W wieku lat 14, po beatyfikacji Franciszka Regis, decyduje się wstąpić do Jezuitów. Jednak ojciec odwodzi go od tego zamiaru, ze względu na jego młody wiek. January podejmuje wtedy studia prawnicze, które kończy w roku 1722, zdobyciem tytułu doktora obojga praw. Jako wybitny prawnik przyłącza się do Bractwa Zawodowych Rycerzy Prawa i Medycyny, kierowanego przez Pios Operarios św. Mikołaja z Tolentino. Pośród reguł tego Stowarzyszenia istnieje obowiązek odwiedzania pacjentów szpitala dla nieuleczalnie chorych. To właśnie tu January odkrywa swoje powołanie do kapłaństwa.

We wrześniu 1728 roku wstępuje do Seminarium i Kardynał Pignatelli wyznacza go do pracy w parafii św. Anny di Palazzo. Aby móc spokojnie studiować, zamieszkuje w Kolegium św. Rodziny, bardziej znanego pod nazwą Kolegium Chińczyków, założonego przez Matteo Ripa. 8 kwietnia następnego roku opuszcza Kolegium Chińczyków, aby 5 czerwca tego samego roku rozpocząć nowicjat w Stowarzyszeniu Misji Apostolskich.

28 maja 1731 roku kończy nowicjat i 8 lipca następnego roku przyjmuje święcenia kapłańskie. Przez wszystkie te lata kontynuuje odwiedzanie chorych w szpitalach, a także pomaga zmuszanym do pracy dzieciom, ucząc je katechizmu. Odwiedza przytułek dla starców św. Januarego oraz chorych marynarzy, którzy leżą w portowym szpitalu. W tym czasie również zaprzyjaźnia się ze św. Alfonsem de Liguori i zapoznaje się z jego apostolatem. Razem nauczają świeckich katechizmu i organizują kaplice wieczorne.

Po święceniach kapłańskich Kardynał Pignatelli powierza Januaremu prowadzenie lekcji religii w parafii Świętych Franciszka i Mateusza, w dzielnicy hiszpańskiej. Uświadomiwszy sobie zepsucie panujące wśród młodzieży, January decyduje się poświęcić wszystkie siły walce z prostytucją. W tym samym czasie (1733) św. Alfons broni się przed niesprawiedliwymi zarzutami z powodu założenia Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela w Scala (S.A.), 9 listopada 1932 roku. W czerwcu tego samego roku, po przybyciu do Scala, aby pomóc przyjacielowi w prowadzeniu misji w Ravello, Sarnelli decyduje się wstąpić do Redemptorystów, pozostając w dalszym ciągu członkiem Stowarzyszenia Misji Apostolskich. Od dnia swego wstąpienia do Zgromadzenia, w kwietniu 1736 roku, bez wytchnienia poświęca się misjom parafialnym i pisaniu dla dobra "zagrożonej młodzieży". Pisze też na tematy z życia duchowego. Jest śmiertelnie zmęczony. Za pozwoleniem św. Alfonsa wraca do Neapolu, aby się leczyć. Podejmuje tam ponownie duszpasterstwo prostytutek.

Poświęca się nie tylko się apostolatowi redemptorystów i dziełu Misji Apostolskich, popiera także tworzenie wspólnot ludzi świeckich, publikując "Il mondo santificato". W innej swojej książce popiera kampanię przeciw bluźnierstwom. W roku 1741 planuje wielkie misje na przedmieściach Neapolu, a biorąc w nich udział, równocześnie przygotowuje wizytację kanoniczną Kardynała Spinelli. Pomimo nie opuszczającej go choroby, kontynuuje przepowiadanie do końca kwietnia 1741 roku, kiedy stan jego zdrowia jest już bardzo zły. Wraca wówczas do Neapolu, gdzie 30 czerwca umiera, w wieku 42 lat. Jego szczątki spoczywają w Ciorani, pierwszym kościele Redemptorystów.

January Sarnelli pozostawił nam w spuściźnie 30 dzieł poświęconych rozważaniom z dziedziny teologii mistycznej, kierownictwa duchowego, prawa, pedagogiki, moralności oraz poruszających różne tematy duszpasterskie. Swoją społeczną działalnością na rzecz kobiet zasłużył sobie na to, by być zaliczonym do autorów, którzy z wielkim znawstwem podjęli tę tematykę w Europie, w pierwszej połowie XVIII wieku.

12 maja 1996 roku na Placu św. Piotra w Rzymie Papież Jan Paweł II ogłosił go błogosławionym.