i zrozumiałego języka, którzy są wyczuleni na człowieka i jego sytuację, zdolni do pociągnięcia za sobą innych siłą miłości i wyczuleniem na sumienie. To wszystko domaga się, żeby nasze duszpasterstwo zmierzało do rozeznania poprzez organizowanie różnego rodzaju akcji wspólnotowych, jak również działań o charakterze indywidualnym, w których jest czas na osobowe spotkanie, sprawowanie sakramentu pojednania, kierownictwo duchowe.

24.       Nasza tradycja kładzie również nacisk na to, by dostatecznie dużo czasu poświęcić na praktykę "wielkiego środka modlitwy". Mamy być mistrzami modlitwy, lub przynajmniej w tej dziedzinie wykazać duże doświadczenie, dostarczyć różnego rodzaju pomocy, przewidzieć, podczas naszych spotkań, czas na modlitwę indywidualną, oprócz modlitwy wspólnej. Jest jednak bardzo ważne, żeby nasza modlitwa była modlitwą "wcielenia", to znaczy, żeby wyrażała, naszym wołaniem, głos ubogich, i aby z niej rodziło się konkretne zaangażowanie na rzecz sprawiedliwości.

25.       Redemptorystowska duchowość sprawia, że nasze Duszpasterstwo zwraca baczną uwagę na wartość Eucharystii i na obecność Maryi na każdym etapie chrześcijańskiego procesu formacji. Eucharystia ma charakter pamiątki, uobecniania i proroctwa. Jako pamiątka, Eucharystia pozwala nam uczestniczyć w cudownym Bożym działaniu, które osiąga swój szczyt w ofiarowaniu za nas życia i wylaniu za nas krwi. Eucharystia ma również w chwili obecnej znaczenie dla nas, ukazując nam w tym oddaniu życia i wylaniu krwi miarę miłości i równocześnie zapewniając zawsze płodność Kościołowi. Prorocki wymiar Eucharystii skłania nas do wciąż nowego dawania odpowiedzi na wyzwania naszego czasu. W świetle tej teologii, obecność Jezusa w tabernakulum, która ma zasadnicze znaczenie w alfonsjańskiej duchowości, to nie tylko przedmiot adoracji, ale źródło i szczyt wszelkiego duchowego postępu. Pozwala nam ona spotkać się z tym, co stanowi istotę naszego charyzmatu i samego życia chrześcijańskiego: Chrystusem Odkupicielem świata. W tej perspektywie, również alfonsjańskie nabożeństwo do Maryi odgrywa decydującą rolę, ponieważ pozwala każdemu młodemu iść drogą wspaniałomyślności i zaufania.

26.       Aby właściwie ocenić Redemptorystowskie tradycje należy również pielęgnować te środki, które św. Alfons de Liguori po mistrzowsku stosował: mamy tu na myśli jego wspaniałe pieśni, bezpośredniość w nauczaniu katechetycznym, pragnienie, żeby nasze wspólnoty praktykowały modlitwy z ludem, troska o piękno i ozdobę ołtarzy, itp. Wydaje się nam, że klimat stworzony przez niego w Kaplicach Wieczornych powinien bardzo inspirować naszą pracę z młodzieżą. Charakterystycznym dla jego życia było docenienie wartości wspólnoty, wartości dla której i dziś chcemy wychowywać naszą młodzież. W tym celu, chcemy wykorzystać moce zawarte w Piśmie św. i w jak najlepiej dobranych metodach, które stosujemy przy "łamaniu chleba Słowa" (Nabożeństwo Słowa Bożego, itp.).

27.       Nasze Duszpasterstwo jest "Redemptorystowskie" również dlatego, że ma charakter misyjny: nie tylko z tego powodu – jak to już było powiedziane - że stara się zaradzić konkretnym i naglącym potrzebom samej młodzieży, ale dlatego, że proponuje młodzieży podejmowanie misji, przede wszystkim pośród najbardziej opuszczonych. Obfite Odkupienie jest wartością, którą potrzebuje dzisiejszy świat: jest ono objawieniem przeobfitej miłości Ojca, i - dzięki mocy Ducha Świętego – znajduje swoje ukoronowanie w Tajemnicy Paschalnej Chrystusa, która jest najlepszym kryterium dla zrozumienia tajemnicy życia i utożsamienia się z krzykiem najuboższych. W świetle śmierci i zmartwychwstania Chrystusa, Obfite Odkupienie jest niewyczerpanym źródłem nadziei zdolnej do pokonania niszczącej siły grzechu. I siłą dla nowego świata oraz dla walki przeciw niesprawiedliwości. Stanowi ona pierwszy przedmiot naszej ewangelizacyjnej działalności, w którym są wystarczające motywy do zaangażowania się młodzieży.

