COMMUNICANDA 4
Rzym, 8. wrzesień 1995
Prot. N. 0000 0257/95
WSPÓŁPRACA
WSPÓLNOTY
REDEMPTORYSTÓW
ZE ŚWIECKIMI
DYREKTYWY
l NORMY
[1]
WPROWADZENIE
01. W ostatnich
latach pod wpływem soborowej wizji utwierdziła
się w Kościele jaśniejsza świadomość
wzajemnego uzupełniania się powołań
do życia zakonnego oraz świeckiego.
Współpraca świeckich z instytutami
zakonnymi jest popierana w Kościele jako
jeden z bardziej przydatnych sposobów spotęgowania
dynamizmu apostolskiego tak zakonów jak i
świeckich oraz jako jasne świadectwo
ewangeliczności wspólnoty zakonnej (por.
VFiC, n. 70).
02. Synod Biskupów
z 1994 roku na temat życia konsekrowanego
polecał, aby instytuty zakonne stworzyły
nowe struktury i wypracowały programy
formacji dla wspierania i rozwijania uczestnictwa
świeckich w ich życiu, dowartościowując
lepiej także rolę kobiety, która
jej przysługuje w Kościele i w społeczeństwie.
Synod przypominał równocześnie,
że starając się o ściślejszą
współpracę ze świeckimi, zakonnicy
powinni zachować swoją identyczność
i własną dynamikę życia
(por. ILSYC, n. 80; Propositiones,
n. 33). Chodzi tu o znaczący i całościowy
rozwój Kościoła dzisiaj.
03. Nasze Zgromadzenie,
od samego początku swego istnienia było
bardzo blisko ludu, w szczególny sposób ludu
ubogiego i opuszczonego oraz podejmowało
współpracę ze świeckimi w działalności
apostolskiej. Wystarczy wspomnieć, tytułem
przykładu, to co święty Alfons
uczynił w Neapolu odnośnie "kaplic
wieczornych", jak były ważne
i jak leżały mu na sercu. Świadczą
o tym także bliskość i kontakt
z opuszczonymi oraz wytrwałość
z jaką poszukiwał efektywnej prostoty
w całej swojej działalności
apostolskiej i piśmienniczej.
Również święty Klemens, zwłaszcza w
okresie swojej działalności we Wiedniu,
starał się oddziaływać
na świeckich i angażować ich
w różnorodne dzieła apostolskie,
dla głębszego wpływu na społeczność
europejską jego czasów.
04. W ostatnich
latach Zgromadzenie poczyniło konkretne
kroki w celu spotęgowania, weryfikacji
i ukierunkowania współpracy ze świeckimi.
W ten proces włączyła się
przede wszystkim XXI Kapituła Generalna,
poświęcając całą
sekcję Dokumentu Końcowego tematyce
"Współpracy ze świeckimi na
gruncie współodpowiedzialności"
w której:
-
popiera
pomysły już zrealizowane i zachęca
do śmiałych decyzji tam, gdzie współpraca
ze świeckimi jeszcze nie istnieje (por.
n. 57);
-
poleca
aby (Wice)Prowincje dzieliły się
"swoimi doświadczeniami w dziedzinie
współpracy z laikatem, by w ten sposób
ubogacać się wzajemnie i dokonywać
oceny wyników naszych eksperymentów"
(n. 59b);
-
decyduje
o wprowadzeniu w Zgromadzeniu Świeckiego
Misjonarza Najświętszego Odkupiciela
"jako aktywnego współpracownika
uczestniczącego w życiu apostolskim
Zgromadzenia redemptorystów" (n. 60a);
-
zachęca
"nasze wspólnoty do otwarcia się
na świeckich, by ci szerzej uczestniczyli
w naszym życiu, w naszej pracy i duchowości"
(n. 60b).
