Rzym, 15 czerwca 2004
Prot. N° 0000 132/04

 

Do Członków Zgromadzenia
NajŚwiĘtszego Odkupiciela

 

Drodzy Współbracia!

Łaska i pokój od Boga naszego Ojca i od Pana Jezusa Chrystusa.

Jako Redemptoryści podjęliśmy proces restrukturyzacji Zgromadzenia, proces, którego szlak został wyznaczony przez XXIII Kapitułę Generalną. W pierwszej Communicandzie bieżącego sześciolecia Zarząd Generalny podkreślił, że choć Kapituła nakreśliła kierunki tego procesu, to jednak pozostaje do dookreślenia wiele jego szczegółów (Communicanda 1, 47-48). Wraz z członkami Rady Generalnej chciałbym przedstawić Wam pewne decyzje, które podjęliśmy w celu wykonania poleceń Kapituły Generalnej.

Proces przygotowania pierwszej Communicandy otworzył przed Zarządem Generalnym możliwość wyjaśnienia, jak rozumiemy ideę restrukturyzacji. Kontynuowaliśmy nasze rozważania w czasie naszego spotkania nadzwyczajnego, które odbyło się w dwóch pierwszych tygodniach czerwca. W czasie tego spotkania mogliśmy zapoznać się z doświadczeniem przełożonych generalnych zgromadzeń, które już przeprowadziły szeroką restrukturyzację, jak Marianiści czy Oblaci Maryi Niepokalanej. Rada Generalna poświęciła dużo czasu na wyszczególnienie zasad, które powinny kierować wykonaniem programu Kapituły. Najważniejsza z tych zasad wyraża stanowcze przekonanie, że nasze struktury muszą wspierać misję Zgromadzenia. Jeśli jakiś konkretny sposób organizacji Zgromadzenia nie służy już naszej misji, musimy odkryć lepszą strukturę.

Z całą pewnością Zarząd Generalny ponosi szczególną odpowiedzialność za wykonanie decyzji Kapituły, niemniej jesteśmy również przekonani, że prawdziwa restrukturyzacja nie powinna być narzucona odgórnie. Nasze Zgromadzenie jest ciałem międzynarodowym, które staje wobec różnorakich sytuacji, a zatem nie ma prostych rozwiązań, które byłyby odpowiednie dla wszystkich regionów. Z drugiej strony proces restrukturyzacji nie powinien prowadzić do izolowania poszczególnych grup, ale raczej umacniać relacje łączące wszystkich Redemptorystów, mających udział w tym samym charyzmacie, jakkolwiek różne byłyby konkretne okoliczności, w których głosimy Dobrą Nowinę opuszczonym i ubogim. Zarząd Generalny dostrzega rolę, jaką w procesie restrukturyzacji odgrywać musi dokładna informacja na temat rozległej rzeczywistości Zgromadzenia. Co więcej, możliwość sukcesu jakiejkolwiek restrukturyzacji pozostanie zawsze wątpliwa, jeśli proces ten nie znajdzie szerokiego poparcia wśród Współbraci.

Powyższe przekonania doprowadziły nas do podjęcie dwóch ważnych decyzji. Po pierwsze zadecydowaliśmy, w jaki sposób utworzymy Komisję ds. restrukturyzacji, której zwołanie zleciła nam Kapituła Generalna (por. XXIII Kapituła Generalna, Wskazania, 11.3). Po drugie, postanowiliśmy zaproponować pewien sposób pogrupowania istniejących obecnie Jednostek Zgromadzenia na zasadzie pod-regionów, by w ten sposób umożliwić Jednostkom bardziej efektywne zaangażowanie się w poszukiwanie nowych struktur oraz w realizację nowych projektów w dziedzinie współpracy i solidarności. Poniżej wyjaśniam krótko treść tych decyzji.

Komisja ds. restrukturyzacji

Komisja ds. restrukturyzacji będzie składała się z sześciu członków, po jednym z każdego wielkiego Regionu Zgromadzenia: Afryki, Azji, Europy Północnej, Europy Południowej, Ameryki Południowej i Ameryki Północnej. W najbliższych miesiącach każdy z wyższych przełożonych zostanie poproszony o przedstawienie kandydatur dwóch Współbraci ze swojego Regionu do pracy w tej Komisji. Zarząd Generalny na najbliższym spotkaniu nadzwyczajnym, które odbędzie się w dniach 30 sierpnia – 4 września 2004, rozważy te propozycje i dokona wyboru sześciu członków. Pierwsze spotkanie Rady Generalnej z członkami Komisji ds. restrukturyzacji przewidziane jest na grudzień tego roku. Mamy nadzieję, że podczas tego spotkania zostanie stworzony plan dalszych działań zmierzających do realizacji decyzji Kapituły. Oczywiście, wszyscy Współbracia będą informowani o przebiegu tego procesu.