28.       Przedstawiając nasz charyzmat jest rzeczą konieczną, abyśmy mieli w sercu i równocześnie mówili o powołaniu kapłańskim oraz powołaniu na brata koadiutora. Obydwa te wyrażenia w życiu Redemptorystów są zrównane w zakresie konsekracji zakonnej i życia braterskiego: jest czymś ważnym ukazywanie ich piękna, w ramach odkrywania przez młodzież lepszego realizowania ich powołania. W naszej powołaniowej propozycji powinniśmy także mówić o rozległości naszej alfonsjańskiej rodziny, która w większym czy mniejszym stopniu uczestniczy w naszym charyzmacie i naszej misji: na różne sposoby, począwszy od Zakonu Mniszek Najświętszego Odkupiciela do Rodzin Zakonnych, Instytutów Świeckich i Stowarzyszeń Świeckich.

29.       Powinniśmy ukazywać interesująco i z pewną dumą postacie naszych świętych i błogosławionych: wszyscy odznaczali się poczuciem misyjności, które kazało im "opuścić" to, co zapewniało im bezpieczeństwo i iść do najbardziej opuszczonych, tam gdzie wzywał ich Pan. Na przykładzie tych postaci powinniśmy podkreślać, że nie możemy pozwolić sobie na bycie "byle jakimi chrześcijanami", ale winniśmy usilnie się starać być odważnymi "świadkami i prorokami" w świecie, który zmierza do stawiania wszystkiego na równi i do spłycania rzeczywistości.

30.       Ale być może, że to my hamujemy lub – przynajmniej – nie w całej pełni podtrzymujemy misjonarski zapał młodzieży. Powinniśmy więc przewidzieć i wskazać im konkretny sposób realizowania tego zapału: przez dobrowolny udział w naszych misjach ludowych, przez zaangażowanie się w misje zagraniczne, przez pracę w naszym zwyczajnym duszpasterstwie, itp.

CZĘŚĆ DRUGA

WCIELIĆ IDEE W RZECZYWISTOŚĆ

31.       Po bardzo skrótowym przedstawieniu teologicznej wizji, na której opiera się Młodzieżowo-Powołaniowe Duszpasterstwo Redemptorystów i po wskazaniu na jego niektóre charakterystyczne cechy, chcielibyśmy teraz przyjść z pomocą animatorom w trudniejszym etapie, który polega na nadaniu pewnej konkretnej formy ich pasji prowadzenia duszpasterstwa młodzieżowego i powołaniowego.

ROZTROPNOŚĆ I CIERPLIWOŚĆ

32.       Stosukowo łatwo jest przedstawić ideał Młodzieżowo-Powołaniowego Duszpasterstwa Redemptorystów, natomiast o wiele trudniej jest realizować go w rzeczywistości. Wiele czynników, których nie mamy zamiaru tutaj opisywać, często czyni świat młodzieży odrębną planetą, na którą nie wszyscy mają ochotę się wyprawiać i z którą nie rzadko, trudno jest wejść w dialog. Mamy tu do czynienia z pierwszym wyzwaniem dla naszego Duszpasterstwa, żeby było ono "inkulturowane", czyli zdolne do zrozumienia języka młodzieży i rozumienia jej problemów, do zaangażowania się w jej życie. Obok tej trudności, występującej obecnie wszędzie, w niektórych (Wice)Prowincjach dochodzą jeszcze inne, które bardzo utrudniają rozwiązywanie problemów młodzieży: mamy tu na myśli zaawansowany wiek ich członków, brak chętnych współbraci do tej pracy, brak odpowiednich struktur, niezdolność do podejmowania współpracy, pewnego rodzaju zniechęcenie spowodowane brakiem odnowy życia zakonnego i wynikająca stąd trudność proponowania go młodym, itp.

33.       Ostatnie Kapituły Generalne bardzo mocno podkreśliły rolę priorytetu Młodzieżowo-Powołaniowego Duszpasterstwa Redemptorystów. [9] Niemniej jednak wszystkie wysiłki jakie podejmują niektóre (Wice)Prowincje dla realizacji tego priorytetu uważamy za bardzo ważne dla każdego animatora podejmującego "męczeństwo" realizacji swojego powołania Redemptorysty dla dobra młodzieży. Przede wszystkim powinien się on odznaczać umiłowaniem młodzieży, pragnieniem dzielenia z nimi odwagę Ewangelii oraz sprawy losu najbardziej opuszczonych i ubogich. W wypadku, gdy jego zamiłowaniu do tej pracy nie towarzyszy odpowiednie przygotowanie, jest czymś ważnym gotowość z jego strony do "uczenia się": nie tylko na podstawie osiągnięć czy zwłaszcza popełnionych błędów, ale przede wszystkim przez osobistą permanentną formację (czytając specjalistyczne pisma na temat Duszpasterstwa Młodzieżowego i Powołaniowego, biorąc udział w kursach oraz zjazdach, itp.).

PROPOZYCJE KONKRETNYCH DZIAŁAŃ

34.       Próbując wyjaśnić jak wcielać w życie ideały, chcemy zaproponować animatorom pewne działania, które należy dostosować do warunków poszczególnych (Wice)Prowincji. Przede wszystkim animator powinien jasno zdawać sobie sprawę z OGÓLNEGO CELU, ku któremu ma zmierzać: "Pozwolić młodzieży, w sposób ujmujący, poznać osobę Jezusa Chrystusa i Jego Ewangelię tak, aby ona osobiście opowiedziała się za NIM, poświęcając swoje życie Kościołowi i w ten sposób przyczyniała się do budowy społeczeństwa bardziej sprawiedliwego i braterskiego".