05. Aby proces
współpracy ze świeckimi w Zgromadzeniu
miał wspólne punkty odniesienia i w ten
sposób stał się bardziej skuteczny,
Kapituła Generalna poleciła Zarządowi
Generalnemu przygotować:
-
"dyrektywy
takiej współpracy, by poszczególne (Wice)Prowincje
mogły je zaadaptować do swojej sytuacji"
(n. 59a);
-
"normy
ogólne" dla Świeckiego Misjonarza
Najśw. Odkupiciela, "które będą
zastosowane we wszystkich (Wice)Prowincjach
Zgromadzenia" (n. 60a).
06. Po przedstawieniu
przez Sekretariat Generalny do współpracy
ze świeckimi ogólnej panoramy inicjatyw
współpracy ze świeckimi już
istniejących w różnych jednostkach
Zgromadzenia, Zarząd Generalny
w dniu 8 września 1995 roku zatwierdził
poniższe "Dyrektywy" i "Normy",
owoc długiej drogi studium i konsultacji,
w które zaangażowane było całe
Zgromadzenie oraz przedstawiciele współpracującego
z nami laikatu.
Zatwierdzone dokumenty w pierwszym rzędzie przeznaczone
są dla wszystkich członków Zgromadzenia,
jako narzędzie stymulujące i gwarantujące
jedność w poszukiwaniu różnych,
najbardziej odpowiednich form we współpracy
ze świeckimi. Odnoszą się jednak
również do samych świeckich, którzy
współpracują z nami.
07. Decyzja,
aby Dyrektywy i Normy zaprezentować w
jednym dokumencie została podyktowana
koniecznością lepszego uwidocznienia;
-
różnorodności
form współpracy już
istniejącej we wspólnotach Redemptorystów:
dla nich zostały nakreślone w sposób
ogólny Dyrektywy, które z kolei powinny być
ukonkretnione według własnych warunków
w różnych Jednostkach Zgromadzenia;
-
najściślejszej
formy aktywnej współpracy
i uczestnictwa w życiu apostolskim C.Ss.R.,
które wyraża się w postaci "Świeckiego
Misjonarza Najświętszego Odkupiciela":
dla tej rzeczywistości zostają przedstawione
Normy Ogólne, które powinny być zachowane
w różnych Jednostkach Zgromadzenia (por.
DK, n. 60a).
08. To co zawarte
jest na dalszych stronach tej Communicandy,
z całą pewnością nie obejmuje
całości zaangażowania, do którego
Redemptoryści są powołani w
zakresie współpracy z dojrzałym
i apostolsko świadomym laikatem. To zaangażowanie
jest o wiele szersze i powinno być obecne
we wszystkich naszych inicjatywach apostolskich,
"Dyrektywy" i "Normy"
odnoszą się tylko do "współpracy
ze świeckimi na gruncie współodpowiedzialności",
tzn. do tego rodzaju współpracy, w której
świeccy uczestniczą aktywnie
w życiu apostolskim wspólnoty Redemptorystów.
Tego rodzaju współodpowiedzialna współpraca
(aktywne uczestnictwo w życiu apostolskim
Zgromadzenia) prowadzi do stowarzyszania się
świeckich ze Zgromadzeniem i w tym znaczeniu
będziemy o niej mówić w dalszym
ciągu tego dokumentu.
09. Tak "Dyrektywy"
jak i "Normy" zmierzają do
pobudzenia wspólnot Zgromadzenia oraz poszczególnych
współbraci do bardziej przekonanej i
twórczej realizacji tej współpracy, wskazując
na niektóre wymagania i warunki, gwarantujące
z jednej strony jej jednolitość
z drugiej zaś uwzględniają
specyfikę i odrębności różnych
kontekstów społeczno-kościelnych
w których pracują współbracia.