Grupy pod-regionalne

Po drugie, Zarząd Generalny proponuje dokonanie pogrupowania Jednostek Zgromadzenia w grupy pod-regionalne oraz zamianowanie koordynatora dla każdego z tych podregionów. Struktury te nie mają mieć znaczenia prawnego, jak również koordynatorzy nie będą posiadali żadnej jurysdykcji. Niemniej oczekujemy, że eksperyment ten przyniesie pozytywne wyniki poprzez przekazanie Zarządowi Generalnemu i Komisji ds. restrukturyzacji dokładnego i aktualnego obrazu Zgromadzenia oraz ukazanie przyszłych potrzeb jego misji.

W Zgromadzeniu istnieją już pewne grupy pod-regionalne, które pracują ze sobą od wielu lat. Jako przykład można podać trzy grupy pod-regionalne w Ameryce Południowej, które wypracowały skuteczne metody wspólnej pracy. Przewidując dalsze konsultacje na ten temat w najbliższych miesiącach, na dzień dzisiejszy przewidujemy utworzenie piętnastu pod-regionów:

Ameryka Północna (2)

Europa Południowa (2)

Europa Północna (3)

Azja (3)

Ameryka Południowa (3)

Afryka (2)

Zakładamy, że wyżsi przełożeni każdego pod-regionu będą spotykali się przynajmniej raz w roku. W spotkaniach tych wezmą udział również: koordynator, radny generalny oraz członek Komisji ds. restrukturyzacji, obaj pochodzący z odpowiedniego Regionu. Celem tych spotkań ma być przyjrzenie się przyszłości misji redemptorystowskiej w danym pod-regionie, sytuacji formacji naszych kandydatów i członków (tzn. formacji początkowej i ciągłej), możliwościom i stanowi projektów współpracy międzyprowincjalnej, włączając w to wspólnoty międzynarodowe. Jesteśmy przekonani, że pod-regiony mogą odegrać znaczącą rolę w procesie restrukturyzacji oraz w nieustannym odnawianiu się Zgromadzenia.

W najbliższych miesiącach radni generalni nawiążą kontakt z wyższymi przełożonymi każdego pod-regionu w celu przeprowadzenia konsultacji dotyczących kandydatów do posługi koordynatorów. Wyżsi przełożeni każdego pod-regionu będą proszeni o dokonanie wymiany poglądów między sobą i następnie przedstawienie Radzie Generalnej nazwisk dwóch Współbraci, którzy mogliby podjąć się tej posługi. Zarząd Generalny rozważy te kandydatury przed zamianowaniem koordynatorów pod-regionów, co dokona się w grudniu bieżącego roku. Koordynator nie musi być przełożonym wyższym, powinien jednak posiadać znajomość rzeczywistości Jednostek należących do jego pod-regionu. Swoje zadanie powinien podjąć z pełną odpowiedzialnością, aczkolwiek  jego posługa nie musi wykluczać innych zaangażowań.

Radni generalni zasięgną również opinii wyższych przełożonych na temat samego podziału pod-regionów. Zaproponowany przez nas powyżej schemat może podlegać zmianom.

Wybór Komisji ds. restrukturyzacji i organizację struktur pod-regionalnych można porównać do projektu realizowanego obecnie w naszym kościele p.w. św. Alfonsa w Rzymie. Rozpoczęliśmy konieczny remont dachu i fundamentów tego ukochanego Sanktuarium, w którym znajduje się oryginał Ikony Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Pierwszym krokiem w całym tym procesie jest ustawienie rusztowania, umożliwiającego pracującym dostęp do wszystkich części elementów konstrukcji. W podobny sposób Komisja i grupy pod-regionalne umożliwią Zarządowi Generalnemu efektywną pracę ze wszystkimi Współbraćmi, zmierzającą do nieustannej odnowy naszego Zgromadzenia. Jesteśmy Wam wdzięczni za Waszą jedność z nami w modlitwie i za Waszą aktywną współpracę.

Wasz,

Joseph W. Tobin, C.Ss.R.
Przełożony Generalny