Aby osiągnąć ten cel, proponujemy drogę realizacji wykreśloną czterema etapami:

ETAP PIERWSZY: WPROWADZENIE

Punkt wyjścia             Nieznajomość lub wiedza fragmentaryczna na temat osoby Jezusa Chrystusa.

Punkt docelowy:        Osobiste zaakceptowanie Jezusa Chrystusa i Jego Ewangelii.

Cel                            Zaproponować młodym orędzie Jezusa Chrystusa w celu ułatwienia osobowe-go przylgnięcia do Niego, które ukształtuje życie każdego z nich jako wierzącego.

Środki                       - na wszelki możliwy sposób próbujemydotrzeć do młodzieży

- należycie docenić chwile spotkania, aby być razem z młodzieżą wspierając ją i nawzajem sobie towarzysząc.

- orędzie ewangeliczne przedstawiamy w sposób atrakcyjny, pociągający i zmuszający do pytań

- poddajemy krytyce "slogany" na temat Ewangelii i chrześcijańskich wartości

- sprzyjamy powstawaniu głębokich więzów, poczucia bliskości i przynależności (doświadczenie wspólnoty)

- zapewniamy obecność animatora, aby towarzyszył w początkowym procesie tworzenia się grupy.

DRUGI ETAP: POGŁĘBIENIE

Punkt wyjścia             Osobiste zaakceptowanie Osoby Jezusa Chrystusa i Jego Ewangelii.

Punkt docelowy         Zdecydowanie się na pójście za Chrystusem i na budowanie Królestwa Bożego w świecie.

Cel                            Zaproponować młodym drogę bycia uczniem, która ich otworzy na proces osobistego rozpoznawania i pomoże im w ukształtowaniu nowych postaw. A wszystko to, po to, aby każdy z nich ustalił swój życiowy plan i starał się skutecznie go realizować.

Środki                       - pogłębiamy, poprzez przynależność do grupy, sens wspólnoty i wymagania dojrzałego i rzeczywistego zaangażowania się

- wspomagamy drogę formacji ciągłej, aby młodzi dokonali i realizowali w sposób jasny ich wybory

- popieramy integrację pomiędzy "wiarą" a "życiem"

- pomagamy w uświadomieniu sobie konieczności osobistego zaangażowania w osiąganiu dojrzałości i realizacji Życiowego Powołania

- na poziomie osobistym i wspólnotowym budzimy krytyczną świadomość odnośnie problemów społecznych oraz duszpasterską wrażliwość na wszelkie formy ubóstwa i marginalizacji

- towarzyszymy wzrostowi w wierze i życiu duchowym, pomagając w nawiązaniu "przyjacielskiej relacji z Bogiem" (modlitwa prywatna i wspólnotowa, modlitewna lektura Słowa Bożego, sprawowanie Sakramentów)

- zapraszamy młodzież do refleksji nad sposobem realizowania swojego życia, mając na uwadze różne typy powołań istniejących w Kościele

- przedstawiamy charyzmat i duchowość Redemptorystów jako jeden ze sposobów obecności w Kościele.

TRZECI ETAP: POSŁANIE

Punkt wyjścia             Decyzja pójścia za Chrystusem i budowania Jego Królestwa

Punkt docelowy         Wcielenie tego życiowego planu młody człowiek realizuje jako "dojrzały chrześcijanin" (życie świeckie / życie konsekrowane / kapłaństwo) w Kościele i w społeczności.

Cel                            Odkryć "miejsce" i "sposób" realizacji pójścia za Chrystusem, jako projekt powołaniowy, przez popieranie odnowy w Kościele i społeczności.

Środki                       - przyjmujemy styl życia na wzór Błogosławieństw w celu przeżywania go jako wspaniałomyślny dar miłości i służby innym

- przygotowujemy misyjne zaangażowanie przekształcające osobistą i społeczną rzeczywistość

- weryfikujemy przebytą drogę i odnawiamy kroki ludzkiej i chrześcijańskiej dojrzałości w łonie wspólnoty w duchu rozeznawania i nieustannego nawracania się

- duchowo towarzyszymy młodzieży w jej wyborze stylu życia, czy to zaangażowanego świeckiego w Kościele, czy też życia konsekrowanego

- zaangażowanie się w rodzinę Redemptorystowską należy przedstawić jako jeden z możliwych stylów życia. I jako specyficzne w kierunku redemptorystowskiego powołania.

