Do Członków Zgromadzenia
Najświętszego Odkupiciela

Rzym, 17 wreśnia 2007
Prot. N° 0000 186/2007

Drodzy Współbracia:

Łaska Wam i pokój od Boga Ojca i Pana Jezusa Chrystusa, od którego otrzymaliśmy łaskę i urząd apostolski (Rz 1,5).

Zarząd Generalny pragnie zaprosić wszystkich członków Zgromadzenia do włączenia się w refleksję nad apostolskim życiem Redemptorystów. Pierwsza konstytucja przypomina nam, że jest to  życie, które łączy równocześnie życie szczególnie Bogu oddane i misyjne dzieło. Zapraszamy wszystkich Redemptorystów, aby podjęli wysiłek refleksji właśnie nad tym pierwszym członem sformułowania, to jest nad owym życiem szczególnie oddanym Bogu, które rozpoczyna się wraz ze złożeniem zakonnej profesji; ta zaś jest czynem decydującym o całym życiu misjonarskim redemptorystów (Konst. 54).

Sądzimy, że odpowiednim czasem na podjęcie rocznej refleksji jest dzień 9 listopada 2007, w którym przypada 275 rocznica założenia Zgromadzenia. W tym dniu będziemy wszyscy dziękować Bogu za dar naszego charyzmatu w posługiwaniu Kościołowi i światu. Przypomnimy sobie również słowa św. Alfonsa, w których podkreślał on, iż owa Boża inspiracja, by głosić Ewangelię najbardziej ubogim, ma dokonywać się poprzez wspólnotę, której członkowie są umacniani poprzez śluby ubóstwa, czystości i posłuszeństwa oraz poprzez ślub i przysięgę wytrwałości. W tym roku, wraz z obchodami rocznicy założenia Zgromadzenia, rozpoczynamy czas intensywnej refleksji nad naszym oddaniem się (konsekracją) apostolskiemu życiu.

Dlaczego Zarząd Generalny zwraca się z tą propozycją do całego Zgromadzenia? XXIII Kapituła Generalna zaprosiła wszystkich Redemptorystów ku „przemyśleniu na nowo konsekwencji wypływających z «czynu decydującego o całym życiu misjonarskim Redemptorystów», to znaczy naszej profesji zakonnej” (Przesłanie  4). Kapituła Generalna wezwała również Zgromadzenie „aby, idąc za głosem XXII Kapituły Generalnej, uznać potrzebę «odnowy naszego sposobu przeżywania rad ewangelicznych w świetle naszej wspólnoty i misji», jak to polecają nasze Konstytucje i Statuty” (Orientacje 9). Widzimy przez to jasno, że kolejne Kapituły Generalne zapraszały Zgromadzenie właśnie do zaangażowania się w pogłębioną refleksję nad znaczeniem składanych przez nas ślubów i koniecznością składania świadectwa naszym życiem.

Co więcej, głębsza świadomość naszej konsekracji jest absolutnie konieczna, aby prace nad re-strukturyzacją Zgromadzenia zostały przeprowadzone pomyślnie. Podczas sześciu regionalnych spotkań, które miały miejsce w ostatnim roku, wyżsi przełożeni powszechnie zaakceptowali propozycje przedłożone przez Komisję ds. Restrukturyzacji, które mają kierować całym procesem restrukturyzacyjnym. Jak już pewnie wiecie, druga propozycja, łącząca refleksję nad naszą tożsamością wraz z koniecznością pracy nad restrukturyzacją, stwierdza dość kategorycznie: „Restrukturyzacja ukierunkowana na misje powinna obudzić świadomość naszej tożsamości, zmienić naszą mentalność w relacji do naszego powołania i naszej dyspozycyjności – w przeciwnym razie wszystko spełźnie na niczym” (Prace w toku, 2006, s. 5).

Dodam, że ten rok refleksji połączy nas jeszcze bardziej z całym Kościołem, który poszukuje nowego zrozumienia sposobu, w jakim osoby zakonne powinny przeżywać swą konsekrację dzisiaj. Kongregacja ds. Instytutów Życia Konsekrowanego oraz Stowarzyszeń Życia Apostolskiego postawiła sobie pytanie: „jakie miejsce zajmą tradycyjne formy życia zakonnego w [trzecim millenium]?”