CZĘŚĆ PIERWSZA
DYREKTYWY
DLA WSPÓŁPRACY ZE ŚWIECKIMI
1.1. Współpraca
10. Fakt, że
Duch Święty pobudza dzisiaj wiernych
świeckich do większej współpracy
w dziele ewangelizacji ubogich, stanowi dla
wspólnoty kościelnej i redemptorystowskiej
szczególnie cenny znak czasu. Trzeba, abyśmy
my, Redemptoryści, odpowiedzieli na niego
z gotowością i przekonaniem:
-
zachęcając
świeckich do bardziej dojrzałego
poznania ich specyficznego powołania,
wypływającego z Chrztu świętego,
oraz do większej gotowości i ofiarności
w odpowiedzi na to powołanie;
-
śmiało
zapraszając ich do uczestniczenia w duchowości
i misji redemptorystowskiej;
-
otwierając
dla nich nasze wspólnoty i ukierunkowując
formację Redemptorystów tak, aby byli
bardziej otwarci i lepiej przygotowani do
współpracy z nimi;
-
pozostając
zawsze otwartymi na ubogacenie się tym,
co Duch Święty w nich sprawia.
11. Współpraca
powinna być zaplanowana w taki sposób,
aby Redemptoryści i świeccy byli
rzeczywiście współ-podmiotami w
ewangelizowaniu ubogich. Jej realizacja powinna
się zawsze odznaczać aktywną
współodpowiedzialnością i szczerym
wzajemnym szacunkiem. Celem do którego chcemy
zmierzać jest "rodzina redemptorystowska"
wyrażająca się w różnych
centrycznych kręgach przynależności.
12. Komplementarność
i wzajemne uzupełnianie się charyzmatów
we wspólnocie Kościoła powinny stanowić
podstawę każdej współpracy.
Należy czuwać, aby przez taką
współpracę wspólnota Redemptorystów
się nie laicyzowała, a świeccy
się nie klerykalizowali ani nie sakralizowali,
ale by dokonywało się prawdziwe
wzajemne ubogacenie. O właściwą
równowagę w tym względzie należy
troszczyć się nieustannie konfrontując
ją z konkretnymi sytuacjami życia.
13. Współpraca
opiera się na uczestnictwie ze strony
świeckich w misji właściwej
wspólnocie Redemptorystów. Świeckość
oraz specyficzne charyzmaty i kompetencje
właściwe świeckim niech nadają
dziełu ewangelizacyjnemu Redemptorystów
większe znaczenie i jaśniejsze wcielenie
w konkretną rzeczywistość.
Wspólnota Redemptorystów odda do dyspozycji
świeckich bogactwo i obfitość
swojej spuścizny duchowej i materialnej.
W ten sposób dynamizm apostolski będzie
mógł otrzymać większy rozmach
i ostrość.
14. Wierność
powołaniu do najbardziej opuszczonych,
zwłaszcza ubogich i ludzi z marginesu,
niech pozwoli wspólnocie Redemptorystów i
świeckim wybrać takie formy współpracy,
które odpowiadałyby najlepiej konkretnym
zapotrzebowaniom. Ożywieni duchem alfonsjańskim,
będziemy dążyli, aby ewangelizując
ubogich uczynić ich również współewangelizatorami.
W ten sposób pozostaniemy razem w szkole Ewangelii,
aby coraz lepiej poznawać i żyć
jej bogactwami.
15. Formy współpracy
mogą zostać konkretnie ustalone
tylko w dialogu ze samymi świeckimi.
Trzeba, aby wspólnota redemptorystowska wysłuchała
najpierw szczerze ich aspiracji i potrzeb,
(por. DK, n. 58e).
16. Kryteria,
które w takim wyborze powinny być zastosowane
są liczne. Nie można jednak nigdy
zaniedbać następujących:
-
szacunku
dla drogi laikatu w Kościele powszechnym
i lokalnym;
-
troski
o jaśniejszą świadomość
ich odpowiedzialności za ewangeliczne
przekształcanie świata;
-
szczerego
zaangażowania w inkulturację i roztropnego
dostosowania do różnych sytuacji społecznych;
-
uważnego
wsłuchania się w pragnienia i potrzeby
świeckich i szacunku dla wymagań
ich uwarunkowania świeckiego i rodzinnego;
-
respektowania
priorytetów pastoralnych wspólnoty (wice)prowincjalnej;
-
stopnia
dojrzewania do współpracy obecnego we
wspólnocie Redemptorystów i słusznych
wymagań dla jej życia wspólnotowego.