35.       Mając na uwadze te etapy, każdy z animatorów powinien posiadać zawsze klarownie sprecyzowane treść, które prezentuje i adekwatną metodologię ich realizacji. Zawsze i jedynie tytułem przykładu praca wprowadzająca powinna opierać się na kreatywności, wynajdując sposoby najbardziej dostosowane do miejscowych warunków: proponując młodzieży okresowe spotykanie modlitewne, refleksyjne, czy też z okazji jakiegoś święta; spotykając się z młodzieżą w miejscach, gdzie ona się gromadzi i przybliżając ją do siebie poprzez inną młodzież, która już jest w naszych grupach; organizując różne akcje dobrowolnego zaangażowania się (wolontariaty); posługując się środkami i językiem, które są bliskie światu młodych (muzyka, śpiew, środki wizualne, opowieści, informatyka, itp.); starając się wejść w różne środowiska młodzieżowe, jak np. do szkoły, itd. .... Zarazem – by przejść na płaszczyznę bardziej powołaniową – nasze głoszenie musi przybrać charakter zwyczajnego duszpasterstwa (katecheza, liturgia, życie w grupach, itp.), aby przypominać wszystkim, że "życie jest powołaniem" i organizować modlitwy o powołania; równocześnie można proponować spotkania, dni skupienia, grupy modlitewne, itd. w wymiarze bardziej powołaniowym. Przykłady powinny być kontynuowane także dla innych etapów i wyżej wspomnianych tematów. Są to przykłady, które animatorzy już znają i nad którymi nie będziemy się już dłużej zatrzymywać sądząc, że dużo zależy od sytuacji w jakich się znajdzie każdy, kto podejmuje pracę duszpasterską.

NAGLĄCA POTRZEBA PROJEKTU

36.       Chcemy zwrócić uwagę na ważność ogólnego projektu dla (Wice)Prowincji odnośnie Młodzieżowo-Powołaniowego Duszpasterstwa Redemptorystów, który by konkretyzował działania w skali rocznej. Oprócz tego ważnym jest, żeby projekt ten był wypracowany dla grupy. Ten jednak, który musi zaczynać w pojedynkę może i powinien mieć swój projekt. Tam, gdzie nie ma możliwości prowadzenia pracy duszpasterskiej z młodzieżą wewnątrz jednej (Wice)Prowincji, zachęcamy do współpracy z (Wice)Prowincjami sąsiednimi.

37.       Każda (Wice)Prowincja przy opracowaniu swojego projektu Młodzieżowo-Powołaniowego Duszpasterstwa Redemptorystów powinna wziąć pod uwagę to, że rzeczywistość duszpasterska zubaża się, kiedy się ktoś zamyka w sobie i przeciwnie ubogaca się przez wymianę doświadczeń i współpracę z innymi. Tak więc, w chwili wypracowywania projektu powinno się mieć na uwadze trzy poziomy uczestnictwa:

Lokalny                          W każdej wspólnocie Redemptorystów powinna istnieć możliwość spotykania się grup młodzieży, która jest wcielona do jakiejś wspólnoty chrześcijańskiej lub Kościoła Lokalnego.

Prowincjalny                   Grupy młodzieżowe powinny się kontaktować, i w miarę możliwości, wymieniać swoje doświadczenia z grupami innych (Wice)Prowincji Zgromadzenia zdobyte w ramach projektu ogólnego czy pracy w grupach.

Między-Prowincjalny       Celem ubogacenia młodzieży i ich animatorów każda (Wice)Prowincja będzie także dzielić doświadczenia z innymi (Wice)Prowincja, Regionu czy pod-Regionu.

38.       Dla lepszego sformułowania projektu, dobrze będzie odpowiedzieć sobie wyczerpująco na niektóre pytania: jak przedstawia się sytuacja ludzi młodych w danej (Wice)Prowincji, w danym kraju? Jakie są ich najgłębsze potrzeby w zakresie ewangelizacji i planów życiowych? Jaki typ wierzącego mamy na myśli? Pytania te dobrze jest mieć na uwadze uwzględniając projekt lub dokumenty odnośnie Duszpasterstwa Młodzieżowego i Powołaniowego kraju, w którym Prowincja pracuje, jak również nasze Konstytucje i Statuty, ponadto temat sześciolecia, jak też postulaty Kapituły Generalnej dla całego Zgromadzenia.

39.       Inna seria pytań może być pomocna dla bardziej praktycznej części projektu: na jaką współpracę możemy liczyć ze strony współbraci czy samej młodzieży? Jaki rodzaj ewangelizacji możemy realizować w zakresie wspólnoty lokalnej i "ekipy" centralnej? Jakie "mocne okresy" możemy zaproponować młodzieży w ciągu roku? Co można zrobić, aby zapewnić coraz szersze uczestnictwo w pracy grupy?

40.       Odpowiedź na te pytania powinna być uwzględniona w projekcie. Nie jest to jakaś grupa inicjatyw nie spójnych ze sobą, celów samych w sobie i być może przeznaczonych na to, by nie ciążyć. Wychodząc z tego, co się ma (choćby w ograniczonym zakresie), jest rzeczą ważną szukanie logiki i ciągłości pomiędzy zaprogramowanymi "mocnymi czasami" (nawet gdy nie są one liczne) i równocześnie pewnego stopniowania, przewidując z roku na rok robienie kolejnych kroków na tej samej drodze. W tym sensie jest rzeczą roztropną przewidzieć programowanie, weryfikację oraz zakończenie każdego roku duszpasterskiej działalności.

