Do Członków Zgromadzenia
Najświętszego Odkupiciela

Rzym, 4 maja 2007
Prot. N° 0000 100/2007

Drodzy Współbracia,

Niech będzie błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa. On w swoim wielkim miłosierdziu przez powstanie z martwych Jezusa Chrystusa na nowo zrodził nas do żywej nadziei: do dziedzictwa niezniszczalnego i niepokalanego, i niewiędnącego, które jest zachowane dla was w niebie. Wy, bowiem jesteście przez wiarę strzeżeni mocą Bożą dla zbawienia, gotowego objawić się w czasie ostatecznym (1P 1, 3-5).

Z wielką radością piszę ten list, w całej pełni Wielkanocnego czasu, w którym kontemplujemy obfitość życia udzielonego nam przez Boga w paschalnym misterium Jezusa. Te dni przynoszą z sobą również drastyczne zmiany w przyrodzie: na półkuli północnej witamy wiosnę, podczas gdy na południu pojawia się jesień. Rytm liturgii, tak jak świat natury, przypomina nam o przemijaniu czasu.

Wkroczyliśmy w drugą połowę obecnego sześciolecia nie doświadczając przy tym żadnego dramatycznego wydarzenia w życiu Zgromadzenia. Przekroczenie tego swoistego rodzaju milowego kamienia nie zostało jednak niezauważone. W połowie okresu sześciolecia pragniemy przyglądnąć się życiu Zgromadzenia. W roku 2006 odbyło się sześć spotkań regionalnych, podczas których dokonano analizy stanu Zgromadzenia w świetle programu nakreślonego przez XXIII Kapitułę Generalną. Spotkania te, które objęły wyższych przełożonych Zgromadzenia, członków Zarządu Generalnego, świeckich misjonarzy oraz inne grupy, pozostaną niezapomnianym doświadczeniem ducha braterstwa, jak również zostaną zapisane jako okazja do pokornego i szczerego rozeznania znaków miejsca i czasu.

Ufam, iż przełożeni poinformowali już współbraci w swoich jednostkach o przebiegu i wynikach spotkań regionalnych. W tym liście pragnę podzielić się pewnymi przemyśleniami związanymi z czterema zagadnieniami poruszonymi podczas każdego z sześciu spotkań regionalnych: restrukturyzacja, życie konsekrowane, Afryka i XXIV Kapituła Generalna. Te same tematy pojawiały się regularnie podczas obrad Zarządu Generalnego, będę więc w stanie podzielić się z Wami nowościami związanymi z powyższymi zagadnieniami.

Restrukturyzacja Zgromadzenia

Z pewnością pamiętacie, że XXIII Kapituła Generalna poświęciła wiele czasu na dyskusję związaną z restrukturyzacją Zgromadzenia. Kapituła zadecydowała, że spotkania w połowie sześciolecia powinny być czasem poświęconym na „wszechstronną prezentację odnoszącą się do tematu restrukturyzacji …. zawierając w sobie kwestię przedstawicielstwa na XXIV Kapitule Generalnej” (Orientacje,11, 3). Odpowiedzialność za ową prezentację została powierzona Komisji do spraw restrukturyzacji.

Do tej chwili wyżej wymieniona Komisja przygotowała sprawozdanie opatrzone tytułem Restrukturyzacja: Prace w toku jak również propozycje związane z przedstawicielstwem na Kapitule Generalnej; niestety list z propozycjami nie został przesłany na czas i tym samym nie mógł być wzięty pod uwagę podczas pierwszego spotkania regionalnego (Ameryka Północna), które miało miejsce w styczniu 2006. Jednak sprawozdanie o restrukturyzacji zostało przedyskutowane podczas wszystkich sześciu spotkań. Refleksje te zostały ubogacone obecnością przynajmniej jednego z członków Komisji na każdym z tych spotkań.

Komisja słusznie stwierdziła, iż dokument Prace w toku nie przedstawia „końcowych” rozwiązań, ale jest raczej szkicem pewnych przemyśleń i konkretnych propozycji związanych z restrukturyzacją. Dokument miał na celu pobudzenie dyskusji i refleksji, i sądzę, że cel ten został osiągnięty, przynajmniej w gronie wyższych przełożonych i pośród członków Zarządu Generalnego. Pozostaje natomiast ważnym i budzącym niepokój pytaniem, czy współbracia z poszczególnych jednostek zechcieli wziąć udział w tej dyskusji.

Na początku 2007 roku członkowie Komisji przeanalizowali opinie otrzymane podczas spotkań regionalnych, w celu przygotowania drugiego dokumentu. W czerwcu 2007 roku Komisja spotka się z Zarządem Generalnym, aby podzielić się wynikami swoich przemyśleń oraz by przedłożyć nowe propozycje, włączając w to również propozycje odnoszące się do restrukturyzacji Zarządu Generalnego.