17. Należy
unikać takich form współpracy, które
nie gwarantują pełnej odpowiedzi
świeckich na ich powołanie rodzinne
i świeckie. Należy natomiast popierać
takie formy współpracy, które pozwolą
świeckim być ewangelizatorami poczynając
od własnego domu i własnego środowiska
pracy.
18. We wszystkich
formach współpracy, wspólnota Redemptorystów
powinna zawsze troszczyć się o przestrzeganie
wymagań sprawiedliwości odnośnie
wynagrodzeń i świadczeń społecznych.
W tym względzie wzajemne stosunki i obowiązki
powinny być uregulowane spisaną
umową.
1.2 Uczestnictwo w życiu apostolskim wspólnoty
redemptorystów.
19. Współpraca
ze świeckimi powinna być zawsze
prowadzona według jednoczącego sensu
naszego życia apostolskiego, "które
łączy równocześnie życie
szczególnie Bogu oddane i misyjne dzieło
Redemptorystów" (Konst. 1), a którego
podstawowym prawem jest "żyć
we wspólnocie i przez wspólnotę spełniać
dzieło apostolskie' (Konst. 21), Dlatego
współpraca ta zakłada zawsze również
pewien stopień uczestnictwa świeckich
w dynamizmie duchowego i braterskiego życia
wspólnoty Redemptorystów.
20. Sposoby i
stopnie takiej współpracy (stowarzyszania)
będą inspirowane poczuciem realizmu
i szczerą wolą rozwoju, mając
na uwadze tak drogę przebytą w tym
względzie przez wspólnotę redemptorystów,
jak i pragnienia oraz stopień odbytej
formacji świeckich.
21. Nasi współpracownicy
świeccy będą mieli aktywną
rolę we wspólnocie Redemptorystów odnośnie
programowania i oceny wspólnego zaangażowania
apostolskiego, jak również będą
mieli udział w niektórych momentach życia
samej wspólnoty. Statuty (wice)prowincjonalne
[2]
powinny dać bardziej
precyzyjne wskazania w tym względzie,
mając na uwadze stopień współpracy
i uczestnictwa samych świeckich.
1.3 Sposoby współpracy
1.3.1 Kryteria
22. Biorąc
pod uwagę pragnienia samych świeckich
oraz możliwości istniejące
we wspólnocie Redemptorystów, współpraca
i uczestnictwo (stowarzyszenie) mogą
być realizowane:
-
na płaszczyźnie
osób pojedynczych lub grupowo;
-
na pewien
określony czas lub w sposób bardziej
stały (np. na rok, pięć lat,
całe życie...);
-
według
osobistych zainteresowań i możliwości
czasowych (np. kilka godzin tygodniowo lub
dzienne, albo pełne zaangażowanie...);
-
w sposób
bezinteresowny lub odpłatnie z umową
o pracę.
23. Wspólnota
Redemptorystów powinna zatroszczyć się
o to, aby świeccy którzy z nią współpracują,
mieli możliwość spotykania
się ze sobą, tworząc również
takie struktury, które byłyby pożyteczne
dla ich życia i posługi.
24. Formy współpracy
ze świeckimi, które już są
obecne w różnych Jednostkach Zgromadzenia
powinny być nieustannie odnawiane i rozwijane,
aby lepiej odpowiadały potrzebom ewangelizowania
opuszczonych. Należy być też
zawsze uważnym na nowe wymogi i nowe
możliwości, otwierając się
z gotowością i w sposób twórczy
na to, co Duch Święty nieustannie
wzbudza w Kościele. Animacja i decyzje
w tym względzie powinny być szczególnym
zadaniem Zarządu (Wice)Prowincji.
25. Należy
doceniać i popierać woluntariuszy
o inspiracji chrześcijańskiej jako
"wskaźnik głębszego zrozumienia
solidarności, która łączy ludzi".
Z odpowiednią troską będziemy
starać się przyjmować i wcielać
w naszą specyficzną misję "powołania
do bezinteresownej służby"
(por. Propositiones, n. 33b).