41.       Na zakończenie tej części naszego dokumentu poświęconej "projektowi", wydaje się nam czymś właściwym wskazać na pewne modele, z którymi każdy animator może się spotkać w swojej pracy. Zacznijmy od animatora "bogatego", to znaczy takiego, który korzysta z dobrej współpracy współbraci i dostatecznego poparcia ze strony Zarządu (Wice)Prowincji. Na czym powinny polegać jego działania? Chcemy wskazać tylko na pewne sprawy, odnoszące się – raz jeszcze to powtarzamy – do animatora (lub jego ekipy), które mogą wejść do jednorodnego projektu. Jedną z jego trosk mogłaby być formacja animatorów: dlatego w ciągu roku powinien zorganizować kursy szkoleniowe dla swoich współpracowników Redemptorystów czy świeckich, zapraszając do współpracy specjalistów, lub też przynajmniej okresowo osobiście odwiedzać niektóre wspólnoty i/czy współbraci zaangażowanych w sprawę, aby zaprezentować projekt. Może też przewidywać systematyczne odwiedzanie grup, aby ich animować i rozwiązywać ewentualne konflikty. Może też postarać się o wydawanie biuletynu informacyjnego. Może organizować spotkania młodzieży w ciągu roku dla różnych "etapów" formacji.

42.       Co może natomiast zrobić animator "ubogi", to znaczy taki, który zdany jest tylko na samego siebie, na swoją dobrą wolę – przynajmniej w fazie początkowej? Jeżeli przedstawiamy jakieś przykłady to nie dlatego, żeby dokonywać podziału pomiędzy animatorem "bogatym" a "ubogim" (pragniemy zaznaczyć, że również "ubogie" środki mogą i powinny być uwzględnione w bardziej ambitnym projekcie). Pragniemy natomiast jasno uświadomić, że żaden animator nie powinien i nie może czuć się zwolniony z pracy w Młodzieżowo-Powołaniowym Duszpasterstwie Redemptorystów, nawet ten, który uważa, że nie ma wystarczających środków do dyspozycji. Na przykład można rozpocząć pracę chociażby z niewielką grupą młodzieży przy wspólnocie do której się należy. Można zachęcić wspólnotę do modlenia się z młodzieżą, czy też w intencji powołań. Zawsze rozpoczynając od swojej wspólnoty, można wykorzystać mocniejsze okresy w roku, takie jak tydzień powołaniowy (dobrze by było organizować go w połączeniu z Międzynarodowym Dniem Modlitw o Powołania) albo Światowy Dzień Młodzieży. Można się też włączyć w akcję Kościoła Lokalnego z młodzieżą i dla młodzieży. Można również uczestniczyć w misji ludowej angażując przy tym w sposób szczególny młodzież dla głoszenia "Ewangelii powołania". Można się zatroszczyć o rozpowszechnianie publikacji z innych Prowincji czy Zarządu Generalnego, traktujących o Młodzieżowo-Powołaniowym Duszpasterstwie Redemptorystów. Animator "ubogi", pomimo wszystko, powinien starać się o osobistą formację i informować innych współbraci (Wice)Prowincji o inicjatywach o charakterze ogólnym. Przy tym jest bardzo ważnym, żeby także "ubogi" animator, ten który dysponuje skromnymi tylko środkami, marzył jednak o dobrze zorganizowanym Młodzieżowo-Powołaniowym Duszpasterstwie Redemptorystów i żeby ze wszystkich swoich sił dążył do zrealizowania tego marzenia.

CZĘŚĆ TRZECIA

DOŚWIADCZENIE OSTATNICH LAT

JAK TO WYGLĄDA W PRAKTYCE

43.       Zanim dokonamy podsumowania, chcielibyśmy przytoczyć jeszcze niektóre z doświadczeń, które w ostatnich latach okazały się bardziej znaczące – i w wielu wypadkach skuteczne – w zakresie Młodzieżowo-Powołaniowego Duszpasterstwa Redemptorystów. Być może, że powtórzymy coś, o czym już była mowa, lecz w tym miejscu chcemy położyć nacisk na opisanie – chociaż bardzo krótko – metody i treści różnych inicjatyw. Wskazując je mamy nadzieję, że dostarczymy animatorom innych jeszcze elementów, które mogą być znaleźć miejsce w ich projekcie. [10]

44.       Współpraca na różnych poziomach

Zaangażowanie się Zgromadzenia w Młodzieżowo-Powołaniowe Duszpasterstwo Redemptorystów doprowadziło do współpracy pomiędzy współbraćmi. Nie wchodząc w szczegóły przypominamy, że współpraca ta jest rozwijana nie tylko na poziomie lokalnym, ale także (Wice)Prowincjalnym i Regionalnym. Uważamy za rzecz konieczną, rozwijać i ulepszać tę współpracę w przyszłości. Nasze zaangażowanie w duszpasterstwo zwyczajne na rzecz młodzieży nie powinno pomijać kontaktów z animatorami, wewnątrz tego samego Regionu i z Regionalnym Przedstawicielem Sekretariatu Generalnego Młodzieżowo-Powołaniowego Duszpasterstwa Redemptorystów. Chcemy dzielić się doświadczeniami i pomocami (teksty modlitw, programy spotkań i pracy), popierać spotkania Regionalne i w Regionie zachęcać jeden drugiego do zaangażowania się, które – raz jeszcze to powtarzamy – dotyczy życia i dlatego jest sprawą "wszystkich".

