Rzym, 25 luty 2006
Prot. Nr 0000 132/04

Drodzy Współbracia,

Z przyjemnością chciałem Wam przedstawić raport zatytułowany „Prace w toku”, przygotowany przez Komisję do Restrukturyzacji. Należy docenić fakt, że dokument ten jest owocem szerokich konsultacji oraz twórczej refleksji. Nie ulega wątpliwości, że członkowie Komisji bardzo solidnie pracowali! Jest oczywiście jasne, że dokument nie zawiera jakichś kategorycznych stwierdzeń, posługuje się raczej pewnymi sugestiami, które mają stanowić pomoc w prowadzeniu dialogu pośród wszystkich Redemptorystów.

Warto przypomnieć, że ostatnia Kapituła Generalna prosiła, żeby Komisja Restrukturyzacji przygotowała zaktualizowany raport, który zostanie przedstawiony Wyższym Przełożonym na zebraniach regionalnych w połowie sześciolecia w 2006 roku (Wskazania 11, 3). Jeden egzemplarz tego raportu został przekazany Radzie Generalnej, w grudniu 2005 roku, podczas spotkania, w którym brali udział wszyscy członkowie Komisji. Następnie, Komisja solidnie pracowała nad tym, żeby raport był gotowy już na pierwsze regionalne zebranie, które odbyło się w styczniu tego roku. Pozostałe pięć spotkań regionalnych jest przewidziane na drugą połowę 2006 roku, jest więc wystarczająco dużo czasu do przestudiowanie przez współbraci tego dokumentu i przedstawienia przez nich swoich propozycji właściwemu Wyższemu Przełożonemu.

Kapituła Generalna widzi proces restrukturyzacji jako wynik refleksji oraz dialogu szerokiego kręgu Redemptorystów. W tym celu, Wyżsi Przełożeni udostępnią każdemu członkowi własnej Jednostki egzemplarz tego dokumentu. Powinien on być przestudiowany przez miejscowe wspólnoty i podsumowanie tej dyskusji oraz zaproponowane sugestie powinny być przedstawione na regionalnych zebraniach. Nawet po odbytym już spotkaniu regionalnym, wspólnoty Północnej Ameryki mają jeszcze możliwość rozważania zaleceń tego dokumentu i przekazania swoich wniosków O. Guy Pilote, członkowi Komisji powołanemu z ich Regionu.

W imieniu Rady Generalnej, dziękuję członkom Komisji Restrukturyzacji za ich solidną pracę nad tym dokumentem i zachęcam ich do kontynuowania jej dla realizacji naszego posłannictwa. Liczę też na dobrą wolę wszystkich Redemptorystów, aby zechcieli przestudiować te propozycje i w ten sposób pomogli nam rozeznać Wolę Bożą dla naszego Zgromadzenia.

Z braterskim pozdrowieniem,

Joseph W. Tobin, C.Ss.R.
Przełożony Generalny

______________________________

Komisja Restrukturyzacji

„Prace w toku”

Propozycje

Grudzień 2005

______________________________

Wstęp

„Oddać życie dla obfitego Odkupienia” – temat sześciolecia zaproponowany Zgromadzeniu przez XXIII Kapitułę Generalną, ma pomóc nam w ponownym potwierdzeniu naszej tożsamości, w odnowieniu się w naszym powołaniu. Podkreślona w nim została zasada wiodąca, kształtująca całe nasze redemptorystowskie życie. Mamy dawać świadectwo obfitemu Odkupieniu przez styl naszego życia, nasze słowa i przedsięwzięcia apostolskie.

Postępując w tym samym duchu, Kapituła Generalna stwierdziła, iż nadszedł czas, byśmy na poważnie zastanowili się nad rewizją sposobów naszej organizacji dla misji. Wyraziliśmy to poprzez podkreślenie potrzeby „restrukturyzacji” naszego Zgromadzenia.

W chwili obecnej istnieje w Zgromadzeniu 37 prowincji, 24 wiceprowincje, 16 regii i 9 misji. Jednostki te zorganizowane są w 6 tzw. Regionów Zgromadzenia. Są to: Azja i Ocenia, Afryka, Ameryka (Północna i Południowa) i Europa (Północna i Południowa).

Kluczowe pytanie, które stawiamy sobie, brzmi: czy jest to najbardziej efektywny sposób mobilizacji dla naszej misji dziś?

Należy zauważyć, że również inne zgromadzenia zakonne zadają sobie to samo pytanie odnośnie ich własnej organizacji.

Wymienione powyżej struktury pojawiały się w rozwoju historii, głównie (choć nie zawsze) jako bezpośrednia odpowiedź  na potrzeby ludzi reprezentujących różne kultury, języki, obszary rozmaitych doświadczeń pastoralnych. „Głównie jako bezpośrednia odpowiedź”, ale nie zawsze, ponieważ czasami to nasze wewnętrzne, redemptorystowskie problemy i napięcia prowadziły do powstania struktur, z którymi mamy obecnie do czynienia.

Struktury takie, gdy raz się pojawią, bywają często oporne wobec zmian, nawet gdy pastoralne potrzeby ludzi – racja bytu tychże struktur – zmienia się dramatycznie. Podtrzymywanie ich na siłę, usiłowanie działania w ramach zdezaktualizowanej struktury, może stanowić poważną przeszkodę dla skutecznej mobilizacji dla misji.