26. Szczególną
uwagę należy poświęcić
młodzieży. W tym celu powinno się
wypracować "formy życia wspólnotowego
albo =czasowej= konsekracji w taki sposób,
aby młodzi ludzie mogli otrzymać
formację do modlitwy i apostolatu",
stosując zawsze najbardziej odpowiednie
metody i przestrzegając wymogów miejscowej
kultury, (por. Propositiones, n. 33e).
1.3.2 Różne formy
27. W wielu naszych
domach znajdują się świeccy,
którzy na różny sposób oddają na
usługi wspólnoty Redemptorystów swoje
kompetencje i własną pracę
techniczno-zawodową. Na bazie odpowiedniego
szacunku dla wymagań sprawiedliwości
i pragnień samych świeckich, będziemy
się starać, aby taka współpraca
mogła stać się świadomym
uczestnictwem w misji redemptorystowskiej.
28. Realizując
w różnoraki sposób naszą misję,
często stoimy u boku ludzi, którzy przynależą
do grup lub ruchów świeckich, które mają
już własne oblicze duchowe i apostolskie.
Będziemy respektować ich specyfikę,
pobudzając i wspierając ich duchową
tożsamość i charyzmat. Równocześnie
jednak będziemy żyć pełniej
naszym własnym charyzmatem redemptorystowskim.
W ten sposób będziemy mogli ubogacać
się wzajemnie.
Jeżeli ktoś z nich pragnąłby współpracować
ściślej w naszej specyficznej misji,
zaofiarujemy takie formy współpracy,
które pozwolą mu uczestniczyć głębiej
w naszym charyzmacie.
Często jesteśmy również zapraszani do współpracy
z różnymi ruchami świeckich. Nasza
wspólnota powinna być dyspozycyjna do
takiej współpracy zachowując "postawę
wzajemnego poznania, dialogu i wymiany darów"
(VFiC, n. 62).
29. Innym razem
natomiast proszą nas świeccy, aby
mogli uformować grupy w szczególny i
wyraźny sposób zależne od wspólnoty
Redemptorystów w celu:
-
lepszego
wzrostu duchowego, lub
-
wyraźniejszego
zaangażowania w apostolat na rzecz ubogich.
Z radością i gotowością powinniśmy
przyjąć i popierać takie inicjatywy,
jako wyraz bogactwa charyzmatu redemptorystowskiego.
Ufność Duchowi Świętemu,
który ubogaca zawsze nowymi owocami również
naszą rodzinę zakonną, niech
nam pomoże być twórczymi w podejmowaniu
kroków, które byłyby konstruktywne tak
dla świeckich jak i dla wspólnoty Redemptorystów.
Byłoby dobrze, aby te grupy:
-
otrzymały
konieczne struktury organizacyjne, które zagwarantują
im żywotność i odpowiednią
autonomię;
-
określiły,
w dialogu ze wspólnotą redemptorystów,
sposoby współpracy i wzajemne zobowiązania;
-
po koniecznym
okresie próby, zostały uznane i zatwierdzone
przez Zarząd (wice)prowincjalny.
30. Są w
końcu i tacy świeccy, którzy szukają
jeszcze ściślejszej współpracy
i uczestnictwa w życiu apostolskim wspólnoty
redemptorystowskiej. Dla nich zarezerwowany
jest tytuł "Misjonarz Świecki
Najświętszego Odkupiciela".
Normy, które odnoszą się do nich,
znajdują się w drugiej części
tego dokumentu.
1.4 Formacja
31. Wszystkie
formy współpracy i uczestnictwa powinny
być przygotowane i powinna im towarzyszyć
odpowiednia formacja tak Redemptorystów jak
i świeckich, w której nic powinno zabraknąć:
-
pogłębienia
teologiczno-duchowego powołania i posłannictwa
świeckich;
-
specyficznego
przygotowania do apostolatu, w jakim przewidziana
jest współpraca;
-
pogłębienia
duchowości apostolskiej i wspólnotowej
C.Ss.R.