45.   W ramach (Wice)Prowincji

45a   Grupy młodzieżowe. Tworzy się je w parafii lub przy wspólnocie Redemptorystów, pod kierownictwem jednego ze współbraci. Mogą spotykać się raz w tygodniu na modlitwie i wymianie doświadczeń. Mogą także, bardzo konkretnie, przyczyniać się do ożywienia życia chrześcijańskiej wspólnoty.

Grupa "organizująca młodzież". Chodzi tu o zgrupowanie młodzieży i świeckich danej (Wice)Prowincji Redemptorystów, zaangażowanych w Duszpasterstwo Młodzieżowe i Powołaniowe. Grupa taka zbiera się każdego roku w celu zaplanowania różnych akcji młodzieżowych i powołaniowych, które podejmuje się w (Wice)Prowincji, przede wszystkim jednak celem nawiązania kontaktów pomiędzy różnymi domami.

Grupa animująca liturgię. W niektórych miejscach pielgrzymkowych każdego roku tworzy się młodzieżową grupę służącą pomocą Redemptorystom w przyjmowaniu pielgrzymów. Ci Młodzi ludzie prowadzą np. Drogę Krzyżową, przewodzą godzinom adoracji, organizują występy o tematyce religijnej, a w mocnych okresach roku liturgicznego w sposób dynamiczny i nowoczesny ożywia liturgię.

Spotkania (Wice)Prowincjalne. Przewiduje się dwa lub trzy spotkania (dwu lub trzydniowe) w ciągu roku. Zaprasza się wtedy młodzież do uczestnictwa w "pracy" powołaniowej czy duchowej z Redemptorystami. Normalnie, każde z tych spotkań ma swój temat i jest prowadzone w klimacie modlitwy oraz świętowania. W niektórych (Wice)Prowincjach spotkania te nazywają się "Dialogiem" i trwają od 4 do 5 dni.

Tydzień młodzieżowy. Tydzień ten jest organizowany, aby zrealizować z młodzieżą, w sposób skoordynowany, różnego rodzaju etapy formacji według zainteresowań młodzieżowego środowiska: społeczne – kulturalne – religijne – rekreacyjne – sportowe.

Festiwal pieśni. Chodzi o propozycję, która by popierała jakieś wspólne działanie przy współudziale młodzieży w oparciu o to, co jest bliskie jej zainteresowaniom, jak np. muzyka: można to zorganizować z okazji świąt Wielkiej Nocy, Bożego Narodzenia czy innej okazji budzącej powszechne zainteresowanie w jakimś Kościele Lokalnym.

45b   Uczestnictwo w misjach ludowych. Przy współpracy z niektórymi młodymi, animator uczestniczy w misji, organizując spotkania i modlitwę celem zbliżenia młodych ludzi w parafii, w której odbywa się misja.

Grupy "młodzieży misyjnej". Grupy te złożone z Redemptorystów i młodych ludzi głoszą młodzieży w sposób dynamiczny Dobrą Nowinę o Chrystusie: na ulicy, w szkołach, w parkach. Celem ożywienia przepowiadania, grupy te posługują się świadectwem, muzyką, śpiewem, mimiką, skeczami, video, itd.

Dłuższy pobyt misyjny "młodych". Grupa Redemptorystów i młodych-dorosłych misjonarzy osiedla się w jakiejś diecezji na rok. W powierzonych sobie parafiach (od 5 do 10), mają za zadanie formować świeckich, którzy w przyszłości będą liderami grup młodzieżowych. Niektóre ekipy misyjne w ten sam sposób przygotowują dorosłych na katechetów, którzy będą przygotowywać młodzież do sakramentów.

Projekty misji zagranicznych. Niektórzy młodzi wspomagani przez Redemptorystów przez szereg tygodni pracują w jakimś kraju, gdzie Redemptoryści mają misje.

45c   Projekty pomocy ludziom wyrzuconym poza nawias społeczeństwa. W ciągu lata grupa Redemptorystów gromadzi około 15 młodych ludzi w jednym ze swoich domów, aby mogli dobrowolnie przez jakiś czas poświęcić się pracy na korzyść ludzi wyrzuconych poza nawias społeczeństwa (remonty mieszkań, prowadzenie schronisk dla bezdomnych, pomoc chorym na AIDS, inwalidom, itd.). Młodzież prowadząc życie we wspólnocie otrzymuje równocześnie Redemptorystowską formację.

Posługa na rzecz młodzieży dorosłej zagrożonej. Posługa ta realizowana na rzecz młodych ludzi dorosłych, którzy popełnili przestępstwo lub są bliscy jego popełnienia, sprowadza się do tego, żeby im pomóc w podjęciu decyzji opierając się na wartościach ludzkich i duchowych, zwłaszcza na ich spontanicznej reakcji. W tym celu, Redemptoryści i dorosła młodzież proponuje rekolekcje na temat: "jak brać w swoje ręce własne życie i nim kierować".

45d   Rekolekcje dla młodzieży dorosłej. Rekolekcje te prowadzone przez Redemptorystów i świeckich mają na celu pomoc młodzieży dorosłej w jakiejś parafii we wzroście duchowym i emocjonalnym. Przy pomocy następujących środków: konferencje, wymiana zdań i doświadczeń, modlitwa oraz sprawowanie sakramentów.

