Franciszek Xavier Seelos, urodził się 11 stycznia 1819 roku w Füssen, Bawaria, Niemcy. W tym samym dniu został ochrzczony w kościele parafialnym św. Mang. Już od dzieciństwa wyraża pragnienie zostania kapłanem. W roku 1842, po ukończeniu studiów filozoficznych wstępuje do seminarium diecezjalnego.

Spotkawszy się z misjonarzami Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela, założonego w celu ewangelizowania najbardziej opuszczonych, decyduje się wstąpić do tego Zgromadzenia i poświęcić się służbie emigrantów języka niemieckiego w Stanach Zjednoczonych. Został przyjęty do Zgromadzenia 22 listopada 1848 roku. W roku następnym wyrusza do Stanów Zjednoczonych z portu Havre, we Francji i do Nowego Jorku przybywa, 20 kwietnia 1843 roku.

22 grudnia 1844 roku, po ukończeniu nowicjatu i uzupełnieniu studiów teologicznych, Seelos zostaje wyświęcony na kapłana, w kościele Redemptorystów pod wezwaniem św. Jakuba w Baltimore, Maryland, USA. Po święceniach przez 9 lat pracuje w parafii św. Filomeny w Pittsburgu, Pennsylvania, najpierw jako wice proboszcz wraz ze św. Janem Neumanem, przełożonym zakonnej wspólnoty, a następnie, przez trzy lata, w charakterze proboszcza i równocześnie przełożonego wspólnoty. W tym czasie też pełni funkcję Magistra Nowicjatu. Z O. Neumanem wyjeżdża na misje. Seelos tak komentuje swoją relację z O. Neumanem: "Wprowadził mnie w życie czynne i był moim kierownikiem duchowym oraz spowiednikiem". Jego dyspozycyjność, wrodzona uprzejmość oraz wrażliwość na potrzeby wiernych powodują, że w krótkim czasie staje się znany jako doświadczony spowiednik i ojciec duchowny; przychodzą do niego wierni nawet z pobliskich miast.

Wierny redemptorystowskiemu charyzmatowi, prowadzi skromny tryb życia i odznacza się prostotą mówienia. Tematyka jego kazań jest bogata w treści biblijne i łatwa do zrozumienia nawet dla prostego ludu. Stałą cechą jego duszpasterstwa jest zaangażowanie się w kształtowanie wiary wśród najuboższych. Służąc im przyczynia się także do duchowego wzrostu całej wspólnoty parafialnej. W roku 1854 zostaje przeniesiony z Pittsburga do Baltimore, a później, w roku 1857, do Cumberland. W roku 1862 widzimy go w Annapolis, jako zajętego pracą duszpasterską w parafii kapłana i zaangażowanego w pracę formacyjną przyszłych Redemptorystów prefekta kleryków. Również w tej roli wierny jest swojej postawie pasterza, miłego i radosnego, zawsze gotowego zaradzić potrzebom studentów i czuwającego nad ich przygotowaniem naukowym. Przede wszystkim zależy mu na rozentuzjazmowaniu przyszłych misjonarzy – Redemptorystów, na ukształtowaniu w nich postawy ofiarności oraz apostolskiego zapału do pracy dla dobra duchowego i doczesnego ludzi.

W roku 1860 zaprezentowano jego kandydaturę na biskupa Pittsburga. Papież Pius IX nie obarcza go jednak ciężarem tak wielkiej odpowiedzialności. W latach 1863 – 1866, Ojciec Seelos oddaje się pracy wędrownego misjonarza, przepowiadając w języku angielskim i niemieckim, w Stanach: Connecticut, Illinois, Michigan, Missouri, New Jersey, New York, Ohio, Pennsylvania, Rhode Island i Wisconsin.

Po krótkim okresie pracy parafialnej w Detroit, Michigan, w roku 1866 został przeznaczony do wspólnoty Redemptorystów w Nowym Orleanie, Louisiana. Jest tutaj proboszczem kościoła Matki Bożej Wniebowziętej. Jako proboszcz jest zawsze wobec ludzi wesoły, dyspozycyjny i niezwykle wrażliwy na potrzeby najuboższych i najbardziej opuszczonych. Jednak według Bożych planów jego posługa w Nowym Orleanie nie miała trwać długo. We wrześniu, wyczerpany odwiedzaniem i pielęgnowaniem chorych na żółtą febrę, zaraża się tą straszliwą chorobą. I po wielu tygodniach znoszenia jej z wielką cierpliwością i spokojem, odchodzi do Pana 4 października 1867 roku, w wieku 48 lat i 9 miesięcy.

Jego Świątobliwość Jan Paweł II ogłosił Ojca Seelosa błogosławionym na Placu św. Piotra w Rzymie w dniu 9 kwietnia Uroczystego Roku Jubileuszowego 2000.