 (Rozpocząć na nowo od Chrystusa: Odnowa życia konsekrowanego w trzecim millenium [14 czerwca 2002], 12). Przełożeni instytutów męskich i żeńskich, w bezprecedensowym duchu jedności, spotkali się w 2004 roku, aby rozważyć przyszłość życia zakonnego i ostatecznie określili ją słowami: „pasja dla Chrystusa, pasja dla ludzkości”. Refleksja ta, zainicjowana na tym kongresie, jest dalej kontynuowana w większości rodzin zakonnych na całym świecie. Podczas odwiedzania prowincji i wice-prowincji, członkowie Zarządu Generalnego dochodzą do przeświadczenia, iż nasze Zgromadzenie powinno w sposób zorganizowany włączyć się w ten proces. Toteż ów rok refleksji powinien ostatecznie posłużyć jako czas wartościowego przygotowania do XXIV Kapituły Generalnej, poprzez pomoc w lepszym zrozumieniu tego, kim jesteśmy i co mamy czynić, aby być wiernymi naszemu powołaniu. Zarząd Generalny oraz Komisja Przygotowawcza będą oczekiwać na konkretne propozycje z prowincji i wice-prowincji, widząc w nich owoce tego szczególnego roku.

Podczas tego roku Zarząd Generalny przedstawi prowincjom i wice-prowincjom odpowiednie materiały oraz nową komunikandę, wraz z materiałami pomocniczymi wypracowanymi przez Generalny Sekretariat ds. Redemptorystowskiej Duchowości oraz przez Biuro informacyjne. Do chwili obecnej, Wasza Jednostka powinna otrzymać trzecią część materiałów pomocniczych z serii Charyzmat 2000,  zatytułowaną Charyzmat 3: Wspólnota Apostolska poświęcona Chrystusowi Odkupicielowi. Te materiały mogą być używane we wspólnotach lokalnych dla pobudzenia refleksji nad tematami związanymi z trzecim rozdziałem naszych Konstytucji i Statutów.

Zarząd Generalny nadaje tej rocznej refleksji wymiar priorytetowy, jednakże pomyślne jej przeprowadzenie zależeć będzie od skutecznego zrealizowania tego zamysłu na poziomie prowincji i wice-prowincji. Mamy nadzieje, że wyżsi przełożeni wraz z ich radami przyjmą to zaproszenie i pomogą wspólnotom lokalnym w przeprowadzeniu analizy nad znaczeniem naszej zakonnej profesji dzisiaj. Sugeruje się zorganizowanie spotkań na poziomie między-prowincjalnym lub regionalnym i skupienie się nad tematem konsekrowanego życia Redemptorystów, włączając w to sprawę powołań na Braci Redemptorystów; jak również organizowanie dni modlitwy z innymi osobami zakonnymi, świeckimi i ludźmi młodymi. Ponadto, proponujemy zorganizowanie warsztatów nad tematyką naszych zakonnych ślubów w danym kontekście kulturowym. Jak również, podczas rekolekcji prowincjalnych i miesięcznych dni skupienia, cennym może się okazać przeprowadzenie refleksji nad ważnymi aspektami naszej konsekracji, a w szczególności podjęcie rozważań nad teologią naszych Konstytucji i Statutów, wraz z zastosowaniem środków społecznej komunikacji w celu pogłębienia dowartościowania życia konsekrowanego w Kościele i świecie.

Czy podjęcie refleksji nad profesją zakonną okaże się jakimś dramatycznym początkiem odejścia od tematu obecnego sexennium: Oddać nasze życie na rzecz Obfitego Odkupienia? Nic podobnego, gdyż bezmierna miłość Boga, jaka została rozlana w Jezusie Chrystusie, stanowi początek każdej naszej odpowiedzi. Razem ze świętym Pawłem staramy się mówić: „Choć nadal prowadzę życie w ciele, jednak obecne życie moje jest życiem wiary w Syna Bożego, który umiłował mnie i samego siebie wydał za mnie” (Gal 2, 20). Jedynie świadomość, iż jesteśmy nieskończenie umiłowani, pomoże nam w pokonaniu każdej trudności, czy to osobistej czy też instytucjonalnej. Bezmierna miłość Boga przynagla nas, abyśmy okazali się hojnymi w naszej odpowiedzi, poprzez uczynienie z siebie całkowitego daru, jak to wyrażamy w ślubach ubóstwa, czystości i posłuszeństwa.

Niech ta roczna refleksja w Zgromadzeniu pozwoli nam wiernie przeżywać nasze powołanie.

W duchu braterstwa

Joseph W. Tobin, C.Ss.R.
Przełożony Generalny