Z tego właśnie powodu Kapituła Generalna nakazała generalny przegląd sytuacji Zgromadzenia. Zleciła ona Radzie Generalnej ustanowienie Komisji Restrukturyzacji, której zadaniem miało być przygotowanie propozycji na kolejną, mającą odbyć się w 2009 roku, Kapitułę Generalną.

Komisja ta, w niniejszym dokumencie, przedstawia wszystkim Współbraciom pewne propozycje (a raczej: ich pierwszy zarys). Zostały one przedyskutowane z Radą Generalną, a następnie zmodyfikowane w świetle rezultatów tych dyskusji.

Przedstawiamy obecnie te propozycje w celu przedyskutowania ich przez wszystkich Współbraci, we wszystkich (wice)prowincjach [1] i podczas sześciu spotkań regionalnych, które odbędą się w roku 2006.

Możliwie najszersza dyskusja ma zasadnicze znaczenie dla całości zagadnienia.

U podstawy całego przedsięwzięcia znajduje się jeden dominujący powód dla restrukturyzacji. Tym motywem jest pragnienie i konieczność kontynuowania naszej tradycji. Nasza tradycja jest wszystkim, a jest nią nasza misja. Gdy mówimy: „naszą tradycją jest misja”, nie zamierzamy sugerować, że wszyscy jesteśmy aktywni, zdrowi i gotowi ruszyć w drogę. Wielu wśród nas jest w podeszłym wieku, wielu słabych i wątłych, w takim czy innym sensie. Pozostaje jednak prawdą, że dla nas wszystkich, bez wyjątku, „oddać życie dla obfitego Odkupienia” stanowi samą istotę sensu naszego życia. Sens ten wyrażamy na różne sposoby na różnych etapach naszego życia. Tu jednak tkwi istota naszego istnienia, życia każdego z nas.

Jeśli wierzymy w nas samych, musimy kontynuować i rozwijać tę naszą tradycję. Nie wystarczy powiedzieć, że my, Redemptoryści, byliśmy tymi, którzy w przeszłości poświęcali się przepowiadaniu Ewangelii ubogim i opuszczonym, do których nikt jeszcze nie dotarł. Musimy powiedzieć, że dziś Redemptoryści są tymi, którzy podejmują ofiary, by głosić Ewangelię zbawienia najbardziej potrzebującym, najbardziej opuszczonym. Propozycje dotyczące restrukturyzacji dla skutecznej misji z pewnością oznaczają konieczność poniesienia ofiary. Z tego właśnie powodu potrzebujemy szerokiej dyskusji, byśmy w jej rezultacie byli w stanie sformułować najlepsze propozycje dla skutecznej misji w naszej tradycji, ponieważ ich realizacja z pewnością będzie wymagała poświęceń i trudnych decyzji.

„Redemptoryści, zobowiązani do podejmowania pod kierunkiem prawowitej władzy ciągle nowych inicjatyw apostolskich, nie mogą tkwić w takich uwarunkowaniach i strukturach, w których ich działalność już nie byłaby misyjną. Będą natomiast pilnie poszukiwać nowych dróg dla głoszenia Ewangelii wszelkiemu stworzeniu” (Konst. 15).

Niniejszy dokument składa się z trzech części.

W pierwszej części formułujemy pięć zasad ogólnych. Pragniemy usłyszeć Waszą odpowiedź na pytania: czy te „zasady ogólne” są adekwatne? Czy można sformułować je w lepszy sposób? Czy może pominięta została jakaś ważna zasada?

Druga część zajmuje się modelami i pewnymi konsekwencjami restrukturyzacji. Pytamy: czy te modele mogą być przydatne? Czy dostrzegacie jakieś inne? Jaka jest Wasza opinia na temat ogólnego kształtu, który się z nich wyłania?

W trzeciej części przyglądamy się Zgromadzeniu w każdym z istniejących obecnie sześciu regionów. Wynikają z tego pewne propozycje lub sugestie. Prosimy, byście podczas lektury zwrócili najpierw uwagę na Region, w którym żyjecie. Czy dostrzegacie jakieś inne (lepsze) propozycje czy sugestie? Prosimy Was jednak również o przyjrzenie się innym regionom, jako że ogólny stan Zgromadzenia jest przedmiotem naszej wspólnej troski.

Wasze odpowiedzi będą miały wpływ na dalszy rozwój projektu i dlatego mają kluczowe znaczenie w realizacji powierzonego nam zadaniu przygotowania propozycji, którymi zajmie się Kapituła Generalna w roku 2009.

Nie należy zapominać, że istnieje możliwość – za zgodą Zarządu Generalnego – wcześniejszego podjęcia, na zasadzie eksperymentu, niektórych z tych propozycji.

Powinniśmy dokonać rozróżnienia pomiędzy „projektowaniem zmiany” z jednej i „kierowaniem zmianami” z drugiej strony. Propozycje dotyczące „restrukturyzacji” znajdują się w obszarze projektowania zmian. Wszyscy są zaproszeni do dyskusji na ten temat i sprowokowanie tej dyskusji jest celem niniejszego dokumentu.