32. Niech Zarząd
(wice)prowincjalny przygotuje ogólny projekt
formacji świeckich i niech animuje konkretne
inicjatywy w tym względzie. Należy
tutaj docenić i wykorzystać inicjatywy
międzyprowincjalne i możliwości
istniejące w Kościele lokalnym.
33. Równie konieczna
jest formacja wspólnoty Redemptorystów do
współpracy ze świeckimi (por. DK,
n. 59c). Temu zagadnieniu należy poświęć
szczególną uwagę tak we formacji
podstawowej jak i ciągłej.
34. Dobrze będzie,
jeżeli nasi świeccy będą
aktywnie uczestniczyć w spotkaniach formacyjnych
Zgromadzenia za każdym razem, gdy takie
uczestnictwo będzie korzystne tak dla
nich, jak i dla. wspólnoty Redemptorystów.
Zaleca się również aktywną
rolę świeckich we formacji młodych
Redemptorystów.
1.5 Koordynacja
35. Uwzględniając
ważną rolę współpracy
ze świeckimi dla przyszłości
Zgromadzenia, Zarząd (wice)prowincjalny
powinien ją otoczyć szczególną
opieką i zatroszczyć się o
odpowiednią koordynację. Niech mu
w tym pomaga Sekretariat życia apostolskiego
(Wice)Prowincji.
36. Zarząd
(wice)prowincjalny będzie czuwał
w szczególności aby:
-
została
zagwarantowana współpracownikom świeckim
odpowiednia formacja;
-
nie
brakło im nieustannej animacji duchowej;
-
zostało
dowartościowane u świeckich ich
własne, szczególne powołanie;
-
były
przestrzegane wymogi sprawiedliwości
odnośnie zapłaty i świadczeń
społecznych, również odnośnie
przyszłości;
-
rozwijały
się dobre relacje pomiędzy świeckimi
współpracownikami a wspólnotami Redemptorystów;
-
świeccy
współpracownicy byli świadomi swoich
obowiązków zaciągniętych wobec
wspólnoty Redemptorystów.
37. Zarząd
(Wice)Prowincji, w oparciu o kryteria przyjęte
przez Kapitułę (wice)prowincjalny,
powinien dokonać oficjalnego uznania
i przyjęcia świeckich grup współpracujących
z Redemptorystami i zatwierdzić dla nich
odpowiednie statuty, zachowując odnośne
przepisy prawa kanonicznego. Takie przyjęcie
powinno być dokonane w czasie odpowiedniej
celebracji liturgicznej i przy udziale wspólnoty
redemptorystowskiej.
38. W każdej
(Wice)Prowincji powinna istnieć grupa
(komisja lub sekretariat), zamianowana przez
zarząd (wice)prowincjalny, której szczególnym
zadaniem będzie popieranie współpracy
ze świeckimi.
Zajmie się ona przede wszystkim:
-
pobudzaniem
wspólnot Redemptorystów do szerszego otwarcia
się na świeckich (DK, n. 60b);
-
popieraniem
właściwego przygotowania współbraci
do współpracy ze świeckimi (DK,
n. 59c);
-
dokonywaniem
wyborów najwłaściwszych dróg współpracy
w świetle oczekiwań świeckich,
kierunków duszpasterskich Kościoła
lokalnego i priorytetów pastoralnych (Wice)Prowincji
(DK, n. 58f);
-
popieraniem
odpowiedniego duszpasterstwa powołaniowego
odnośnie współpracy ze świeckimi;
-
przygotowaniem
realnych i odpowiadającym różnym
formom współ pracy programów formacyjnych
dla świeckich;
-
organizowaniem
wymiany informacji i doświadczeń
współpracy ze świeckimi, na płaszczyźnie
międzyprowincjalne, szczególnie we własnym
Regione (por. DK, n. 58c).
CZĘŚĆ DRUGA
NORMY OGÓLNE
DLA
ŚWIECKICH MISJONARZY
NAJŚWIĘTSZEGO ODKUPICIELA
39. Ustanowieni
przez XXI Kapitułę Generalną
"Świeccy Misjonarze Najświętszego
Odkupiciela" stanowią najpełniejszy
wyraz współpracy i uczestnictwa świeckich
w życiu apostolskim Zgromadzenia (t.
j. stowarzyszenia).