Zarząd Generalny podjął także refleksję nad tym, co zostało przedstawione podczas zeszłorocznych spotkań regionalnych. Z jednej strony jesteśmy przekonani, że istnieje wielkie zainteresowanie kwestią restrukturyzacji oraz szerokie poparcie dla prac Komisji. W szczególny sposób docenia się pięć zasad podstawowych zasugerowanych jako linie wiodące procesu restrukturyzacji. (Prace w toku, 5-6). Mamy poczucie, iż (wice-)prowincje byłyby gotowe poświęcić część swojej autonomii, aby w lepszy sposób odpowiedzieć na wyzwania stawiane nam przez Kościół i świat. Zaproponowane przez Komisję nowe struktury takie jak federacja, konferencja i network, niosą w sobie obietnicę wyzwolenia we współbraciach nowego entuzjazmu na rzecz misji, jaka została nam powierzona. Poszczególne jednostki wznoszą się ponad wyłącznie prowincjalną mentalność i otwierają się na regionalne lub sub-regionalne priorytety. Wydaje się, że istnieje pragnienie, aby owa wzrastająca solidarność pomiędzy Redemptorystami, znalazła swe odbicie w składzie i przebiegu Kapituły Generalnej, poprzez wzmocnienie roli spotkań regionalnych.

Z drugiej strony można zaobserwować pewne niepokojące trendy. W kontakcie z prowincjami i wiceprowincjami, szczególnie podczas wizytacji generalnej, zauważono, iż debata na temat restrukturyzacji w dużym stopniu została zredukowana do grona przedstawicieli, którzy uczestniczyli w spotkaniach regionalnych. W wielu miejscach poważna liczba współbraci pozostaje, w odniesieniu do tej debaty, pasywna i niedoinformowana. Restrukturyzacja widziana jest bardziej w odcieniach negatywnych, jako swoistego rodzaju proces nakreślony by raczej zredukować i umniejszać, niż jako sposobność do odkrycia nowego życia. Wiele cennych fundacji zostało zamkniętych a wiele nowych inicjatyw nie zostało podjętych z powodu oporów ze strony prowincji, aby poprosić o pomoc inne jednostki. Wspólnoty międzynarodowe wzbudzają zainteresowanie pośród współbraci, ale wciąż brakuje odpowiednich poczynań związanych z ich przygotowaniem i odpowiednim rozmieszczeniem. W końcu, jeśli jest prawdą, że restrukturyzacja powinna służyć misji, to brak jasnej wizji odnoszącej się do naszej obecności w Kościele lub nieprawidłowe określenie adresatów naszej misji nieuchronnie osłabi lub całkowicie zniszczy wysiłki związane z szukaniem nowych struktur.

Pomimo jawiących się przeszkód, jestem osobiście przekonany, iż przełożeni Zgromadzenia postrzegają restrukturyzację jako konkretną okazję do wzrostu, oraz są zdecydowani kontynuować związaną z tym tematem debatę. Spotkanie Komisji do spraw Restrukturyzacji z Zarządem Generalnym, na początku czerwca, jest ważnym wydarzeniem w wytyczaniu drogi na drugą połowę sześciolecia. Polecam, aby wyżsi przełożeni poinformowali współbraci o przedsięwziętych pracach oraz zaprosili ich do współpracy w tym, będącym w toku, procesie podejmowania decyzji.

Życie Konsekrowane

Drugim tematem zaprezentowanym zarówno podczas spotkań regionalnych, jak i podczas nadzwyczajnego zebrania Zarządu Generalnego, jest zakonna konsekracja redemptorystów. Innymi słowy pytanie: jak rozumiemy kluczowy element naszego „apostolskiego życia” opisany w konstytucji 1 jako: życie szczególnie Bogu oddane? Podniosłem to pytanie podczas ostatniej Kapituły Generalnej. Kapitularze w swej odpowiedzi uznali „konieczność pogłębienia znaczenia ślubów zakonnych, jak też konsekwentnego świadectwa życia” (Orientacje 9). Wszystko to zaprasza całe Zgromadzenie do refleksji nad „konsekwencjami profesji zakonnej, która jest aktem decydującym o całym życiu misjonarskim redemptorystów i poprzez którą wszyscy (bracia, studenci profesi, diakoni i kapłani) prawdziwie stają się misjonarzami” (ibid., 9.2).