Jest sprawą bardzo ważną, by dokument ten czytać w łączności z Pierwszą Communicandą Zarządu Generalnego („Wezwani do oddania życia dla obfitego Odkupienia”), która w pełniejszy sposób opisuje motywację i duchowość znajdującą się u podstaw całego przedsięwzięcia restrukturyzacji.

Współbracia! Przyszłość życia Redemptorystów będzie taka, jaką ją zechcemy mieć, w tym sensie, że nie chcemy tylko czekać na to, co się wydarzy. Nasze decyzje pomogą kształtować przyszłość.

„Nadzieja w naturalny sposób łączy się z podejmowaniem ryzyka. Bez nadziei nie sposób podjąć ryzyka, pozostaje się na wydeptanej ścieżce, nawet jeśli jest ona błędna. Nadzieja, z drugiej strony, daje nam ducha twórczości i walki, uzdalnia nas do zerwania z naszym pragnieniem nieustannego godzenia się na zastane i daje nam odwagę do podjęcia zmian”.

Juan Lasso de la Vega C.Ss.R. (Europa Południowa)
Con J. Casey C.Ss.R. (Europa Północna)
Brendan J. Kelly C.Ss.R. (Azja-Oceania)
José Ulysses da Silva C.Ss.R. (Ameryka Południowa)
Guy Pilote C.Ss.R. (Ameryka Północna)
Larry Kaufmann C.Ss.R. (Afryka)

Część I
Pięć zasad wiodących

1.  Nasz świat zmienia się w tempie błyskawicznym. W takim właśnie świecie poszukujemy lepszych struktur dla naszej misji, którą jest głoszenie Ewangelii ubogim, zwiastowanie obfitości Odkupienia, bycie z opuszczonymi. To jest najbardziej podstawowa i pierwsza zasada wiodąca restrukturyzacji Zgromadzenia.

I.      Restrukturyzacja jest dla misji.

2.  Restrukturyzacja dla misji musi wzbudzić nową mentalność, albo spełźnie na niczym. Nasza podstawowa tożsamość redemptorystowska musi być przebudzona na nowo przez błyskawicznie zmieniający się świat, w którym żyjemy. Kim jesteśmy? Jesteśmy ludźmi, których połączyła wiara w Jezusa Chrystusa, ludźmi konsekrowanymi charyzmatowi redemptorystowskiemu, i to poświęcenie sięga głębiej, niż zaangażowanie w naszą kulturę czy narodowość.

II.     Restrukturyzacja dla misji musi wywoływać i stymulować przebudzenie na nowo naszej tożsamości, nawrócenie naszej mentalności do wymogów naszego powołania, nową dyspozycyjność, albo spełźnie ona na niczym.

3.  Na pewnym etapie swojej historii Zgromadzenie istniało jako jedna całość, zorganizowana dla pewnej misji. Później pojawiły się dwie jednostki organizacyjne: dzieło św. Klemensa Hofbauera w krajach zaalpejskich i Zgromadzenie w swojej „ojczyźnie”, Neapolu i Rzymie. W 1841 Zgromadzenie przyjęło nową organizację dla misji – dokonał się podział na różne prowincje, najpierw w Europie, później na całym świecie. Prowincje te zostały z kolei zreorganizowane, bez utraty swojej tożsamości, w połowie lat siedemdziesiątych dwudziestego wieku, w sześć regionów geograficznych: Azję i Oceanię, Afrykę, Amerykę Północną, Amerykę Południową, Europę Południową oraz Europę Północną i Wschodnią. Z pewnością można stwierdzić, że bez tych historycznych reorganizacji Zgromadzenie nie przetrwałoby do dziś.

Na bieżącym etapie regiony Zgromadzenia opierają się na podziale geograficznym. W tych geograficznych jednostkach nasz świat ciągle jeszcze odnajduje swoje poczucie zadomowienia. Niemniej, w coraz większym stopniu dzisiejsza migracja ludzi przekracza te granice.

III.    Restrukturyzacja dla misji powinna podążać za ludźmi. Powinna ona dokonywać się zarówno wewnątrz regionów, jak i w nie mniejszym stopniu ponad ich granicami, podążając za zmianami demograficznymi.

4.  W takiej sytuacji jest kwestią niezmiernej wagi, by Zarząd Generalny posiadał odpowiednie środki do kierowania i koncentrowania zasobów finansowych oraz Współbraci, a gdzie to tylko możliwe, również świeckich współpracowników, wszędzie tam, gdzie potrzebne są nowe inicjatywy. Musimy znaleźć sposób na zrównoważenie kreatywności i zasobów na poziomie lokalnym z odpowiednią centralizacją środków, jakiej wymagają nowe inicjatywy i naglące sytuacje.

IV.    Bardzo ważna jest nowa zdolność koncentrowania środków i dokonywania ich restrukturyzacji dla potrzeb misji.

W pewnych przypadkach podmiotami tej nowej koncentracji środków będą prowincje, łączące się razem w odpowiedzi na nowe, naglące potrzeby, dla podjęcia nowych inicjatyw. W innych sytuacjach będzie to Zarząd Generalny, niosący ogólną odpowiedzialność za misję Zgromadzenia i posiadający zdolność powoływania Współbraci i kierowania zasobami zgodnie z pojawiającymi się potrzebami.