40. Świeckich
Misjonarzy Najśw. Odkupiciela należy
widzieć w kontekście szerszej i
różnorodnej współpracy oraz dowartościowania
świeckich w Zgromadzeniu. Świeccy
Misjonarze Najśw. Odkupiciela stanowią
najpełniejszą formę i najmocniejszy
wyraz tej współpracy.
41. Świeccy
Misjonarze Najśw. Odkupiciela nie są
nową formą Braci zakonnych, którzy
stanowią część integralną
naszej wspólnoty; nie chcą ich też
zastąpić. Wyrażają natomiast
najnowszy przejaw rozwoju i otwartości
wspólnoty redemptorystowskiej.
42. Świeccy
Misjonarze Najśw. Odkupiciela, nie będąc
prawnie i w sensie ścisłym częścią
wspólnoty Redemptorystów, uczestniczą
jednak aktywnie w jej życiu. Razem zmierzamy
do stworzenia "rodziny redemptorystowskiej",
która w różnych stopniach przynależności
i zaangażowania "podąża"
dzisiaj "za przykładem" Odkupiciela
w ewangelizowaniu ubogich.
2.1 Tożsamość
43. Świeccy
Misjonarze Najśw. Odkupiciela są
to wierni świeccy (mężczyźni,
kobiety, małżonkowie, osoby samotne),
o dojrzałej wierze potwierdzonej przykładem
własnego życia, którzy zostali powołani
przez Ducha Świętego, aby w sposób
radykalniejszy pójść za Chrystusem
Odkupicielem i dlatego:
-
decydują
się na uczestnictwo w duchowości
i misji wspólnoty redemptorystowskiej;
-
wybierają
stałą formę stowarzyszenia,
tzn. współpracy i uczestnictwa w życiu
apostolskim wspólnoty redemptotystowskej;
- wypełniają
misję Redemptorystów, zgodnie ze świeckim
wymiarem ich powołania, tzn. "w
ich warunkach życia, w ich obowiązkach
i okolicznościach i przez wszystkie te
rzeczy" (por. LG, n. 41).
44. Stowarzyszenie
się Świeckiego Misjonarza Najśw.
Odkupiciela ze Zgromadzeniem (rozumiane jako
współpraca i uczestnictwo w życiu
apostolskim wspólnoty redemptorystowskiej),
może być czasowe lub stałe,
zgodnie z możliwościami przewidzianymi
w Statutach (wice)prowincjalnych.
45. Przyjęcia
Świeckiego Misjonarza Najsw. Odkupiciela
do wspólnoty redemptorystowskiej dokonuje
Przełożony (Wice)Prowincji za zgodą
swojej Rady Zwyczajnej, po wysłuchaniu
zdania wspólnoty lokalnej, z którą Świecki
Misjonarz Najśw. Odkupiciela ma współpracować.
Przyjęcie to powinno być poprzedzone
odpowiednią formacją i wystarczającym
okresem próby, zgodnie ze wskazaniami Statutów
(wice)prowincjalnych. O przyjęciu takim
należy zawiadomić Zarząd Generalny.
2.2 Misja
46. Świeccy
Misjonarze Najśw. Odkupiciela podejmują
się dzielić misję Zgromadzenia
(tzn. "iść za przykładem
Jezusa Chrystusa Odkupiciela, głosząc
Słowo Boże ubogim", Konst.
1), skonkretyzowaną w priorytetach pastoralnych
poszczególnych Jednostek Zgromadzenia. Świeccy
Misjonarze Najśw. Odkupiciela przeżywają,
opcję na rzecz ubogich oraz na rzecznajbardziej
palących potrzeb duszpasterskich (Konst.
5), we właściwym im świeckim
wymiarze (rodzina, praca, odpowiedzialność
społeczna...).