Pojawia się pytanie jak poprowadzić dalej tę refleksję? Wartościową sugestię w tym względzie przedstawił Generalny Sekretariat do Spraw Braci. Doświadczyliśmy wspaniałych rzeczy w naszym Zgromadzeniu podczas roku poświęconego Świętemu Gerardowi Majelli. Sekretariat do Spraw Braci zaproponował, aby w podobny sposób ustanowić rok zadedykowany refleksji nad życiem konsekrowanym. Zarząd Generalny przedyskutował tę propozycję podczas kilku swoich nadzwyczajnych sesji i uznał to za dobry krok w kierunku realizacji pragnienia XXIII Kapituły Generalnej pobudzenia pogłębionej refleksji nad naszym życiem szczególnie Bogu oddanym.

Podczas swojej ostatniej nadzwyczajnej sesji (28 marca – 4 kwietnia 2007), Zarząd Generalny  podjął decyzję o zaproszeniu wszystkich redemptorystów do rocznej refleksji nad sposobem, w jaki przeżywamy nasze życie konsekrowane. Rok ten rozpocznie się 9 listopada 2007 (275 rocznica narodzin Zgromadzenia w Scala) i trwać będzie do 9 listopada 2008 roku. W ciągu tego roku rozpoczniemy również w Zgromadzeniu przeżywanie jeszcze jednej ważnej rocznicy. Już od pewnego czasu kilka prowincji europejskich i Zarząd Generalny komunikuje się z Prowincją Wiedeńską odnośnie celebracji 100-nej rocznicy kanonizacji świętego Klemensa Marii Hofbauera, która przypada 20 maja 2009 roku.

Podczas najbliższej nadzwyczajnej sesji (czerwiec 2007) Zarząd Generalny określi bardziej szczegółowy plan rocznej refleksji nad życiem konsekrowanym. Nasze sugestie oraz materiały wraz z komunikandą zostaną przesłane po tym spotkaniu. W obecnej chwili, polecam, aby we wszystkich jednostkach Zgromadzenia podjęto przemyślenia nad tym szczególnym rokiem, zastanawiając się przy tym, jak 275 rocznica powstania Zgromadzenia zaznaczy się pośród Was. Moglibyście rozpocząć od refleksji, jak w rocznym kalendarzu Waszej jednostki zaplanować wydarzenia takie jak: rekolekcje, zebrania ogólne, miesięczne dni skupienia, dni poświęcone promocji powołań itd. Zarząd Generalny wyraża nadzieję, iż czas ten zapisze się w naszym Zgromadzeniu jako „rok łaski od Pana” (Łk 4, 9).

Afryka

Przyszłość Redemptorystów w Afryce pozostaje dalej priorytetem dla obecnego Zarządu Generalnego. Pierwsze półrocze 2004 roku zostało poświęcone na wizytację wszystkich jednostek na tym kontynencie, ponieważ doceniamy zarówno ważność posługi naszych współbraci jak i doniosłość wyzwań podejmowanych przez afrykańskich redemptorystów. Dlatego też temat tego regionu pojawia się regularnie w dyskusjach prowadzonych podczas nadzwyczajnych zebrań Zarządu Generalnego.

W marcu 2006 roku Zarząd Generalny podjął decyzję o powiększeniu liczby uczestników spotkania Regionu Afryka (w połowie sześciolecia), które odbyło się w Ibadan (Nigeria) w dniach 26 listopada – 5 grudnia 2006. Decyzja ta motywowana była pragnieniem, by w dyskusji nad najważniejszymi wyzwaniami, z jakimi spotyka się Zgromadzenie na kontynencie afrykańskim, uczestniczyła większa liczba współbraci. Podczas pierwszych dni spotkania, przełożeni spotkali się z członkami Zarządu Generalnego. Tematy, które zostały poddane debacie zawierały w sobie także kwestie poruszane podczas pięciu pozostałych spotkań regionalnych. Przełożeni prowincji „matek” uczestniczyli w ostatnich czterech dniach spotkania regionalnego. Poruszono w tym czasie kwestie takie jak: restrukturyzacja, formacja początkowa i ciągła oraz wsparcie finansowe dla naszych misji w tym Regionie.