V.    Żywotną częścią naszej misji, tak w przeszłości, jak i dziś, jest refleksja teologiczna osadzona w doświadczeniu pastoralnym; nowe wykorzystanie naszych środków w tym względzie jest kluczowym elementem dzisiejszego wyzwania restrukturyzacji dla misji.

5.  Pewne skromne sugestie w tym względzie pojawią się w dalszym ciągu, w propozycjach dla Regionów Azji i Oceanii oraz Afryki.

Wątłość Zgromadzenia jest łatwo dostrzegalna w naszych czasach, podobnie jak wątłość wielu zorganizowanych form życia konsekrowanego w Kościele. Z pewnością nie będziemy w stanie stawić czoła tej sytuacji, jeśli nie zaangażujemy się, najlepiej jak potrafimy, w nowe wyzwania, które stawia przed nami dzisiejszy świat.

Nie istnieją magiczne rozwiązania. Co więcej, nie jesteśmy w stanie zmierzyć się z tymi wyzwaniami bez otwarcia się na współpracę ze świeckimi i z innymi zgromadzeniami zakonnymi. Ale wydaje się, że musimy zacząć, i to zacząć z odwagą. W tym celu przedstawiamy poniższe propozycje.

Część II
Restrukturyzacja:
wybrane aspekty i konsekwencje

A.    Modele restrukturyzacji

W tej części pragniemy przedstawić pod Waszą rozwagę pewne modele struktur, licząc na Wasze komentarze. Modele te mają za zadanie dostarczyć operacyjnego środka pojęciowego, który ma wspomóc nasze poszukiwanie struktur odpowiednich dla naszej misji. Siła modeli spoczywa w ich zdolności prowokowania wyobraźni, przez co uzdalniają nas one do stworzenia powiązania pomiędzy charyzmatem, duchowością i misją z jednej, a odpowiednią strukturą organizacyjną z drugiej strony. Przedstawione w tej części dokumentu modele tworzą pomost łączący zasady wiodące, omówione w poprzedniej części, z propozycjami dotyczącymi Regionów, znajdującymi się w części następnej. Taki właśnie kontekst należy mieć na uwadze w trakcie rozważania tych modeli.

Genezą pięciu modeli, które tu przedstawiamy, jest nasze przeszłe i obecne doświadczenie. Mogą one jednak stać się inspiracją dla nowego wyobrażenia sobie naszego życia jako Redemptorystów w obecnym, dwudziestym pierwszym stuleciu. Żaden model nie jest przez nas wyróżniony (co więcej, prosimy o Wasze sugestie na temat innych możliwych modeli). Tak więc byłoby korzystnie postrzegać je we wzajemnym powiązaniu, w ramach otwartego i rozwijającego się procesu, od modelu „fuzji” dwóch jednostek (Model 1) do szerokiej sieci jednostek wykraczającej poza granice regionów (Model 5).

Struktury mają służyć misji. Restrukturyzacja służy odnowieniu misji. Jesteśmy zatem wezwani do znajdowania ciągle nowych sposobów współpracy i wzajemnego wspierania się w sferze apostolatu, formacji i ekonomii. Pięć omówionych poniżej modeli przedstawia jedno z możliwych podejść do naszego wspólnego zadania projektowania zmian.

1.  Fuzja jednostek

W modelu tym dwie lub więcej (wice)prowincji łączy się i staje jedną (wice)prowincją. Przykładami z poprzednich dziesięcioleci mogą służyć: Prowincja Denver (fuzja St. Louis i Oakland), Prowincja Edmonton-Toronto (fuzja Edmonton i Toronto), Burkina-Niger (fuzja dwóch Wiceprowincji), Boliwia (La Paz, Reyes i Tupiza).

Studium tych procesów może być bardzo pomocne i pouczające, zwłaszcza w próbie udzielenia odpowiedzi na pytania: co było powodem takiego procesu? Czy w jego wyniku pojawiła się bardziej skuteczna mobilizacja dla misji? Czy w rezultacie takiego rozwoju zrodził się lepszy kontekst dla życia i misji młodszych Współbraci?

2.  Unia jednostek, zachowująca tożsamość regionalną

W nowo powstałej Prowincji św. Klemensa, zjednoczyły się cztery dawne prowincje, przy czym każda z nich zachowała swoją tożsamość jako regia wewnątrz nowej Prowincji, dysponująca wszystkimi odpowiednimi strukturami.

Jest zbyt wcześnie, by oceniać skuteczność tego modelu. Niemniej śledzenie rozwoju tego procesu będzie bardzo pouczające, jako że jest to eksperyment nowatorski i odważny.

3.  Federacja jednostek

Model ten może być postrzegany jako względnie nowy, choć pewne początki zostały już uczynione. Przykładami pierwszych prób mogą służyć dwie jednostki w Północno-Wschodniej Brazylii (Fortaleza i Recife), cztery jednostki w Południowo-Wschodniej Azji (Ipoh, Cebu, Manila i Bangkok), dwie Prowincje w Paragwaju, oraz Wiedeń i Monachium. Powtórzmy, pierwszym celem przyjęcia tego modelu (jak i wszystkich innych) jest służenie misji poprzez stworzenie nowych środków, a nie tylko zachowanie starych.