47. Wspólnota
Redemptorystów poprzez swojego Przełożonego
sprawi, aby władze Kościoła
lokalnego były informowane o formach
współ pracy realizowanych przez Świeckich
Misjonarzy Najśw. Odkupiciela na danym
terenie i jeżeli to konieczne, poprosi
o odpowiednie pozwolenia lub upoważnienia.
48. Świeccy
Misjonarze Najświętszego Odkupiciela
dołożą starań, aby uczynić
bardziej jasnym i konkretnym wymiar inkarnacji
i współuczestnictwa wspólnoty redemptorystowskiej
pośród ludu ubogiego, zwłaszcza
najbardziej opuszczonego, który wypływa
z naszego charyzmatu i czyni bardziej skutecznym
nasze bezpośrednie przepowiadanie Ewangelii.
49. Zachęcani
przez wspólnotę redemptorystowska, Świeccy
Misjonarze Najświętszego Odkupiciela,
powinni starać się by "boskie
prawo wpisane było w życie ziemskiego
miasta" (GS, n. 43), stawiając na
pierwszym miejscu zawsze nadzieje i oczekiwania
ludzi najbardziej opuszczonych. W ten sposób
odpowiedzą nic tylko sami na wypływające
z chrztu wezwanie do świętości,
lecz będą także inspirować
i wspierać innych chrześcijan.
50. Uczestnictwo
Świeckich Misjonarzy Najsw. Odkupiciela
pomoże wspólnocie redemptorystowskiej
bardziej efektywnie głosić Ewangelię
tak, by była ona przyjęta i wprowadzona
w życie jako jedyna prowadząca do
wyzwolenia i zbawienia całej osoby ludzkiej.
Dlatego zachowanie i ewangeliczne przestrzeganie
fundamentalnych praw ludzi ubogich będzie
naczelną troską Świeckiego
Misjonarza Najświętszego Odkupiciela.
2.3 Uczestnictwo w życiu apostolskim wspólnoty
redemptorystowskiej
51. Konkretne
sposoby współpracy i uczestnictwa Świeckich
Misjonarzy Najśw. Odkupiciela w apostolskim
życiu wspólnoty redemptorystowskiej powinny
być określone przez Statuty (wice)prowincjalnej,
w świetle konkretnych rzeczywistości
i możliwości każdego regionu
i przy udziale samych Świeckich Misjonarzy
Najsw. Odkupiciela, przestrzegając przepisów
parawan kanonicznego i naszego własnego
prawodawstwa.
52. Powinny być
one zaplanowane w taki sposób, aby respektowały
i strzegły zakonnego charakteru wspólnoty
Redemptorystów oraz świeckiego charakteru
Świeckich Misjonarzy Najsw. Odkupiciela,
oraz były dla nich wzajemnym ubogaceniem.
Ponadto należy przestrzegać, aby pozwoliły
na pełniejsze uznanie i dalszy rozwój
charyzmatu i roli brata zakonnego, który stanowi
część integralną zakonnej
wspólnoty Redemptorystów.
53. Majaczę
same korzenie oraz karmiąc się z
tych samych źródeł duchowych Świecki
Misjonarz Najświętszego Odkupiciela
będzie:
-
dzielił
pewne momenty życia modlitwy i ewangelicznej
refleksji redemptorystowskiej wspólnoty;
-
uczestniczył
w pewnych znaczących, "rodzinnych"
momentach życia wspólnoty;
-
odgrywał
aktywną rolę w opracowywaniu planów
pastoralnych wspólnoty;
-
czynnie
współpracował w realizacji priorytetów
pastoralnych (Wice)Prowincji.
54. Statuty (wice)prowincjalnej
określą sposoby takiego czynnego
uczestnictwa Świeckich Misjonarzy Najśw.
Odkupiciela w procesie rozeznawania, podejmowania
decyzji i oceny planów duszpasterskich wspólnoty
(wice) prowincjalnej czy lokalnej, przynajmniej
w tym zakresie, który dotyczy ich współpracy.
55. Nadanie tytułu
Świeckiego Misjonarza Najświętszego.
Odkupiciela (na pewien czas lub na stałe),
powinno nastąpić w czasie odpowiedniej
liturgii wspólnotowej.