Dom gościnny dla młodzieży dorosłej. Chodzi o wspólnotę składającą się z Redemptorystów i młodzieży dorosłej, którzy żyją wspólnie i podejmują różnego rodzaju działania na rzecz chrześcijańskiego wychowania ludzi z marginesu w jakiejś dzielnicy.

Wspólnota młodzieżowo-redemptorystowska. Jest to doświadczenie na bardziej zaawansowanym poziomie w stosunku do utworzonych grup młodzieżowych i okazuje się skuteczne w perspektywie zbiorowej misji, najlepiej gdy jest prowadzona dla młodzieży. Powinna ona posiadać statut zatwierdzony przez Zarząd (Wice)Prowincjalny.

Powołaniowe spotkania. Raz w miesiącu (albo częściej) od piątku wieczorem do niedzieli po południu zaprasza się chętną młodzież do refleksji nad wyborem swojej życiowej drogi i nad możliwością zostania Redemptorystą. W ramach normalnego życia wspólnoty stwarza się tej młodzieży możliwości modlitwy i rozmyślania, rozpoznawania i udziału w pracy w braterskim spotkaniu i rekreacji.

Dzień modlitw o powołania do Redemptorystów. Wyznacza się jakiś dzień – w miarę możliwości ten sam dla całej (Wice)Prowincji - w którym współbracia (najlepiej nowicjusze lub klerycy) zapraszają i prowadzą modlitwy o powołania do Redemptorystów. Można też coś wyświetlić, przedstawić, itp.

45f   Zeszyty alfonsjańskie. Te "zeszyty o duchowości" mają pomóc młodzieży przybliżyć się do Jezusa Chrystusa i żyć Nim przez stopniowe poznawanie św. Alfonsa, jego misyjnego dynamizmu, umiłowanie Matki Bożej i biednych. Zeszytów tych jest 12. Czasami jedno pismo św. Alfonsa zajmuje centralne miejsce na każdym spotkaniu.

Obecność w Internecie. Tam gdzie pozwala na to technologia komunikacyjna należy skorzystać z "sieci", zakładając (lub podłączając się) do web-site, w którym (Wice)Prowincja przedstawia życie i charyzmat Redemptorystów. Często, przez e-mail zawiązują się grupy dyskusyjne.

Łączność przez biuletyn. Cztery lub więcej razy w roku, animator wydaje biuletyn informacyjny na temat aktualnej i przewidywanej działalności w zakresie Duszpasterstwa młodzieżowego i powołaniowego. Należy go wysłać do wszystkich młodych, którzy są w kontakcie z (Wice)Prowincją i domowymi wspólnotami.

Folder Duszpasterstwa Młodzieżowo-Powołaniowego Redemptorystów. Na miarę materialnych możliwości należy przedstawić, choćby tylko w formie listu, lub małego dziełka, naszą działalność, charyzmat, styl naszego życia, formy naszego apostołowania oraz aktywność w zakresie Duszpasterstwa Młodzieżowo-Powołaniowego Redemptorystów. Ważną rzeczą jest rozpowszechnianie tego folderu.

Reklama powołaniowa. Przy pomocy specjalistów w zakresie reklam – uwzględniając ekonomiczne możliwości – organizujemy swego rodzaju kampanię powołaniową (informacje, broszury, ogłoszenia w prasie, itd.), celem przedstawienia młodzieży naszego charyzmatu w sposób dynamiczny, żywy i adekwatny, a przede wszystkim jednak, w celu obudzenia zainteresowania młodzieży, która pragnie iść drogą powołania.

Obecność w środkach społecznego przekazu. W odpowiedzi na zaproszenie niektórzy Redemptoryści są wezwani do realizowania swojego powołania w masmediach: radio, prasa i telewizja. Transmisje te pozwalają ukazać w szerszym świetle nasze Zgromadzenie i przybliżyć ludziom rzeczywistość życia zakonnego w Regionach, gdzie brakuje powołań.

46.     W ramach Regionu

Spotkania młodzieżowe. Okazuje się, że bardzo ważne są międzynarodowe spotkania młodzieży objętej naszym Duszpasterstwem. Ich częstotliwość należy dostosować do możliwości Regionu (co trzy lub cztery lata). Czas trwania od trzech do pięciu dni. Każde spotkanie ma swój temat i faworyzuje pracę w grupach, spotkania robocze, momenty świętowania i modlitwy.

Spotkania animatorów. Wzajemna łączność odpowiedzialnych w ramach Regionu jest ważna dla wymiany doświadczeń, dla zapewnienia pewnej formacji, dla pojawienia się nowych idei, dla realizowania międzyprowincjalnych projektów (np. reklamy), dla oceny i przygotowania spotkań międzynarodowych i regionalnych młodzieży oraz zapewnienia ciągłości w duszpasterstwie młodzieżowym.

Spotkania w Regionie. W niektórych przypadkach, spowodowanych rozległością Regionu, lub zróżnicowaniem językowym, lepiej jest organizować spotkania w ramach pod-Regionu.