W modelu federacyjnym (wice)prowincje łączą się we względnie stały sposób, ale w oparciu o luźniejszą organizację, która pozwala na zachowanie ich własnej tożsamości przy równoczesnej współpracy i pokonaniu niezdrowej izolacji. Ma to uzdolnić te jednostki do podejmowania ryzyka nowych inicjatyw w misji.

Kluczowe elementy tego modelu mogą być określone w następujący sposób:

(1)       Współbracia w tworzących federację jednostkach poznają nawzajem rzeczywistość swojego życia i pracy. W wyniku tego dokonuje się wzbudzenie nowych idei, solidarności i współpracy we wzajemnym umacnianiu i zachęcaniu. Pojawiają się również praktyczne sposoby współpracy.

(2)       Istnieją strukturalne, ciągłe sposoby określania celów misji, przy nieustannym dawaniu pierwszeństwa pastoralnym potrzebom ludzi.

(3)       Istnieje pewna minimalna struktura decyzyjna: może to być mianowany „prezes” czy też pewna komisja permanentna federacji, czy wreszcie coroczne zebranie w stylu kapituły, dysponujące władzą podejmowania decyzji.

Oczekujemy Waszych sugestii odnośnie tego modelu, zwłaszcza w odpowiedzi na pytanie, w jaki sposób wzmocnić struktury decyzyjne. Dalej, jakie mogą być implikacje tego modelu w kontekście wielości języków i pluralizmu Kościołów (jak opisuje to Konstytucja 1)?

4.  Konferencje

Prezentujemy tu nowy model, który pojawił się w wyniku prac naszej Komisji jako efekt refleksji nad sytuacją w sześciu wielkich regionach. Jak zostało to wspomniane we Wstępie, regiony te są stosunkowo nowymi strukturami w Zgromadzeniu (istnieją od połowy lat siedemdziesiątych) i nie posiadają żadnego odzwierciedlenia w naszych Konstytucjach. Postawiliśmy sobie pytanie: czy regiony te funkcjonują dla naszej misji? Jeśli tak, lub jeśli zdecydujemy się na stworzenie szerszej struktury regionalnej, jaki aspekt w największym stopniu służyłby misji Zgromadzenia?

W odpowiedzi na to pytanie sugerujemy eklezjalne pojęcie „konferencji”. Konferencja byłaby związkiem jednostek w regionie lub podregionie (lub też, jak proponujemy to dla całej Europy, w dwóch regionach), posiadającym szersze moce decyzyjne i wykonawcze, niż obecnie istniejące w regionach, stworzonym w odpowiedzi na szersze zagadnienia i wyzwania pastoralne, takie jak na przykład sekularyzacja czy migracja. Moglibyśmy zatem mówić o Konferencji Redemptorystów w Brazylii, Konferencji Redemptorystów w Europie itd.

Ujmując rzecz prosto, zasadnicza różnica między istniejącymi obecnie regionami a konferencją istniałaby w mocy podejmowania i realizowania decyzji (może to mieć konsekwencje dla składu Kapituły Generalnej i Zarządu Generalnego).

Ponieważ ten i kolejny model są stosunkowo nowe (i w pewnym sensie mogłyby zastąpić regiony), oczekujemy Waszych przemyśleń, reakcji i sugestii, mogących posłużyć naszej dalszej refleksji.

5.  Sieć (network) jednostek

Przedstawiamy tu wizję międzynarodowej sieci lub „związku” jednostek, które już oddają się misji Zgromadzenia w szczególnym rejonie (lub są tym rejonem zainteresowane).

Pojęcie „szczególnego rejonu” rozumiemy w dwojaki sposób: (1) szczególny rejon geograficzny, jak na przykład kontynent afrykański; (2) obszar potrzeby pastoralnej, prezentujący szczególne wyzwania, jak na przykład ewangelizacja w zsekularyzowanym świecie.

Pierwszy przykład zostanie przedstawiony bardziej szczegółowo w dalszym ciągu niniejszego dokumentu, gdy przedstawimy następującą propozycję dla Afryki:

Proponujemy utworzenie międzynarodowej sieci wszystkich tych jednostek, które już poświęcają się misji Zgromadzenia w Afryce oraz tych, które w przyszłości zechcą zaangażować się w ten kontynent.

W ramach takiej sieci odbywałyby się regularne spotkania, mające na celu poznanie wyzwań stających przed misją w danym terenie, dzielenie się pytaniami i troskami dotyczącymi taktyk, współdzielenia zasobów finansowych. Zarazem spotkania te byłyby instrumentem dla ustanawiania różnych inicjatyw i struktur. Odnosiłoby się to zarówno do sieci opartej na obszarze geograficznym, jak i sieci związanej ze szczególnym wyzwaniem pastoralnym.

Wierzymy, że takie podejście „sieciowe” mogłoby być formą wyrażenia naszej solidarności bardziej skuteczną i wyraźną, niż ma to miejsce w sytuacji jednostek działających równolegle, jak to miało miejsce w przeszłości.