Wierzę, iż spotkanie to otwarło nowe możliwości, które umocnią nasze misyjne posługiwanie. Uczestnicy rozważyli zalety nowych modeli restrukturyzacyjnych takich jak: konferencja lub network, zaproponowanych przez Komisję Restrukturyzacyjną. Zdecydowano również o powołaniu, na pewien czas, Komisji do spraw Afryki, które będzie składała się z pięciu członków, którymi będą: Konsulator Generalny z regionu afrykańskiego, dwaj koordynatorzy z innych jednostek regionu oraz dwaj członkowie powołani przez Zarząd Generalny. Na nadzwyczajnym spotkaniu Zarządu Generalnego, które odbyło się w grudniu 2006, zadecydowano o powołaniu O. Joăo Pedro Fernandes (przełożonego wice-prowincji Angola) oraz O. Geroges Darlix (byłego wikariusza generalnego i członka prowincji Lyon-Paris), by dołączyli do trzech delegatów (ex officio): OO. Athanase Nsiamina, José Collado (Burkina-Niger) i Seán Wales (Południowa Afryka). Komisja ta spotkała się w kwietniu, a wypracowane przez nią propozycje zostaną rozpatrzone przez Zarząd Generalny w czerwcu.

Spotkanie Regionalne przyczyniło się także do podjęcia ważnych kroków w tak zasadniczej sferze, jaką jest formacja początkowa i ciągła. Uzgodniono jasne kryteria w odniesieniu do formacji redemptorystów w Afryce. Osiągnięto porozumienie zarówno w kwestii wspólnego nowicjatu jak doboru odpowiednich struktur, które mają towarzyszyć młodym redemptorystom w ich drodze do ślubów wieczystych i przejściu do pełnej posługi. Potrzeba ciągle dalszej dyskusji odnośnie formacji teologicznej studentów w jednostkach anglojęzycznych. Ewentualne sugestie w tym względzie mają napłynąć do Zarządu Generalnego do 1 stycznia 2008.

W końcu, owo rozszerzone spotkanie regionalne podjęło kwestię większej solidarności ekonomicznej we wspieraniu naszej misji w Afryce. Zaaprobowano utworzenie dodatkowego funduszu dla wspierania formacji początkowej. Ten dodatkowy fundusz będzie ukonstytuowany przez kontrybucje z jednostek afrykańskich i administrowany przez specjalny komitet zamianowany przez Komisję do spraw Afryki. Zarząd Generalny nie zaakceptował natychmiastowego powstania funduszu. Uznano konieczność dokładnego rozeznania ekonomicznej sytuacji naszej misji w Afryce, prosząc Ekonoma Generalnego, Generalny Sekretariat Ekonomiczny i członków Komisji do spraw Afryki, o wyrażenie opinii w tym zakresie, zanim sam fundusz zostanie zaaprobowany przez Zarząd.

XXIV Kapituła Generalna

Zarząd Generalny rozpoczął przygotowania do następnej Kapituły Generalnej, wyznaczonej na rok 2009. Po konsultacjach dokonanych w czasie spotkań regionalnych odnośnie czasu i miejsca, zdecydowano o wyborze tego samego miejsca, w którym odbyła się Kapituła w roku 2003, a mianowicie Salesianum, usytuowanego na obrzeżach Rzymu. Ze względu na brak wolnych terminów, zarząd Salesianum nie mógł udostępnić nam miejsca w tym samym czasie, co w roku 2003. Wobec powyższego planujemy, że Kapituła rozpocznie się w połowie października 2009 roku. Na chwilę obecną przewidujemy, iż Kapituła potrwa około miesiąca.

Zarząd Generalny powróci to tej sprawy w czerwcu i podejmie wszelkie konieczne decyzje związane z rozpoczęciem przygotowań do Kapituły. Zapewniamy, iż współbracia zostaną poinformowani o przebiegu przygotowań.

Na zakończenie chciałbym w jakiś sposób przekazać Wam wszystkim, w sposób wiarygodny, nadzieję, którą żywię dla nas. Jestem przekonany, iż podjęta przez nas refleksja nad charyzmatem Zgromadzenia upewni nas, iż pozostaje ono wciąż drogocennym darem Boga dla Kościoła i świata, zachęcając nas tym samym do przeżywania naszego charyzmatu w bardziej profetyczny sposób. Dyskusja na temat restrukturyzacji wyprowadza nas ze swego rodzaju prowincjalnej wizji naszej rzeczywistości i w tym samym czasie pomaga odkrywać nam we współbraciach, rozsianych po świecie, powody do optymizmu. Czyż nie musi dodawać nam odwagi zapał naszych afrykańskich współbraci oraz otwartość redemptorystów z innych kontynentów na nowe struktury solidarności? Moje codzienne kontakty ze współbraćmi z wielu prowincji przekonują mnie, iż nam, redemptorystom, udzielane są wciąż obficie dary Ducha tak, iż „młodzieńcy wasi widzenia mieć będą, a starcy – sny” (Dz 2, 17).

Bowiem, nawet w naszych czasach, Bóg wylewa na nas swego Ducha i będziemy prorokowali!

Wasz Brat w Nawiętszym Odkupicielu,

Joseph W. Tobin C.Ss.R
Przełożony Generalny