DODATEK

Teksty, które każdy animator powinien znać

Dla rozwinięcia i pogłębienia naszych wytycznych podajemy kilka dokumentów i opracowań, które każdy animator powinien znać.

A.   TEKSTY PODSTAWOWE

·  Przemówienia Ojca Świętego na Światowych Dniach Młodzieży, stanowią źródło inspiracji dla młodzieży i ich animatorów.

·  To samo można powiedzieć o przemówieniach papieskich z okazji Światowego Dnia modlitwy o powołania.

B.   DLA RÓŻNYCH REGIONÓW

1.  Dla Regionu Europy

·  Nowe Powołania dla Nowej Europy, Dokument końcowy Kongresu na temat Powołań do Kapłaństwa i do życia konsekrowanego w Europie, 1998

·  CENCINI A., Powołania, od nostalgii do proroctwa, Bologna, EDB 1989.

2.  Dla Regionu Azji

·  Dokumenty Federacji azjatyckich Konferencji Biskupów (FABC).

·  Dokumenty Komisji Młodzieżowej Konferencji Biskupów Katolickich w Indiach (CBCI).

·  W Indiach, Grupa Młodzieżowej Animacji wydaje rocznik na temat Duszpasterstwa Młodzieżowego. Dotąd wyszło 5 pozycji mówiących na temat prowadzenia grup, itp.

3.  Dla Regionu Afryki

·  Le Regardant (Rédemptorist), Kwartalnik wydawany przez Wiceprowincję Burkina-Niger.

4.  Dla Regionu Ameryki Północnej

a)  Pozycje na temat duszpasterstwa powołaniowego

·  Duszpasterstwo powołaniowe: straże nocne. Wydawane przez Stowarzyszenie odpowiedzialnych w diecezji za duszpasterstwo powołaniowe w Kanadzie francuskiej, Montréal, 1998.

·  KELLY NEMECK F. – COOMBS M. T., Called by God. Minnesota, USA, 1992.

·  KELLY NEMECK F. – COMMBS M.T., Discerning vocations to marriage, celibacy and singlehood, Minnesota, USA, 1994.

·  PABLE M., Seigneur que veux-tu que je fasse (tłumaczone z angielskiego: A religious Vocation: is it for me?), Quebec, Canada, 1998.

b)  Pozycje dla duszpasterstwa młodzieży dorosłej

·  Sons and daughters of the light. – A pastoral plan for ministry with young adults. List pasterski Biskupów Katolickich Stanów Zjednoczonych, 1996. Wydany przez United States Catholic Conference. (USCC Inc), 3211 Fourth Street NE, Washington DC, 20017-1194, Tel 202-541-3040.

·  WEBER J., Becoming a young adult responsive Church. 1994. Wydane przez The Center of the Ministry development, P.O. Box 699, Naugatuck, Connecticut, Tel.: (203) 723-1622.

·  AA.VV., Connecting young adults with the Word (Pomoce liturgiczne i homiletyczne), 1999. Wydane przez Centrum rozwoju misji, P. O. Box 699, Naugatuck, Connecticut, Tel.: (203) 723-1622.

·  AA.VV., Sharing God`s work through the year (Przewodnik dla małych grup młodzieży dorosłej), 1999, Wydany przez Centrum rozwoju misji, P. O. Box 699, Naugatuck, Connecticut, Tel.: (203) 723-1622.

·  Young adult works (pięć tomów), 1998, Wydane przez The Center of Ministry development, P.O. Box 699, Naugatuck, Connecticut.

5.  Dla Regionu Ameryki Południowej

·  CELAM (Dział Młodzieżowy), Elementos para un Directorio de Pastoral Juvenil Orgánica, Santa Fe de Bogotá-Colombia, 1982.

·  CELAM (Dział Młodzieżowy), Civilización del Amor: tarea y esperanza (Orientaciones para una Pastoral Juvenil Latinoamericana), Santa Fe de Bogotá-Colombia, 1995.

(Językiem oryginalnym dokumentu jest język włoski.)

INDEKS

Wprowadzenie

Powód ustalenia wytycznych (nn. 1-4)

Do kogo się zwracamy (nn. 5-9)

Część Pierwsza. NASZE PUNKTY ODNIESIENIA    

Niektóre zasady teologiczno-pastoralne (nn. 10-17)

Co rozumiemy przez Młodzieżowo-Powołaniowe Duszpasterstwo Redemptorystów (nn. 18-30)

Część druga. WCIELIĆ IDEE W RZECZYWISTOŚĆ (n. 31)

Roztropność i cierpliwość (nn. 32-33)

Propozycje pewnych działań (nn. 34-35)

Etap pierwszy: Wprowadzenie

Drugi etap: Pogłębienie

Trzeci etap: Posłanie

Nagląca potrzeba projektu (nn. 36-42)

Część trzecia. DOŚWIADCZENIE OSTATNICH LAT

Jak to wygląda w praktyce (nn. 43-44)

W ramach (Wice)Prowincji (n. 45)

W ramach Regionu (n. 46)

Dodatek. TEKSTY, KTÓRE KAŻDY ANIMATOR POWINIEN ZNAĆ

NOTATNIK