Wasza odpowiedź na modele

Jeszcze raz apelujemy do Was, byście indywidualnie, w Waszych wspólnotach, jednostkach i podczas spotkań regionalnych przedyskutowali te modele i przedstawili Waszą reakcję i odpowiedź na pytanie, czy i w jaki sposób modele te mogą być skuteczne w kontynuowaniu misji Zgromadzenia.

B.    ZarzĄd Generalny

W reorganizacji dla większej skuteczności w naszej misji, musimy podkreślić władzę, którą zgodnie z naszymi Konstytucjami posiada Zarząd Generalny. Tak więc, w sprawach takich, jak nasza odpowiedź na nowe potrzeby pastoralne, nowe formy misji, czy nowe modele struktur dla naszej misji, podkreślamy i przyjmujemy inicjatywę właściwą dla Zarządu Generalnego. Jest to sprawa o kluczowym znaczeniu. Jesteśmy międzynarodowym Zgromadzeniem istniejącym w świecie zmierzającym ku rzeczywistości globalnej. Międzynarodowa solidarność w misji ma znaczenie żywotne, gdy wchodzimy w XXI stulecie, zaś Zarząd Generalny posiada w tej dziedzinie szczególną misję i posługę.

Mówiąc to, nie chcemy uciekać od inicjatyw i odpowiedzialności za misję, która spoczywa na poszczególnych jednostkach. Mamy nadzieję, że niniejszy dokument podkreśla to i odnosi się do tego w sposób wystarczający. Niemniej, istotnym aspektem restrukturyzacji będzie rozważenie roli i władzy Zarządu Generalnego.

C.    Wspólnoty miĘdzynarodowe i wspólnoty miĘdzy-zgromadzeniowe

Tam, gdzie będzie wymagała tego od nas nasza misja, musimy być przygotowani na stworzenie wspólnot międzynarodowych, mając na uwadze przedstawione powyżej modele. Pojęcie wspólnoty międzynarodowej nieustannie pobudza wyobraźnię wielu Współbraci, ale wymaga ono bardziej wnikliwej refleksji, w połączeniu z pytaniami o odpowiednie wcześniejsze przygotowanie, struktury odpowiedzialności i władzy oraz rozdział środków.

Jakie byłyby Wasze sugestie i rady na temat wspólnot międzynarodowych?

Związany z tematem wspólnot międzynarodowych, zawsze w kontekście konieczności stających przed misją jako motywacji podstawowej, jest temat i doświadczenie wspólnot między-zgromadzeniowych, który również należy zbadać bardziej szczegółowo. Musimy także poświęcić więcej uwagi współpracy ze świeckimi i sposobom, w jakie rzeczywistość ta może wpłynąć na życie naszej wspólnoty apostolskiej w przyszłości.

Część III
Regiony

WstĘp

W tej części przedstawiamy pewne propozycje dla wszystkich sześciu regionów. Prosimy Was o zastanowienie się nad nimi i przekazanie nam Waszych opinii. Zależy nam również na sugestiach dotyczących innych propozycji, które byłyby pomocne dla restrukturyzacji dla bardziej skutecznej misji. Najkorzystniej będzie zacząć od propozycji dotyczących Waszego własnego Regionu, zachęcamy jednak również do refleksji nad propozycjami dotyczącymi innych regionów.

Europa PóŁnocna i Europa PoŁudniowa

Prowincje Zgromadzenia w Europie istnieją obecnie w ramach dwóch Regionów: Europy Północnej i Europy Południowej. Fakt, że Komisja zajmuje się tymi dwoma Regionami równocześnie, jest nieprzypadkowy. Sądzimy, że Prowincje tych Regionów będą musiały znaleźć nowe drogi współpracy, przekraczające obecne granice Regionów. Być może doprowadzi to do powstania jednego regionu.

Propozycje

1.  W szerokiej wizji Europy dostrzega się, że największym wyzwaniem dla Zgromadzenia jest zaproszenie Współbraci do porzucenia sytuacji rozbicia, izolacji i walki o przetrwanie, i skierowania się ku współdzielonemu sensowi misji.

Musimy być świadomi, że Zgromadzenie znajduje się w niebezpieczeństwie zniknięcia z wielu obszarów Europy.

Musimy również pamiętać, że dla wielu ludzi żyjących w samym sercu Europy prawdziwe ubóstwo: religijne, kulturowe i ekonomiczne jest rzeczywistością.

Proponujemy, by (wice)prowincje Europy spróbowały określić strategie uczestnictwa Redemptorystów w „nowej ewangelizacji Europy”, do której wzywa Kościół. Prosimy, by w czasie spotkań regionalnych, które odbędą się w roku 2006 w obu Regionach, powołana została wspólna Komisja, która zorganizuje wspólne dla obu Regionów Kolokwium na temat „Wkład Redemptorystów w nową ewangelizację Europy”.

Sugerujemy, by Kolokwium to odbyło się w roku 2007.

Na uwadze trzeba mieć, między innymi, następujące kwestie:

-    możliwości, których w tym względzie dostarczają Redemptorystom sanktuaria i miejsca pielgrzymkowe;

-    obszary ubóstwa religijnego, kulturowego i ekonomicznego istniejące w samym sercu Europy (w miejscach takich, jak np. pewne obszary we Wschodnich Niemczech czy w Republice Czeskiej). Właściwa dla Redemptorystów wrażliwość na najbardziej opuszczonych ma tu znaczenie centralne.

Uznajemy, że organizacja takiego Kolokwium nie jest sprawą prostą. Istnieje niebezpieczeństwo, że będzie ono tylko czymś w rodzaju dalekiego od realizmu „talk-show”. Dla uniknięcia tego niebezpieczeństwa potrzeba będzie wielkiej szczerości. Niemniej, niezależnie od możliwych zasadzek i niebezpieczeństw, wierzymy, że jest to ryzyko konieczne.

2.  Proponujemy stworzenie w Europie nowej, spójnej misji redemptorystowskiej wśród imigrantów (zwłaszcza katolików).

Jest oczywiste, że taka misja musi być prowadzona we współpracy ze świeckimi i z innymi zgromadzeniami zakonnymi. Jest również oczywiste, że misja ta, by mieć odpowiednią spójność, postawi przed (wice)prowincjami zadanie poszukiwania nowych sposobów współpracy między sobą i z prowincjami należącymi do innych regionów Zgromadzenia.

3.  Proponujemy utworzenie przez (wice)prowincje Europy międzynarodowej sieci służącej duszpasterstwu młodzieży.

4.  Proponujemy, by na czas obecny, oba Regiony zachowały swoje istnienie.

Propozycja ta ma swoją rację w fakcie, że obecna struktura obu Regionów przynosi pewne owoce. W Europie Południowej jest ona korzystna dla formacji początkowej i, w pewnym stopniu, dla formacji ciągłej. W Europie Północnej stworzyła ona bardzo skuteczne relacje pomiędzy (wice)prowincjami, które przez wiele lat były od siebie izolowane.

Z drugiej jednak strony, istnieją ważne funkcje i potrzeby organizacyjne, które nie znajdują odpowiedniej realizacji w istniejącym obecnie podziale Europy na dwa Regiony. Brakuje nowej, spójnej wizji misji redemptorystowskiej w Europie. Uważamy, że prowincje obu Regionów będą musiały znaleźć nowe sposoby współpracy, przekraczające podział regionalny, być może – ostatecznie – łącząc się w jeden Region. Oczekujemy Waszych opinii na ten temat.

Azja i Oceania

Współbracia z Regionu Azji i Oceanii pracują w obszarze charakteryzującym się wielką różnorodnością kulturową, ogromnym pod względem rozciągłości geograficznej i liczby mieszkańców. Komisja dostrzega złożoność rzeczywistości tego Regionu. Złożoność ta przedstawia określone wyzwania i trudności w dziedzinie reorganizacji i restrukturyzacji. W ostatnich latach, w celu ułatwienia komunikacji i współdziałania, Region został podzielony na cztery podregiony. Podregiony te odniosły pewien ograniczony sukces, przyczyniając się do ułatwienia lepszej współpracy między jednostkami Zgromadzenia w ramach Regionu. Komisja jest jednak przekonana, że reorganizacja w ramach tego Regionu może okazać się skuteczniejsza, gdy współpraca będzie dokonywała się raczej na poziomie jednostek, niż podregionów. Wierzymy, że mogłoby to przynieść w rezultacie jaśniejszą wizję naszej misji jako Redemptorystów w Azji i Oceanii dziś, jak również zapobiec niebezpieczeństwu izolacji, czy pozostawienia jakiejkolwiek jednostki Zgromadzenia bez odpowiedniej pomocy. Taka reorganizacja ułatwiłaby również większą współpracę i solidarność w ramach Regionu, dzielenie się ideami i strategiami ewangelizacji, jak też uzdolniłaby Region do spojrzenia poza własne granice.

Komisja proponuje, co następuje:

1.  Obecny Region Azji i Oceanii ma zostać przekształcony w Konferencję Redemptorystów Azji i Oceanii. Wszystkie jednostki obecnego Regionu staną się częścią tej Konferencji. Ich wyżsi przełożeni będą spotykali się regularnie (rokrocznie) by oceniać, dokonywać refleksji, prowadzić dyskusję i podejmować decyzje dotyczące redemptorystowskiego życia apostolskiego w ramach Konferencji. Wewnętrzny zarząd i kompetencje decyzyjne Konferencji wymagają dalszej refleksji i dyskusji. Oczekujemy Waszych opinii w tej kwestii.

1.1.    W ramach Konferencji należy zwrócić szczególną uwagę na potrzeby w pewnych dziedzinach, jak np. formacji początkowej, nowych inicjatyw pastoralnych, ekonomii, możliwości odpowiedzi na zaproszenia do tworzenia nowych fundacji w krajach, w których nie jesteśmy dotychczas obecni. Komisja proponuje, by w ramach Konferencji powstała „Federacja” pewnych jednostek w celu skutecznej odpowiedzi na te potrzeby. Przykładem takiej Federacji może być obecne współdziałanie pomiędzy Cebu, Manilą, Bangkokiem, Ipoh i Canberrą w dziedzinie formacji początkowej, oraz między Ipoh, Indonezją i Cebu odnośnie misji na Borneo. Konieczna jest dalsza refleksja na temat kompetencji decyzyjnych w ramach takiej Federacji. Również w tej kwestii czekamy na Wasze opinie.

1.2.    Szczególne wzywania stają przed głoszeniem Ewangelii w tych krajach Regionu, w których społeczeństwo jest szczególnie zsekularyzowane i nastawione konsumpcjonistycznie, jak Australia, Japonia i Nowa Zelandia. Komisja proponuje stworzenie „sieci”, w ramach której Współbracia z tych jednostek mogliby spotykać się i nawiązywać relacje ze Współbraćmi z innych regionów, żyjącymi i pracującymi w podobnych sytuacjach, jak np. w Południowej Afryce, Prowincji Londyńskiej, Dublińskiej i Regionie Ameryki Północnej. Podobna sieć mogłaby być stworzona również w celu zastanowienia się nad pytaniem, w jaki sposób najlepiej odpowiedzieć na pastoralne potrzeby pierwotnych ludów tych terenów.

2.  Zgodnie z Zasadą Wiodącą nr 5, Komisja prosi, by w czasie spotkania regionalnego w roku 2006 powołana została Komisja do organizacji Kolokwium na temat: „Redemptorystowska Misja w Azji i Oceanii w XXI wieku”, mającego na celu ułatwienie jednostkom Regionu dokonania rozeznania, w jaki sposób najlepiej odpowiedzieć na potrzeby pastoralne ludzi zamieszkujących ten Region, oraz zaprojektowania strategii realizacji odpowiednich działań, przy nieustannym zachowaniu naszej szczególnej misji przepowiadania Ewangelii ubogim i najbardziej opuszczonym.

2.1.    Kolokwium powinno zwrócić szczególną uwagę na ważność sanktuariów w Baclaran i Singapurze, w celu podjęcia konkretnych decyzji zmierzających do umocnienia naszej obecności w nich i odnowienia naszej odpowiedzialności za te dwa ważne aspekty naszej tradycji i misji w Azji i Oceanii. Mamy nadzieję, że zaowocuje to powstaniem Komisji na poziomie zgromadzeniowym, która zajmować się będzie rozwojem naszych sanktuariów w skali uniwersalnej.

Uznajemy, że organizacja takiego Kolokwium nie jest sprawą prostą. Istnieje niebezpieczeństwo, że będzie ono tylko czymś w rodzaju dalekiego od realizmu „talk-show”. Dla uniknięcia tego niebezpieczeństwa potrzeba będzie wielkiej szczerości. Niemniej, niezależnie od możliwych zasadzek i niebezpieczeństw, wierzymy, że jest to ryzyko konieczne.

3.  Refleksja teologiczna nad aktualnym doświadczeniem pastoralnym jest żywotnym składnikiem dziedzictwa św. Alfonsa. Nasi Współbracia w Azji i Oceanii nieustannie stają twarzą w twarz z odczłowieczającym ubóstwem, fundamentalizmem religijnym, wojującym nacjonalizmem, negacją praw człowieka i zniszczeniem środowiska naturalnego. W Azji i Oceanii centralne znaczenie ma również dialog między chrześcijaństwem i innymi religiami.

Proponujemy założenie w Azji i Oceanii centrum refleksji teologicznej nad kluczowymi zagadnieniami dzisiejszej misjologii (w szczególności dialogiem z kulturą, religiami i ubogimi). Centrum to, choć zlokalizowane w Azji i Oceanii, powinno być uważane za projekt i źródło refleksji dla całego Zgromadzenia. Powinno to znaleźć swoje odbicie w rozdziale środków i umiejscowieniu personelu.

Ameryka PóŁnocna

Region nazywany w Zgromadzeniu Ameryką Północną, charakteryzuje się różnorodnością i złożonością, których nie należy tracić z oczu. Łączy on (wice)prowincje w USA i w Kanadzie, rzeczywistości tak różne, jak Prowincja Yorkton (która reprezentuje rzeczywistość innego Kościoła), wspólnoty Współbraci z Brazylii i z Polski, służące odmiennym potrzebom, jak również złożoną z wielu Współbraci Wiceprowincję Extra-Patriam. Dobry program restrukturyzacji nie może lekceważyć tej różnorodności.

(Wice)prowincje Regionu Ameryki Północnej podjęły w ostatnich latach wiele aktywności restrukturyzacyjnych: restrukturyzację (wice)prowincji, instytucji formacyjnych i posługi. Było to odpowiedzią na dramatyczny spadek liczby Współbraci mogących nadal pracować w pełnym wymiarze. Zarazem jednak sytuacja ta – felix culpa – stała się okazją do pojawienia się nowych inicjatyw i bardziej skutecznej współpracy, na przykład w dziedzinie formacji.

Wiele wysiłku włożono w restrukturyzację w ramach poszczególnych prowincji czy w tworzenie unii różnych prowincji. Wymagało to wielkiego nakładu energii, również w tworzeniu nowych ustaleń wewnętrznych.

1.  Proponujemy, by (wice)prowincje Regionu zorganizowały Kolokwium na temat: „Misja Redempt